Υπάρχουν εκείνα τα λεπτά που νιώθεις πόσο λάθος τα έκανες όλα τελικά.Λάθος...γιατί φαίνονταν στα μάτια κάποιον σωστά και εσύ έκανες πάλι το βήμα πίσω,γύρισες περπατώντας όπισθεν έναν δρόμο που έχεις ξαναπεράσει. Εύκολα. Η ευκολία τα γαμάει όλα τόσο ανιαρά,τόσο αθόρυβα.
Άμα αυτά τα λεπτά περάσουν και δεν έχεις πάρει καμία βαρυσήμαντη απόφαση για την λάθος ζωή σου, δεν έγινε και τίποτα. Στα μάτια του κόσμου, είσαι σωστή είπαμε...Μα άμα σου την βιδώσει και θες να διορθώσεις ένα προς ένα τα λάθη, σου εύχομαι να είσαι superhero ή τουλάχιστον μέλος του shield. Οι επιλογές όμως-όπως και αν έγιναν, όσο λάθος και αν φαίνονται στο παρόν σου-έγιναν, όσο εσύ φοβόσουν, όσο εσύ κακάριζες σαν κότα στο κοτέτσι,όσο βάφτιζες το σωστό τους σωστό σου και δεν είναι δυνατό να αλλάξουν με μια ulti.
Τα λεπτά αυτά που σου περιγράφω, δεν έχω αποφασίσει αν τα μισώ ή τα λατρεύω, είναι κάτι σαν το απόλυτο ξεστράβωμα, με το έντονο φως να σε κάνει να χάνεις τα λογικά σου, να νομίζεις ότι μπορείς να καταφέρεις τα πάντα.Και πάνω που το νομίζεις,οοοουπς, δεν μπορείς τελικά. Και είναι μωρέ κάτι σαν να είσαι σε slapsgiving περίοδο και να σου έρχεται η τελευταία σφαλιάρα που περίμενες,το λεπτό εκείνο που είσαι έτοιμος να αποκοιμηθείς.
Το χαστούκι το τρως και? Η συνέχεια είναι δική σου (αν και είμαι σίγουρη ότι για άλλη μια φορά θα κακαρίσεις επιδεικτικά στο κοτέτσι σου, μπορεί να γράψεις και στο blog σου ποιος ξέρεις,ίσως την επόμενη φορά, τα επόμενα μαγικά λεπτά, ίσως τότε να έχεις τα guts).
Ω διάολε πόσο μας μισώ! Και εμάς και τα μαγικά λεπτά μας και την ανάγκη μας να πιστεύουμε στη μαγεία και τα guts που έρχονται από την Κίνα με χελώνα κουτσή και τους superheroes που άλλη μια μέρα φιμώσαμε αριστουργηματικά. Δεν υπάρχει ούτε λάθος, ούτε σωστό, ούτε λεπτά που να μας το δείχνουν, εμείς και το σκατένιο μας κεφάλι είμαστε πάντα. Μερικές φορές απλά θυμόμαστε για μερικά λεπτά να γίνουμε αυτοκριτικοί και ελπίζουμε ότι θα κρατήσει.Ποτέ δεν κρατάει, σου λέω, πάντα το σωστό τους ,σωστό μας θα βαφτίζουμε και στο ενδιάμεσο θα βρίσκουμε κάτι, έτσι, να γελάμε.
Άμα αυτά τα λεπτά περάσουν και δεν έχεις πάρει καμία βαρυσήμαντη απόφαση για την λάθος ζωή σου, δεν έγινε και τίποτα. Στα μάτια του κόσμου, είσαι σωστή είπαμε...Μα άμα σου την βιδώσει και θες να διορθώσεις ένα προς ένα τα λάθη, σου εύχομαι να είσαι superhero ή τουλάχιστον μέλος του shield. Οι επιλογές όμως-όπως και αν έγιναν, όσο λάθος και αν φαίνονται στο παρόν σου-έγιναν, όσο εσύ φοβόσουν, όσο εσύ κακάριζες σαν κότα στο κοτέτσι,όσο βάφτιζες το σωστό τους σωστό σου και δεν είναι δυνατό να αλλάξουν με μια ulti.
Τα λεπτά αυτά που σου περιγράφω, δεν έχω αποφασίσει αν τα μισώ ή τα λατρεύω, είναι κάτι σαν το απόλυτο ξεστράβωμα, με το έντονο φως να σε κάνει να χάνεις τα λογικά σου, να νομίζεις ότι μπορείς να καταφέρεις τα πάντα.Και πάνω που το νομίζεις,οοοουπς, δεν μπορείς τελικά. Και είναι μωρέ κάτι σαν να είσαι σε slapsgiving περίοδο και να σου έρχεται η τελευταία σφαλιάρα που περίμενες,το λεπτό εκείνο που είσαι έτοιμος να αποκοιμηθείς.
Το χαστούκι το τρως και? Η συνέχεια είναι δική σου (αν και είμαι σίγουρη ότι για άλλη μια φορά θα κακαρίσεις επιδεικτικά στο κοτέτσι σου, μπορεί να γράψεις και στο blog σου ποιος ξέρεις,ίσως την επόμενη φορά, τα επόμενα μαγικά λεπτά, ίσως τότε να έχεις τα guts).
Ω διάολε πόσο μας μισώ! Και εμάς και τα μαγικά λεπτά μας και την ανάγκη μας να πιστεύουμε στη μαγεία και τα guts που έρχονται από την Κίνα με χελώνα κουτσή και τους superheroes που άλλη μια μέρα φιμώσαμε αριστουργηματικά. Δεν υπάρχει ούτε λάθος, ούτε σωστό, ούτε λεπτά που να μας το δείχνουν, εμείς και το σκατένιο μας κεφάλι είμαστε πάντα. Μερικές φορές απλά θυμόμαστε για μερικά λεπτά να γίνουμε αυτοκριτικοί και ελπίζουμε ότι θα κρατήσει.Ποτέ δεν κρατάει, σου λέω, πάντα το σωστό τους ,σωστό μας θα βαφτίζουμε και στο ενδιάμεσο θα βρίσκουμε κάτι, έτσι, να γελάμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου