Επιμένεις ότι είσαι αθώος?

  Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα βασικότερα  που ζητάω από τους ανθρώπους δίπλα μου, είναι να έχουν ανοιχτό μυαλό.Ξέρεις το μυαλό αυτό που δεν παρεξηγεί πριν ακούσει,δεν χαρακτηρίζει και κυρίως ξέρει ότι δεν έχει σε όλα δίκιο. Όχι να είναι έξυπνοι,όχι να είναι πανεπιστημιακά μορφωμένοι..απλά να έχουν το μυαλό και να το λειτουργούν έτσι όπως του πρέπει,να μην του βάζουν παρωπίδες και πολύγωνα σήματα στοπ.

  Δεν είναι κανείς τέλειος και το όλοι- λίγο πολύ- το ξέρουμε.Το θέμα είναι πόσο πιστεύουμε ότι εμείς αγγίζουμε την τελειότητα, πόσο ο ναρκισσισμός έχει μπει στο μικρό μας κεφαλάκι και το έχει σαπίσει.Αν ρωτήσεις εμένα πόσο τέλεια είμαι, θα σου πω (εγώ το μικρό μυρμηγκάκι) ότι δεν είμαι, από φόβο μήπως με πεις ψωνάρα, αλλά βαθιά μέσα μου πάντα ελπίζω ότι έχω ένα μεγάλο ποσοστό  και ότι με τον χρόνο θα στο αποδείξω. Και η τελειότητα αυτή, ή έστω ελπίδα μας, είναι που το ανοιχτό μυαλό δεν συμπαθεί.

  Και ξέρετε τι άλλο αντιπαθεί το ανοιχτό μυαλό?Την δειλία. Την έλλειψη θάρρους και την ύπαρξη θράσους. Φανταστείτε τι γίνεται όταν όταν τα δυο αυτά γίνονται ένα. Τερατώδης κακός του μαρβελικού σύμπαντος, ελλείψει υπερηρώων.

   Το θέμα του σημερινού post, δεν πηγάζει από τις συχνές αοριστίες μου, έχει και αφορμή και λόγο.Από τις αφορμές και τους λόγους που μόνο χαρά δεν σου φέρνουν, από τις στιγμές που ενώ ξέρεις ότι δεν είναι μόνο ένα το κακό, προσπαθείς να νικήσεις τα μύρια που έπονται. Η ανθρώπινη άπιαστη τελειότητα και η δειλία καταφέρνουν πάντα να μας τρομάζουν όσο κανείς άλλος, μέρες όπως η χθεσινή, λες και τις υπόλοιπες μέρες ήταν αόρατες.

   Δεν θα σου παίξω και εγώ την αθώα.Γιατί δεν νιώθω αθώα, ούτε εσείς με τις συγκινητικές αναδημοσιεύσεις σας στο social media θα έπρεπε να νιώθετε.Δεν θα το παίξω κριτής. Γιατί δεν μπορώ να κρίνω, ούτε εσείς μπορείτε- όσο πιο σύντομα το καταλάβετε τόσο καλύτερο για εσάς.
Τι σημασία έχει εάν το παίξω αθώα?Τι σημασία έχει εάν αρχίσω να κρίνω τις πράξεις άλλων, όταν εγώ η ίδια έστω μια φορά γύρισα τα μάτια από την άλλη πλευρά κοιτώντας το...όμορφο?

  Το έγκλημα τις περισσότερες φορές δεν έχει έναν μόνο θύτη και το θύμα δεν είναι πάντα θέμα ειδήσεων.

  Και αν αδυνατείς να καταλάβεις τι σου λέω, ρώτα εσύ τον εαυτό σου, πόσο η συμπεριφορά σου επηρεάζει και τον θύτη και το θύμα , πόσο η αδιαφορία προστατεύει την γούνα σου, όσο μερικές άλλες καίγονται. Επιμένεις  ότι είσαι αθώος?Κρίνεις ακόμα με την ίδια  σκληράδα?Μήπως αυτή την φορά κράτησες τον λίθο που με πάθος πετούσες από εδώ και από εκεί?

   Το ανοιχτό μυαλό είναι ένα από αυτά που ζητάω από τους ανθρώπους γύρω μου, μόνο του όμως δεν σταματάει το έγκλημα.Θέλει και αγάπη, θέλει και θάρρος, θέλει και ανοιχτά μάτια, θέλει και προσπάθεια.

   Σώπασε για να ακούσεις, μα αφού ακούσεις μην σωπαίνεις.