ΕξτραOrdinary

  Δεν λέω, έχουμε έμφυτη την τάση να προσεγγίζουμε στο γνώριμο, να γκρινιάζουμε για το συνηθισμένο ,να φοβόμαστε το διαφορετικό. Όλοι μας, έστω για μια φορά,το έχουμε κάνει. Το συνηθισμένο είναι το εύκολο και το εύκολο πάντα, καλώς ή κακώς, θα είναι ελκυστικό.

  Είναι όμως το συνηθισμένο αυτό που θέλουμε? 

  Και είναι η στιγμή που θα σηκώσω πλακάτ με τα τρία γράμματα (όμικρον- χι -γιώτα) και θα βγω και εγώ στην κοντινότερη πλατεία να κάνω τον χαμούλη μου. Γιατί αν για κάτι είμαι σίγουρη στην ζωή αυτή (ωχ με βαριά λόγια κάνω squats) είναι ότι είναι ωραίο το διαφορετικό. Όχι απαραίτητα να το αναζητάς, μα κυρίως να το διακρίνεις. Γιατί παντού μπορείς να το βρεις και να το αγαπήσεις (ή σχεδόν παντού.ζζζντουπ).

  Στο φαγητό, στην μουσική, στον ήχο της φωνής σου (τραγουδάω Ξύλινα σπαθιά ανεξέλεγκτα) , στον τρόπο που περπατάς , στον τρόπο που έμαθες να σκέφτεσαι......στα...μικροπράγματα που μάλλον μεγαλοπράγματα είναι. Δεν εννοώ να καταδιώκεις το διαφορετικό σαν άλλος  σερίφης του Charming town τον Jax Teller.

  

  Εννοώ αυτό μωρέ...αυτό το τέλειο να έχεις να μιλάς, να μιλάς με τις ώρες, να έχεις κάτι να τσακωθείς, να μην ταυτίζεσαι με τα πάντα, να νιώθεις λίγο "εκτός πραγματικότητας" και να χαίρεσαι, να βλέπεις ανθρώπους γύρω σου με barcode στα μέτωπα και εσύ  να έχεις νότες. 

  Είναι για μένα  σέξυ..όχι όπως τα εσώρουχα και  τον fuckable τύπου του γυμναστηρίου, όχι.Το μόνιμο σέξυ, που κάνει μια ιδέα,μια μελωδία,μια γεύση, έναν άνθρωπο ακαταμάχητο όλες τις ώρες της ημέρας. Ξέρω ότι ακούγονται πολύ υπέροχα για να έχουν γήινη υπόσταση,μα σου λέω υπάρχουυυν, εκεί δίπλα από το διαφορετικό σου.

  Δεν είναι δύσκολο να το διακρίνεις. Είναι εκείνο που σου αφήνουν μερικοί άνθρωποι  και τους σκέφτεσαι , χωρίς φανερό λόγο, μήνες μετά, εκείνες οι μελωδίες των wovenhand, η καυτερή γεύση που πάντα θα ξαναδοκιμάζεις, η φάτσα του Mikkelsen,  οι "βρισιές" του Bukowski, όλα εκείνα που αγαπάς γιατί δεν είναι συνηθισμένα.

Inspired by The Imitation Games