Είναι πράγμα περίεργο να νιώθεις ότι επικοινωνείς. Κ ας επικοινωνείς με δεκάδες κάθε μέρα, κ ας στέλνεις mails sms και ας κάνεις κλήσεις.Να νιώθεις οικεία από την πρώτη φορά, όπως εκείνη την πρώτη φορά που άκουσες Pink Floyd και ACDC.
Υπάρχει κάτι απροσδιόριστο στη μελωδία που σε κάνει να την νιώθεις δική σου.Έτσι και με τους ανθρώπους- σπάνια - με ένα βλέμμα.Να μην ξέρεις ακριβώς τι σημαίνει, που θα καταλήξει, αν έχει διάρκεια, μέλλον, ουσία και όλα τα "μεγαλίστικα" που αρνούμαι να υιοθετήσω. Να μην ξέρεις καν το γιατί.
Ε λοιπόν σε αυτά τα βλέμματα θα έπρεπε να μένουμε.
Όπως μείναμε να ακούμε Pink Floyd και ACDC. Όπως μείναμε να χαμογελάμε σε κάποιο χαζό στίκερ στο τσατ, όπως μείναμε να αναρωτιόμαστε αν είμαστε φαντασιόπληκτοι. Μα ακόμα και αν είμαστε, να μείνουμε.
Γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχει τίποτα πιο όμορφο εκεί έξω από μια μελωδία που στο πρώτο άκουσμα σου φέρνει ανατριχίλα, από ένα βλέμμα που σε γεμίζει- ποιος ξέρει με τι. Ακόμα και αν φοβάσαι μήπως είναι όλα στο κεφάλι σου και η μέση σου πονάει, να μείνεις.
Υπάρχει κάτι απροσδιόριστο στη μελωδία που σε κάνει να την νιώθεις δική σου.Έτσι και με τους ανθρώπους- σπάνια - με ένα βλέμμα.Να μην ξέρεις ακριβώς τι σημαίνει, που θα καταλήξει, αν έχει διάρκεια, μέλλον, ουσία και όλα τα "μεγαλίστικα" που αρνούμαι να υιοθετήσω. Να μην ξέρεις καν το γιατί.
Ε λοιπόν σε αυτά τα βλέμματα θα έπρεπε να μένουμε.
Όπως μείναμε να ακούμε Pink Floyd και ACDC. Όπως μείναμε να χαμογελάμε σε κάποιο χαζό στίκερ στο τσατ, όπως μείναμε να αναρωτιόμαστε αν είμαστε φαντασιόπληκτοι. Μα ακόμα και αν είμαστε, να μείνουμε.
Γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχει τίποτα πιο όμορφο εκεί έξω από μια μελωδία που στο πρώτο άκουσμα σου φέρνει ανατριχίλα, από ένα βλέμμα που σε γεμίζει- ποιος ξέρει με τι. Ακόμα και αν φοβάσαι μήπως είναι όλα στο κεφάλι σου και η μέση σου πονάει, να μείνεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου