"Όταν περνάω όμορφα νιώθω ότι ο χρόνος βιάζεται..και αντίστοιχα όταν τα πράγματα σκουραίνουν θυμάται να το πάει πιο σιγά"όλοι το έχουμε πει-όλοι το έχουμε νιώσει..το θέμα έχει επιστημονική εξήγηση, όπως διάβασα, αλλά εμένα με αφήνει παντελώς αδιάφορη..αρκεί που συμβαίνει και μου σπάει τα νεύρα-σε κάθε περίπτωση.
Βλέπετε ο χρόνος από τη στιγμή που ο άνθρωπος αντιλήφθηκε την θνητότητα του άρχισε να γίνεται κάτι λιγότερο από φίλος στο μυαλό του.Σωστα?Λάθος?..εγω δεν μπορώ να το κρίνω.Ομολογώ ότι οι σχέσεις μου με την απουσία του "χρόνου" δεν είναι στα πολύ καλά τους και πολύ φοβάμαι οτι σε αυτό ευθύνομαι εγω αποκλειστικά.
Κακά τα ψέματα όλοι μας θα θέλαμε λίγο χρόνο..ένα "fast forward" για να διορθώσουμε λάθη,κάτι περισσότερο απο 24 ώρες σε μια μέρα για λίγο παραπάνω ύπνο,κάποιες μέρες περισσότερη άδεια και τα λοιπά...Στην περίπτωση μου όμως(ίσως σας θυμίσω κάτι)στο "fast forward" θα έκανα τα ίδια και χειρότερα λάθη, 26 ώρες να είχε η μέρα τις 2 παραπάνω θα χάζευα και το επόμενο πρωί θα έλεγα πόσο νυστάζω..
Και απο αυτό καταλαβαίνω ότι το προβλημά μου δεν είναι ο χρόνος αλλά εγώ....Ο " πανδαμάτωρ " είναι συγκλονιστικά χρήσιμος στις μέρες μας και η κακή διαχείριση του έχει άσχημο αντίκτυπο στις ζωές μας.Και γι αυτό δεν θα μιλήσω εγώ που πηγαίνω 4 ώρες στη σχολή και κάτι έγινε..αλλά όλοι εσείς που δουλεύετε και ελπίζετε σε λίγη ξεκούραση τις τελευταίες και πρώτες ώρες της ημέρας...
Όσο για τον χρόνο σαν..σύνολο νομίζω μια φράση με αντιπροσωπεύει "Time!the corrector when our judgments err"(lord Byron) και όσο και αν δεν το πιστεύουμε ο χρόνος καταφέρνει να διορθώνει λανθασμένες αποφάσεις,να εξομαλύνει τα αποτελέσματα τους και να "καλύπτει" άσχημες μνήμες.
"Τι ξέρεις εσύ από χρόνο?" με ρώτησε κατευθείαν μια κυρία γύρω στα 60 σε μια άσχετη συζήτηση μας,με ύφος τόσο ειρωνικό και συγχρόνως τόσο άκυρο..Ο χρόνος βλέπετε δεν είναι κάτι που μπορούμε να κατανοήσουμε μετά από μια συγκεκριμένη ηλικία(τα σημάδια του απλά αυξάνονται τότε) ,ο χρόνος όμως γίνεται αισθητός κυρίως λόγω του περιβάλλοντος και των αλλαγών που ζεις κάθε μέρα...άρα καταλαβαίνω αρκετά.
Δεν είναι κάτι άσχημο όπως πολλοί από εμάς παρεξηγούμε..σκεφτείτε απλά εμείς πόσο περίεργοι είμαστε με εκείνον..όταν τρέχει θέλουμε να πάμε πίσω ,ενώ όταν σταματάει θέλουμε να πάμε μπροστά..και το χειρότερο..ξεχνάμε ότι είναι πολύτιμος όχι τόσο για την παραγωγή υλικών (χρόνος είναι χρήμα και άλλα τέτοια) αλλά ότι είναι απαραίτητος για τις στιγμές του..γεμάτες πόνο λύπη,πόνο αλλά και έρωτα,αγάπη...
Είναι υποκειμενικός,σχετικός (ακόμα και ο Einstein μίλησε γι αυτό),πανδαμάτωρ,ασταμάτητος,φθαρτικός και ένα είναι το σίγουρο..για πολλά ακόμα χρόνια θα του ρίχνουμε το φταίξιμο για πράγματα που πάνε λάθος και για άλλα τόσα θα πιστεύουμε ότι αποτελεί λύση σε κάθε τι..Πανάκεια αποδεδειγμένα δεν υπάρχουν και σίγουρα ο χρόνος δεν αποτελεί τέτοιο..
Βλέπετε ο χρόνος από τη στιγμή που ο άνθρωπος αντιλήφθηκε την θνητότητα του άρχισε να γίνεται κάτι λιγότερο από φίλος στο μυαλό του.Σωστα?Λάθος?..εγω δεν μπορώ να το κρίνω.Ομολογώ ότι οι σχέσεις μου με την απουσία του "χρόνου" δεν είναι στα πολύ καλά τους και πολύ φοβάμαι οτι σε αυτό ευθύνομαι εγω αποκλειστικά.
Κακά τα ψέματα όλοι μας θα θέλαμε λίγο χρόνο..ένα "fast forward" για να διορθώσουμε λάθη,κάτι περισσότερο απο 24 ώρες σε μια μέρα για λίγο παραπάνω ύπνο,κάποιες μέρες περισσότερη άδεια και τα λοιπά...Στην περίπτωση μου όμως(ίσως σας θυμίσω κάτι)στο "fast forward" θα έκανα τα ίδια και χειρότερα λάθη, 26 ώρες να είχε η μέρα τις 2 παραπάνω θα χάζευα και το επόμενο πρωί θα έλεγα πόσο νυστάζω..
Και απο αυτό καταλαβαίνω ότι το προβλημά μου δεν είναι ο χρόνος αλλά εγώ....Ο " πανδαμάτωρ " είναι συγκλονιστικά χρήσιμος στις μέρες μας και η κακή διαχείριση του έχει άσχημο αντίκτυπο στις ζωές μας.Και γι αυτό δεν θα μιλήσω εγώ που πηγαίνω 4 ώρες στη σχολή και κάτι έγινε..αλλά όλοι εσείς που δουλεύετε και ελπίζετε σε λίγη ξεκούραση τις τελευταίες και πρώτες ώρες της ημέρας...
Όσο για τον χρόνο σαν..σύνολο νομίζω μια φράση με αντιπροσωπεύει "Time!the corrector when our judgments err"(lord Byron) και όσο και αν δεν το πιστεύουμε ο χρόνος καταφέρνει να διορθώνει λανθασμένες αποφάσεις,να εξομαλύνει τα αποτελέσματα τους και να "καλύπτει" άσχημες μνήμες.
"Τι ξέρεις εσύ από χρόνο?" με ρώτησε κατευθείαν μια κυρία γύρω στα 60 σε μια άσχετη συζήτηση μας,με ύφος τόσο ειρωνικό και συγχρόνως τόσο άκυρο..Ο χρόνος βλέπετε δεν είναι κάτι που μπορούμε να κατανοήσουμε μετά από μια συγκεκριμένη ηλικία(τα σημάδια του απλά αυξάνονται τότε) ,ο χρόνος όμως γίνεται αισθητός κυρίως λόγω του περιβάλλοντος και των αλλαγών που ζεις κάθε μέρα...άρα καταλαβαίνω αρκετά.
Δεν είναι κάτι άσχημο όπως πολλοί από εμάς παρεξηγούμε..σκεφτείτε απλά εμείς πόσο περίεργοι είμαστε με εκείνον..όταν τρέχει θέλουμε να πάμε πίσω ,ενώ όταν σταματάει θέλουμε να πάμε μπροστά..και το χειρότερο..ξεχνάμε ότι είναι πολύτιμος όχι τόσο για την παραγωγή υλικών (χρόνος είναι χρήμα και άλλα τέτοια) αλλά ότι είναι απαραίτητος για τις στιγμές του..γεμάτες πόνο λύπη,πόνο αλλά και έρωτα,αγάπη...
Είναι υποκειμενικός,σχετικός (ακόμα και ο Einstein μίλησε γι αυτό),πανδαμάτωρ,ασταμάτητος,φθαρτικός και ένα είναι το σίγουρο..για πολλά ακόμα χρόνια θα του ρίχνουμε το φταίξιμο για πράγματα που πάνε λάθος και για άλλα τόσα θα πιστεύουμε ότι αποτελεί λύση σε κάθε τι..Πανάκεια αποδεδειγμένα δεν υπάρχουν και σίγουρα ο χρόνος δεν αποτελεί τέτοιο..
Ξέχασες το ... "καθαρτικός".
ΑπάντησηΔιαγραφήΌπως και το "υπέροχος"(κάθε φορά που είμαστε μαζί)
ΑπάντησηΔιαγραφή