Everlong

Όταν είσαι κακός στα αποχαιρετιστήρια αινίγματα - κάθε είδους- και ψάχνεις με μανία κάτι λίγο ρομαντικό και  αυθαίρετο να πετάς τις στιγμές που τα αντίο σε κολλούν στον τοίχο.Η αδράνεια μας στις γαμημένες αλλαγές, ο φόβος να κάνουμε ένα βήμα μπροστά-μη τυχών τα πίσω πέσουν στην ανάγκη μας,  μη τυχών τα κομματάκια μας που μένουν εκεί ,μας ζητήσουν.

Τραγουδώντας  σαν άλλοι Grohl "Everlong", εκλιπαρώντας για την αιώνια αλήθεια, απλά επειδή δεν απαιτεί άλλες στιγμές αμήχανων αποχαιρετισμών. 

Για τα τυπάκια εκεί έξω, που χαμογελάμε στην ιδέα  να αλλάξουμε τον κόσμο , αλλά παίρνουμε έκφρασεις Μουνκ όταν αναγκαστούμε να αποχαιρετίσουν το εύκολα- βαφτισμένο μας "πάντα", υπάρχουν τραγούδια ανεξίτηλα, να εξαπατούν λίγο ακόμα την παιδική μας αθωότητα.

Ενέσεις Καφεΐνης

Κυριολεκτικά ή όχι, Δευτέρα πρωί ή Παρασκευή, 30 λεπτά πριν σχολάσεις. Νομίζεις ότι τις χρειάζεσαι. Σε ενέσιμη μορφή ή ανθρώπινη, βοηθάνε να μαζέψεις μάνα για την επόμενη επίθεση.

Μα οι επιθέσεις, σπάνια σταματάνε πια. Έχεις μπει στο πεδίο της μάχης, μα μόλις πριν λίγο το κατάλαβες, κοιτάζεις σαστισμένος τα υπόλοιπα στρατιωτάκια να κινούνται αέναα,λες και είναι επαγγελματίες. Ξέρεις-μεταξύ μας- όλοι επαγγελματίες είμαστε και όλοι ερασιτέχνες και μάλλον αυτό είναι που μας μπερδεύει και μερικοί μένουμε μαλάκες σε οποιοδήποτε πεδίο και αν βρεθούμε.

Οι ενέσεις καφεΐνης δεν είναι παρά αυτές που σε αφήνουν να νιώσεις για λίγο ερασιτέχνης και μετά από λίγο σε σπρώχνουν με βίαια στην απόλυτη επαγγελματική εχμ κατάντια. Εάν ρωτήσεις την άποψη μου, θα σου πω ότι είναι τόσο άχρηστες, όσο κάποιος που παλιά έμοιαζε να είναι χρήσιμος. Άλλες φορές εκλιπαρείς για 1-2, ενώ άλλες θες απλά να πέσεις σε νάρκη για το υπόλοιπο της ζωής σου και όχι δεν οφείλεις καμία επιτυχία σου σε αυτές (κράτα το καμία επιτυχία σου αν είσαι κ εσύ απαισιόδοξος φιλάρα).

Απομυθοποίηση τώρα!Ακόμα και ο Κόπολα θα συμφωνούσε μαζί μου, αν το καλοσκεφτείς. Γιατί δεν είναι οι ενέσεις καφεΐνης που σε βοηθάνε στο πεδίο της μάχης, εκείνες απλά σε σπρώχνουν για να πάρεις φόρα, μην ποντάρεις τις νίκες σου εκεί.

Και για να σταματήσω τις ανόητες περιπλανήσεις γύρω από μια  ακόμα πιο ανόητη ιδέα, βάλε στη θέση κάθε ένεσης καφεΐνης, όλο όσα σε πριζώνουν , σε πιέζουν και σε αγχώνουν, όλα εκείνα που σε κάνουν να μοιάζεις κάποιος ξένος, περαστικός, στο μετρό , με 5 τσάντες από το σουπερμάρκετ και με χαλασμένες τις κυλιόμενες.

Σε αυτή τη ζωή δεν αξίζει για να περιμένεις τις ενέσεις  να σε κάνουν να νιώσεις ζωντανός. Υπάρχουν , θα δεις,  πιο όμορφες αναμονές. Να θυμάσαι να απολαμβάνεις τον καφέ σου περιμένοντας.

Uncurling lifelines

Σου παίρνει καιρό, αλλά όλο και κάποιο βράδυ θα βρεις λίγο χρόνο για κλάψα ακόμα στους διαδικτυακούς σου φίλους. Ακόμα και μέσα Σεπτέμβρη,ένα λάπτοπ, σε ένα μπαλκόνι θα το βρεις, του πούστη. Να γράψεις για το πόσο σε ενοχλούν τα κουνούπια, πόσο μυρίζει το φιδάκι , να ελέγξεις λίγο το χρώμα το σοκολατί που ούτε φέτος πήρες και να γκρινιάξεις, γιατί είσαι γλυκούλα έτσι.Όχι?

Όχι. Η Φλόρενς πάντως μερικές στιγμές γκρίνιας,μετατρέπεται σε χορηγό θετικής ενέργειες-μια αμίτα μόσιον με κόκκινα μαλλιά.(Τα κόκκινα μαλλιά έχουν υπερδυνάμεις, να το θυμάστε αυτό μπουγατσάκια.) 

And the air was full

Of various storms and saints

Praying in the street

As the banks began to break

And I'm in the throes of it

Somewhere in the belly of the beast

But you took your toll on me

So I gave myself over willingly

Oh, you got a hold on me

I don't know how I don't just stand outside and scream

I am teaching myself how to be free

Στην 10η επάναληψη, το βαριέσαι, μετά πας στην 11η, σου αρέσει και πάλι, παλεύεις να πεις το uncurling lifelines στον τόνο της και μόνο τον ριο μάρε πιάνεις, βράδυ Σαββάτου σου λέει.

You'll find a rooftop to sing from

Or find a hallway to dance

You don't need no edge to cling from

Your heart is there, it's in your hands

I know it seems like forever

I know it seems like an age

But one day this will be over

I swear it's not so far away

Τον τέταρτο στίχο θα τον κάνω τατού στο μέτωπο, να το βλέπουν, να θυμούνται όλοι εκείνοι γύρω, ότι έχουν ακόμα καρδιά, που λίγο αν τους νοιάζει, θα την βάλουν να δουλέψει ανθρώπινα και θα τους αγαπήσω...όλους και πολύ.

Μα...

And people just untie themselves

Uncurling lifelines

If you could just forgive yourself

Ω είναι ωραία στον παράδεισο.

Δεν υπάρχει τίποτε πιο ωραίο από εκείνο το λεπτό που χώνεις τα αυτιά σου μέσα στη θάλασσα και το παίζεις νεκρός.Ούτε ανάσα,να ξαφνιάσει την υπέροχη ηρεμία σου,να λες αδειάζω και στα αλήθεια να μένεις κενός.

Εντάξει, είναι αρκετά πιθανό, τώρα που σου γράφω να μου πάρει ο αέρας το λαπτοπ και να σαπίσει η γάμπα μου από τα σάλια του μπλάκυ, μα νιώσε με λίγο ρεεεεε . Τι πιο ωραίο από από αυτό το μπλε πράσινο να ηρεμεί τα μάτια σου και να ψιθυρίζεις  "Ω είναι ωραία στον παράδεισο, καθένας βρίσκει ό,τι πάντοτε ποθούσε"

Γιατί είναι ωραία στον παράδεισο.Και ό,τι πάντοντε ποθούσες θα το βρεις.

Αρκεί φιλαράκο να αφήσεις τον εαυτό σου το "μαγικό λεπτό" να αδειάσει,να γίνει ένα με το νερό,να το βρει και να ξανα γεμίσεις.

Και το λαπτοπ στη θέση του και ο μπλάκυ βρήκε να ασχολείται. Τα "μαγικά λεπτά" να αγαπάς φιλαράκο και να μην τα ξοδεύεις σε πράγματα εφήμερα και ανούσια, άστα να σε αδειάσουν ,μονό αυτά μπορούν να σου δείξουν τι στα αλήθεια αξίζει.

Από όλα πέρασες νωρίς.

Και τα παράτησες νωρίς.(γιατί μπορούσες και χωρίς)

Σε κοπανούν οι ρίμες  μου σαν τον Μοχάμεντ Άλι (RIP),το ξέρω, μα ταυτίζομαι και το δίκιο με πνίγει, όποτε τις αφήνω να σε κοπανάνε.

Γιατί είναι καλοί όλοι αυτοί οι πετυχημένοι που χαμογελούν, μα σπάνιοι. Τις περισσότερες φορές θα πετύχεις τύπους με μια χμμ-έκφραση στα πρόσωπα τους, να περιμένουν να σηκωθεί κανείς για να κάτσουν στο μετρό, μέσα στο άγχος μήπως είναι πολύ νέοι για κάτι τέτοιο. Αποτυχημένους δεν τους λες.Έχουν στόχο να φτάσουν κάπου, σε ένα σπίτι, ένα ραντεβού,μια δουλειά, μια ουρά δημόσιας υπηρεσίες ρε αδερφέ.

Που να ξέρεις εσύ τι όνειρα είχαν και που κατέληξαν.Πόσο προσπάθησαν και γιατί παράτησαν στη μέση την ελπίδα τους να κάτσουν.Αν ταυτίστηκα και αν για άλλη μια φορά τοποθετώ λέξεις στην σειρά που κανένα νόημα δεν βγάζουν, είναι λόγω αυτής τους της συμπεριφοράς.

Να λες "Γάμησε τα δεν αξίζει" και ότι ξεκίνησες νωρίς να καταλήγεις να το παρατάς νωρίς.Γιατί δεν αξίζει αυτό το κάτι, το γαμημένο κάτι που ίσως να μην είναι και τίποτα.Ούτε καν μια θέση στον συρμό.Ούτε καν ένας στόχος.Ούτε καν ένας άνθρωπος. 

Να μάθεις να ελέγχεις τον αυθορμητισμό σου ή να χτυπάς το κεφάλι σου ρυθμικά με χεντμπάνγκινγκ στον τοίχο? Ιδού το μεγάλο ερώτημα της σύγχρονης ανθρωπότητας.

Κανε το χεντμπανγκινγκ μακριά από τοίχο ακούγοντας ratm κ μάθε να αγαπάς τον αυθορμητισμό σου θα σου απαντήσω ,με περίσσια ευκολία. 

Γιατί ναι από όλα περνάς νωρίς και μερικά τα παρατάς νωρίς και ναι ίσως να μπορούσες και χωρίς, μα ποιος στα αλήθεια νοιάζεται?Εσύ?Στον προορισμό σου θα φτάσεις ακόμα και χωρίς θέση.