Και τα παράτησες νωρίς.(γιατί μπορούσες και χωρίς)
Σε κοπανούν οι ρίμες μου σαν τον Μοχάμεντ Άλι (RIP),το ξέρω, μα ταυτίζομαι και το δίκιο με πνίγει, όποτε τις αφήνω να σε κοπανάνε.
Γιατί είναι καλοί όλοι αυτοί οι πετυχημένοι που χαμογελούν, μα σπάνιοι. Τις περισσότερες φορές θα πετύχεις τύπους με μια χμμ-έκφραση στα πρόσωπα τους, να περιμένουν να σηκωθεί κανείς για να κάτσουν στο μετρό, μέσα στο άγχος μήπως είναι πολύ νέοι για κάτι τέτοιο. Αποτυχημένους δεν τους λες.Έχουν στόχο να φτάσουν κάπου, σε ένα σπίτι, ένα ραντεβού,μια δουλειά, μια ουρά δημόσιας υπηρεσίες ρε αδερφέ.
Που να ξέρεις εσύ τι όνειρα είχαν και που κατέληξαν.Πόσο προσπάθησαν και γιατί παράτησαν στη μέση την ελπίδα τους να κάτσουν.Αν ταυτίστηκα και αν για άλλη μια φορά τοποθετώ λέξεις στην σειρά που κανένα νόημα δεν βγάζουν, είναι λόγω αυτής τους της συμπεριφοράς.
Να λες "Γάμησε τα δεν αξίζει" και ότι ξεκίνησες νωρίς να καταλήγεις να το παρατάς νωρίς.Γιατί δεν αξίζει αυτό το κάτι, το γαμημένο κάτι που ίσως να μην είναι και τίποτα.Ούτε καν μια θέση στον συρμό.Ούτε καν ένας στόχος.Ούτε καν ένας άνθρωπος.
Να μάθεις να ελέγχεις τον αυθορμητισμό σου ή να χτυπάς το κεφάλι σου ρυθμικά με χεντμπάνγκινγκ στον τοίχο? Ιδού το μεγάλο ερώτημα της σύγχρονης ανθρωπότητας.
Κανε το χεντμπανγκινγκ μακριά από τοίχο ακούγοντας ratm κ μάθε να αγαπάς τον αυθορμητισμό σου θα σου απαντήσω ,με περίσσια ευκολία.
Γιατί ναι από όλα περνάς νωρίς και μερικά τα παρατάς νωρίς και ναι ίσως να μπορούσες και χωρίς, μα ποιος στα αλήθεια νοιάζεται?Εσύ?Στον προορισμό σου θα φτάσεις ακόμα και χωρίς θέση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου