Ξέρω ότι οι βρισιές, κάνουν το δίκιο σου να μοιάζει άδικο αλλά σε μερικές περιπτώσεις δεν γίνεται να τις αποφύγεις. Και μια από αυτές είναι η σημερινή. Όχι ότι η χθεσινή ή η προχθεσινή ή η ζωή μας όλη δεν απαιτεί μια τέτοια φράση, απλά σήμερα έφτασα στο σημείο...μπαμ.
Θα ήλπιζα το μπαμ να γινόταν από το πολύ φαΐ - συμβαίνει που και που, όταν φτιάχνει η μάνα μου μουσακά - αλλά δυστυχώς δεν είναι από αυτό-η μάνα μου έχει μήνες να φτιάξει μουσακά.σνιφ. Βλέπεις είναι τόσο προφανές ότι η μαλακία δεν πάει στα βουνά, ενίοτε μαζεύεται σε πλατείες (ευτυχώς σπάνια) και πόσα να αντέξεις ο άνθρωπος?
Δεν είναι ότι βρίζω τις διαφορετικές απόψεις, τα διαφορετικά συμφέροντα, είναι που μισώ τους ανθρώπους που αλήθεια δεν έχουν μάτια, ούτε αυτιά προς ιδία χρήση. Τα παρατάνε μπροστά σε μια τιβι και αφήνουν αυτή να κάνει τη δουλειά. Δουλεύουν μια ζωή και αφού πάρουν τα ψίχουλα που τους αναλογούν σε σύνταξη, κάνουν θρόνο τους τον- καθόλου ανατομικό-καναπέ απέναντι από την τηλεόραση. Χωρίς Alex Delarge, χωρίς τσιμπιδάκια στα μάτια,χωρίς ωμή βία, τα καταφέρνουν περίφημα. Και όταν ο ίδιος τους "θεός τους"το πει, θυμούνται ότι οι πορείες και οι συγκεντρώσεις είναι δημοκρατικές και πάνε μια βόλτα μέχρι μια πλατεία. Μια φορά στην ζωή τους, α όχι, γράψε λάθος, όταν βγήκε κάποιος από τους "δικούς" τους να δεις ότι ξαναπήγαν.
Και δεν είμαι ο άνθρωπος, σε καμία περίπτωση να κρίνω την πράξη σου , όταν έχεις κάτι να προστατεύσεις, κάτι να κερδίσεις, κάτι..έστω κάτι... Αλλά έχεις? Δεν έχεις καημένε (μισώ την λέξη αυτή, αλλά δεν μπορώ να βρω κάτι πιο ταιριαστό στην περίπτωση σου). Εκτός από εκείνο τον - καθόλου ανατομικό- καναπέ, εκτός από τον "θεό σου", δεν έχεις τίποτε άλλο. Φοβάσαι μην τα χάσεις και αυτά? Φοβάσαι μήπως έχεις κάτι λιγότερο από τα λίγα? Η φοβάσαι μήπως το μυαλό σου αρχίσει πάλι να σκέφτεται? Μην ανησυχείς, δεν θα γίνει. Το μυαλό κουράζεται και σε παρατάει όσο περνάνε τα χρόνια, όσο το ξεχνάς καθισμένο σε εκείνον τον -καθόλου ανατομικό- καναπέ.
Πέρασαν τα χρόνια θα μου πεις, η νεολαία θα έπρεπε να αγωνίζεται , εσύ τα έφαγες τα ψωμιά σου θα συμπληρώσεις, τα εγγόνια σου σε νοιάζουν, για εκείνα γέμισες την πλατεία. Αν σε νοιάζουν όμως κλείσε τον "θεό σου", φώναξε τα να κάτσουν δίπλα σου στον -καθόλου ανατομικό- καναπέ και ρώτησε τα, αν έχουν όνειρα,αν έχουν ελπίδα,όλα εκείνα που έχεις απορία, άφησε τα να μιλήσουν και ίσως..λέω ίσως..καταλάβεις, έστω και αργά... ότι για την μια πλευρά είσαι το χαμστερ σε έναν τροχό που ανάβει μια λάμπα και για την άλλη το "Ω κοίτα ένας μαλάκας"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου