"Καθε αξιοπρεπής άνθρωπος του καιρού μας ειναι και οφείλει να ειναι δειλός και σκλάβος.Αυτή είναι η φυσιολογική του κατάσταση.Ως προς αυτο είμαι βαθύτατα πεπεισμένος."
Είναι η φάση που ο Φιοντόρ σε κάνει να νιώθεις ένα τεράστιο πέτρινο αδιέξοδο να υψώνεται μπρος στα μάτια σου, ενώ με δυσκολία προσπαθείς να μείνεις όρθιος από τις γκαζίες του 040.Δεν είναι ότι δεν το είχες φανταστεί, σου είχε περάσει από το μυαλό, το ήξερες.Μα είναι πολύ βίαιο να το διαβάζεις σαν μια ακόμα αλήθεια που πρέπει να αποδεχτείς και να συνεχίσεις.Και άμα δεν το αποδεχτούμε κύριε Ντοστογιέφσκι?Τότε τι?
Το ερώτημα μου δεν περιμένει απάντηση, όποια απάντηση και αν μου δίνατε, μάλλον θα φερόμουν αχάριστα, ψάχνοντας για μία ακόμη.Το θέμα είναι τι θα κάνω, τι θα κάνεις,τι θα κάνουμε ( σήμερα νιώθω την ανάγκη να δείξω ότι ξέρω να κλείνω ρήματα) και αν στα αλήθεια θα πρέπει να είμαστε δειλοί και σκλάβοι για να είμαστε...αξιοπρεπείς. Και οι δειλία είναι κάτι που σε ακολουθεί παντού, από την ώρα που ξυπνάς μέχρι την ώρα που σε παίρνει ο ύπνος στον καναπέ βλέποντας άλλη μια αμερικανία στην τιβί.Από την στιγμή που είσαι δυστυχισμένος μέχρι εκείνη που είσαι-φαινομενικά ευτυχισμένος.
Δεν είναι απαραίτητα να κάνεις ένα βήμα πίσω ή να κλείνεις το στόμα σου, είναι να κάνεις βήμα μπροστά χωρίς να θες,να μιλάς χωρίς να έχεις τίποτε δικό σου να πεις.Ποιά αξιοπρέπεια βρίσκετε εκεί μου λέτε?Μια μέση αξιοπρέπεια,που ο καθένας αποδέχεται, κάτι σαν άγευστη σούπα αρρώστου απλά για να συνεχίσει να "ζει"?
Η άγευστη σούπα είναι η λύση, όταν δέχεσαι να σου συμπεριφέρονται σαν άρρωστος.Και οι άρρωστοι πληθαίνουν, όποτε η σούπα όλο και πιο θεραπευτική γίνεται.
Καταλαβαίνω ότι είναι όλα αυτά πολύ βαριά για το ανθρώπινο μυαλό και ότι μάλλον δεν θα έπρεπε να τα σκέφτομαι, πόσο μάλλον να τα γράφω...αλλά είναι τα βιβλία και οι σκέψεις και τα μπερδέματα που σε ξεμπερδεύουν. Με κάνουν να παρατηρώ όλα εκείνα που στα αλήθεια έχουν σημασία και να προσπαθώ να μην πέσω και εγώ στην φάκα που με περιμένει εκεί, πανέμορφη, με ένα τεράστιο κομμάτι πίτσα στην άλλη πλευρά.
Όσο ακούω αυτό.
Είναι η φάση που ο Φιοντόρ σε κάνει να νιώθεις ένα τεράστιο πέτρινο αδιέξοδο να υψώνεται μπρος στα μάτια σου, ενώ με δυσκολία προσπαθείς να μείνεις όρθιος από τις γκαζίες του 040.Δεν είναι ότι δεν το είχες φανταστεί, σου είχε περάσει από το μυαλό, το ήξερες.Μα είναι πολύ βίαιο να το διαβάζεις σαν μια ακόμα αλήθεια που πρέπει να αποδεχτείς και να συνεχίσεις.Και άμα δεν το αποδεχτούμε κύριε Ντοστογιέφσκι?Τότε τι?
Το ερώτημα μου δεν περιμένει απάντηση, όποια απάντηση και αν μου δίνατε, μάλλον θα φερόμουν αχάριστα, ψάχνοντας για μία ακόμη.Το θέμα είναι τι θα κάνω, τι θα κάνεις,τι θα κάνουμε ( σήμερα νιώθω την ανάγκη να δείξω ότι ξέρω να κλείνω ρήματα) και αν στα αλήθεια θα πρέπει να είμαστε δειλοί και σκλάβοι για να είμαστε...αξιοπρεπείς. Και οι δειλία είναι κάτι που σε ακολουθεί παντού, από την ώρα που ξυπνάς μέχρι την ώρα που σε παίρνει ο ύπνος στον καναπέ βλέποντας άλλη μια αμερικανία στην τιβί.Από την στιγμή που είσαι δυστυχισμένος μέχρι εκείνη που είσαι-φαινομενικά ευτυχισμένος.
Δεν είναι απαραίτητα να κάνεις ένα βήμα πίσω ή να κλείνεις το στόμα σου, είναι να κάνεις βήμα μπροστά χωρίς να θες,να μιλάς χωρίς να έχεις τίποτε δικό σου να πεις.Ποιά αξιοπρέπεια βρίσκετε εκεί μου λέτε?Μια μέση αξιοπρέπεια,που ο καθένας αποδέχεται, κάτι σαν άγευστη σούπα αρρώστου απλά για να συνεχίσει να "ζει"?
Η άγευστη σούπα είναι η λύση, όταν δέχεσαι να σου συμπεριφέρονται σαν άρρωστος.Και οι άρρωστοι πληθαίνουν, όποτε η σούπα όλο και πιο θεραπευτική γίνεται.
Καταλαβαίνω ότι είναι όλα αυτά πολύ βαριά για το ανθρώπινο μυαλό και ότι μάλλον δεν θα έπρεπε να τα σκέφτομαι, πόσο μάλλον να τα γράφω...αλλά είναι τα βιβλία και οι σκέψεις και τα μπερδέματα που σε ξεμπερδεύουν. Με κάνουν να παρατηρώ όλα εκείνα που στα αλήθεια έχουν σημασία και να προσπαθώ να μην πέσω και εγώ στην φάκα που με περιμένει εκεί, πανέμορφη, με ένα τεράστιο κομμάτι πίτσα στην άλλη πλευρά.
Όσο ακούω αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου