Μετά από συγκλονιστικές προσπάθειες του καιρού να προσαρμοστεί ήρθε η άνοιξη, που όλοι τόσο μα τόσο πολύ περιμέναμε.Κάτι σαν να φτιάχνει ο καιρός, να γίνονται όλα όμορφα, μα όλα να μένουν ίδια.Εμείς χαμένοι από την ομορφιά της φύσης *όσοι έχουμε την ευτυχία να χανόμαστε*, να προσπαθούμε να ξεχάσουμε χίλιες δυο ασχήμιες.
Δεν έχω αποφασίσει εάν η άνοιξη μου κάνει καλό ή κακό .Γεμίζει σίγουρα την μνήμη της φωτογραφικής μου και ο σκύλος μου είναι πιο χαρούμενος από ποτέ.
Την αγαπάω.Ακόμα και αν δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, ακόμα και αν το δέρμα μου είναι πολύ άσπρο φωσφοριζέ για να αντεπεξέλθει.
Αν υπήρχε θεός θα είχε γενέθλια σίγουρα μια ανοιξιάτικη ημέρα, θα έκανε πάρτυ σε ένα τεράστιο λιβάδι θα κερνούσε τον κόσμο παγωμένες λεμονάδες και θα έπαιζε ακριβώς αυτό:
Αχ αυτά που γράφω είναι τόσο καταραμένα γλυκά, που δεν μπορώ να τα αντέξω για πολύ.Γι αυτό θα σου θυμίσω τις ημέρες που ξέχασες τα γυαλιά ηλίου σπίτι και δεν μπορούσες να οδηγήσεις, τα μεσημέρια που πήγες για καφέ με κοντομάνικο και γύρισες βράδυ σπίτι με βρογχίτιδα και τα άπειρα αααατσου από τα λουλουδάκια και τις μελισσούλες.
Όσο και αν προσπαθώ μάταια, τις πιο όμορφες εικόνες μια άνοιξη θα τις έχεις ζωγραφίσει, τις πιο ξέγνοιαστες βόλτες, άνοιξη θα τις έχεις κάνει και τους πιο απίθανους έρωτες σε ανοιξιάτικα τοπία θα τους έχες φανταστεί.
Ξέρνα λοιπόν μαζί μου λίγα ακόμα μικρά ανθάκια,χαμογελάκια και πολλά χρώματα και ξέχνα για λίγο το "σκληρό" παιδί. Ευχαριστώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου