Ημιτελείς.

    Ζω για να θυμάμαι τις άσκοπες διαδρομές και τις ημιτελείς ιστορίες, που για μερικές στιγμές νόμιζα ότι θα γίνονταν best seller.Τα ασφυκτικά δρομολόγια με την  κοπέλα να διαβάζει 50 αποχρώσεις του γκρι απέναντι, την αλαφιασμένη μαμά με τα δυο  παιδάκια δίπλα και τον πανέμορφο τυπά χαμένο στα ακουστικά του να κινδυνεύει να πέσει φαρδύς πλατύς στην εθνική άμυνα.Να φτιάχνεις χαρακτήρες στο μυαλό σου όπως τους θες και στο τέλος να ανοίγει η πόρτα και να  πρέπει τους διαγράψεις, τα ίδια σε κάθε ένα από αυτά τα ασφυκτικά  άσκοπα δρομολόγια.

    Μέχρι να χάσουν οι χαρακτήρες το νόημα τους και τους δεις όλους ίδιους, αδιάφορους, απλούς επιβάτες,Και κάπως έτσι η μαγεία χάνεται. Για λίγο όμως, μέχρι να βρεις  ενδιαφέρον στο επόμενο δρομολόγιο, να κάνεις την ιστορία σου όπως την θες και να την διαγράψεις αμέσως μόλις ανοίξουν οι πόρτες.

    Δεν είναι λυπηρό αυτό που σου περιγράφω, είναι η απλή ζωή που όλοι  λατρεύουμε.Το ταξίδι, η διαδρομή, οι ιστορίες, οι...ατέλειωτες ιστορίες και χαμένοι τυπάδες που κάποια στιγμή θα πέσουν όταν ανοίξει η πόρτα στην εθνική άμυνα. Είναι όμορφες  σε γεμίζουν μέχρι να σε αδειάσουν, σου δίνουν σκοπό μέχρι να στον πάρουν πίσω.

    Πάντα θα ελπίζεις  να μείνουν και μετά το άνοιγμα της πόρτας, μα δεν πιστεύεις σε χίμαιρες. Τις ιστορίες σου, ακόμα και ημιτελείς, βρήκες πια τρόπο και τις εκτιμάς.