On bended knee.

"Father give me serenity Give me absolution please No, I will give you no such things Not until you're on your knees You gotta learn humility I think you're having too much fun And don't come looking to me for help You are not the only one"

Και εκεί βάζεις ένα "on bended knee is no way to be free" και γίνεται ένα μπαμ μεγάλο. Γιατί η βοήθεια πλέον είναι αναγκαία αν : 1ον ξέρεις από ποιόν θα την ζητήσεις και 2ον είσαι σε φάση να "γονατίσεις".

Δεν είναι πολιτικό το θέμα, θα μπορούσε, υποθέτω, είναι απόλυτα- για άλλη μια φορά- ρομαντικό. Ω ναι, από τις σκέψεις που κάνεις έχοντας συνήθως στο μυαλό σου..εμ ..πως να το πω..έναν καλύτερο κόσμο (?) Εντάξει ρε παιδί μου, ξέρεις και ξέρω ότι μάλλον δεν είμαστε αυτοί που θα τον αλλάξουν τον ρημαδιασμένο, μα οι σκέψεις είναι σκέψεις, ποιον ενοχλούν?

Μέσα σε αυτές τις σκέψεις είναι που αναρωτιέμαι γιατί την "βοήθεια" την λατρεύουμε μέχρι να την φοβηθούμε. Για άλλη μια φορά να δεις εμείς οι άνθρωποι το έχουμε κάνει το λάθος (Father give serenity?σοβαρά τώρα?Άμα τον βρεις,πες του να περάσει και από εδώ μια). Όπως όλα τα καλά έτσι και όλα τα κακά, μέχρι το ζύγι να κάνει ένα ζζντουπ και να πέσει από το μονόπλευρο βάρος.

Σε έναν μαγικό κόσμο, που όλα θα λειτουργούσαν υπέροχα, η λέξη βοήθεια θα ήταν απόλυτα αλτρουιστική, δεν θα ήθελε ούτε γονατισμένους ούτε παρακάλια. Μα σε αυτόν εδώ που ζούμε κάτι έχουμε μπερδέψει. Σαν άλλα πεντάχρονα ίσως κάποιος να πρέπει να μας πει ότι η βοήθεια είναι καλό, κάπως έτσι να προσπαθήσουμε να το καταλάβουμε, επαναλαμβάνοντας το μερικές φορές δυνατά. Μα δεν πιστεύω σε θαύματα.

Ελπίζω όμως, όπως κάθε ένας από εμάς θα έπρεπε να κάνει, ότι μέρα με την μέρα θα αλλάξουμε, ότι ίσως κάποια μέρα μπορούμε - μια φορά στο τόσο βρε αδερφέ- να δίνουμε χωρίς να ζητάμε ανταλλάγματα,γονατισμένες θέσεις και αιώνια ευγνωμοσύνη.Μέχρι τότε το "on bended knee is no way to be free" θα ακούω.