Υπάρχουν δυο λόγοι για να σταματήσεις να εκφράζεσαι. Α) όλα πάνε τέλεια-ξέρεις είσαι σε φάση νιρβάνα Β) όλα να πάνε κατά-τζιιιζ-διαόλου και τι εκφράσεις καημένε μου. Υπάρχει και τρίτος βέβαια,να κάνεις γιόγκα και να μην σε νοιάζει πράμα (κρητικός ιδιωματισμός..πρόοβλημα).
Στην περίπτωση μας, απλά η έκφραση δεν μπορούσε να βρει τίτλο,θέμα και ουσία και από αναβολή σε αναβολή..πέρασε ο καιρός (εντάξει η γιόγκα βοήθησε αρκετά).
Αχ μωρέ αυτή η αναβολή,αχ. Πόσο την αγαπάμε? Πόσο μας αγαπάει?Πόσο βαριέμαι άλλο ένα σαββατόβραδο? Πόσες μαλακίες θα γράψω ακόμα?Αλλά όχι δεν θα σου μιλήσω για αναβολές, ούτε θα συνεχίσω τους λόγους που σε έγραψα εδώ και καιρό blogόσφαιρα,θα προσπαθήσω να σου θυμίσω.
Ναι,ναι να σου θυμίσω πως είναι να είσαι ανήμπορος να πάρεις αποφάσεις,να πρέπει να περιμένεις, να παρακολουθείς και να δέχεσαι χωρίς καν να μιλήσεις.Να νιώθεις λίγο το creep των radiohead, να βλέπεις τριγύρω το fuckin special να ξεχειλίζει σαν μπύρα που κατά λάθος κούνησες στη διαδρομή.
Είσαι τυχερός αν δεν σου θύμισα τίποτε, εγώ μάλλον άτυχη.Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που νιώθω το χαλασμένο ανταλλακτικό που κάποιος ξέχασε να πάει για ανακύκλωση και συνεχίζει να βλέπει, εκεί με τις ώρες, το μηχάνημα να δουλεύει. Όχι όποιο-όποιο μηχάνημα και όχι όποιο-όποιο ανταλλακτικό.
Δε λέω, είναι λογικό να μην είσαι πάντα χρήσιμος, να πρέπει ανα διαστήματα να κάνεις 2-3 βήματα πίσω και απλά να παρακολουθήσεις τα πράγματα να κυλάνε, άλλα ρε παιδιά δεν μου αρέσουν να κυλάνε χωρίς να τα σπρώχνω και λίγο εγώ. Να, τόσο δα, έτσι απλά να ικανοποιήσω τον εγωισμό μου. Τόσο δα, να μειώσω την ανία.
Δεν είμαι μόνη μου, ο καθένας θα μπορούσε να με καταλάβει,να μου δώσει ένα μικρό χτύπημα συμπάθειας στους ώμους, κάποιος λιγότερο χάρτινος και περισσότερο ανθρώπινος, έτσι για αλλαγή. Υπάρχουν όμως τέτοιες φάσεις στην ζωή του ανθρώπου και στα αλήθεια ελπίζω να κρατάνε λιγότερο από μια ζωή, για να μπορέσω να τις παλέψω. Ελπίζω επίσης (ναι η ελπίδα μου φτάνει τα όρια μαλακίας) ότι ακόμα και αυτά τα διαστήματα που σου περιγράφω, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους θα είσαι χρήσιμος...(ναι είμαι ρομαντική ψυχή καταβάθος,γελάστε μαζί μου)
Στην περίπτωση μας, απλά η έκφραση δεν μπορούσε να βρει τίτλο,θέμα και ουσία και από αναβολή σε αναβολή..πέρασε ο καιρός (εντάξει η γιόγκα βοήθησε αρκετά).
Αχ μωρέ αυτή η αναβολή,αχ. Πόσο την αγαπάμε? Πόσο μας αγαπάει?Πόσο βαριέμαι άλλο ένα σαββατόβραδο? Πόσες μαλακίες θα γράψω ακόμα?Αλλά όχι δεν θα σου μιλήσω για αναβολές, ούτε θα συνεχίσω τους λόγους που σε έγραψα εδώ και καιρό blogόσφαιρα,θα προσπαθήσω να σου θυμίσω.
Ναι,ναι να σου θυμίσω πως είναι να είσαι ανήμπορος να πάρεις αποφάσεις,να πρέπει να περιμένεις, να παρακολουθείς και να δέχεσαι χωρίς καν να μιλήσεις.Να νιώθεις λίγο το creep των radiohead, να βλέπεις τριγύρω το fuckin special να ξεχειλίζει σαν μπύρα που κατά λάθος κούνησες στη διαδρομή.
Είσαι τυχερός αν δεν σου θύμισα τίποτε, εγώ μάλλον άτυχη.Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που νιώθω το χαλασμένο ανταλλακτικό που κάποιος ξέχασε να πάει για ανακύκλωση και συνεχίζει να βλέπει, εκεί με τις ώρες, το μηχάνημα να δουλεύει. Όχι όποιο-όποιο μηχάνημα και όχι όποιο-όποιο ανταλλακτικό.
Δε λέω, είναι λογικό να μην είσαι πάντα χρήσιμος, να πρέπει ανα διαστήματα να κάνεις 2-3 βήματα πίσω και απλά να παρακολουθήσεις τα πράγματα να κυλάνε, άλλα ρε παιδιά δεν μου αρέσουν να κυλάνε χωρίς να τα σπρώχνω και λίγο εγώ. Να, τόσο δα, έτσι απλά να ικανοποιήσω τον εγωισμό μου. Τόσο δα, να μειώσω την ανία.
Δεν είμαι μόνη μου, ο καθένας θα μπορούσε να με καταλάβει,να μου δώσει ένα μικρό χτύπημα συμπάθειας στους ώμους, κάποιος λιγότερο χάρτινος και περισσότερο ανθρώπινος, έτσι για αλλαγή. Υπάρχουν όμως τέτοιες φάσεις στην ζωή του ανθρώπου και στα αλήθεια ελπίζω να κρατάνε λιγότερο από μια ζωή, για να μπορέσω να τις παλέψω. Ελπίζω επίσης (ναι η ελπίδα μου φτάνει τα όρια μαλακίας) ότι ακόμα και αυτά τα διαστήματα που σου περιγράφω, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους θα είσαι χρήσιμος...(ναι είμαι ρομαντική ψυχή καταβάθος,γελάστε μαζί μου)
 |
| Μοναστηράκι |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου