#Sεξεταστική

   Είναι το πιο πιασάρικο θέμα την περίοδο που διανύουμε. Μισούμε να το λατρεύουμε και λατρεύουμε να το μισούμε, όμως ανοίγουμε να διαβάσουμε με απίστευτη προσοχή ότι έχει τίτλο σαν το δικό μου, ή παρόμοιο. Γελάμε και ποστάρουμε ακατάπαυστα "καφρίλες"  εξεταστικής, playlists για διάβασμα και φωτό από το γραφείο μας με... γλάστρες για κούπες γεμάτες καφέ.

  Η πιο μισητή εποχή που όμως σου θυμίζει ότι παίζεις κιθάρα, ότι έχεις ένα comics project στα σκαριά (από την προηγούμενη εξεταστική) και γενικά ότι υπάρχουν πράγματα που αλήθεια αγαπάς να κάνεις και ποτέ δεν θα μοιάζουν πιεστικά. Στην εξεταστική αυτή όμως,  έχει βγεί  και το πολιτικό σου ον στην επιφάνεια, δεν άφησες συνέντευξη τύπου χωρίς έστω μια 10λεπτη παρακολούθηση, μπαίνεις και στον economist το πρωί (καταλήγωντας πάντα στον Μπογιόπουλο εε), μα το βιβλίο του άλλου economist με δυσκολία το ξεφυλλίζεις. 

 Η νεανική επαναστατικότητα,  σε μερικούς εμφανίζεται μόνο τέτοιες περιόδους. Αρνούμαστε να υποταχθούμε, σε βιβλία , σημειώσεις, ξαφνικά θυμόμαστε  πόσο απαράδεκτο είναι το ελληνικό πανεπιστήμιο και μερικοί  ψάχνουμε σε κανά κόμμα την...ελπίδα, τυπωμένη σε σημειώσεις.Αχ εξεταστική πόσο κακό μπορείς να μας κάνεις!

 Αν και υπάρχει κάτι που μου αρέσει. Το soundtrack (πάντα το soundtrack, πάντα). Ξεκινάς από κάτι άχρωμο, άοσμο σε μια παρατημένη playlist σου στο youtube, μέχρι να θυμηθείς το kasetofono , να κάνεις ένα τέταρτο να επιλέξεις την πρώτη κασέτα. Πίνεις πολύ καφέ, μέχρι να σε πιάσει το στομάχι και μέχρι να τελειώσει η κασέτα.Θυμάσαι τα "νιάτα" σου ακούγοντας Eddie, γυρνώντας τις σελίδες ασυναίσθητα (αλίμονο και αν έχεις καταλάβει τίποτα). Ω ναι και πάντα καταλήγεις στην αγαπημένη σου playlist  με prince of freedom, batman evolution κτλ κτλ κτλ κτλ.Και όχι πες μου εσύ, πως μετά από κάτι τόσο επικ, θα γυρίσεις στο διάγραμμα της υποθετικής επιχείρησης,με υποθετικούς παραγωγικούς συντελεστές, σε μια (duh) υποθετική οικονομία.Πως?

Νιώθεις ό,τι ακριβώς νιώθω, ίσως λίγο πιο επιφανειακά (γιατί το βάθος μου είναι γνωστό #AdeleCaseStudy ) Όσο και αν θέλω όμως να την μισήσω, ξέρω ότι ίσως σε μερικά χρόνια να μου φαίνεται παράδεισος. Βαριέμαι αφόρητα να ξυπνήσω αύριο και να κάτσω να διαβάσω, θα προτιμούσα να τσιλάρω όλο το πρωί ακούγοντας Tommy Emmanuel και σχεδιάζοντας ασυναρτησίες σε γωνίες χαρτιού. Αλλά ρε παιδιά, δεν είναι τόσο άσχημο να έχεις λόγο να ξυπνήσεις νωρίς και ας είναι αυτός (εντάξει νομίζω η κατάντια μου όρια δεν έχει).

Τέσπα, πάω για ύπνο το διάβασμα από αύριο πάλι. #Sεξεταστική 

Υ.Γ Το hashtag το σημαδιασμένο δεν πιάνει έτσι στον blogger, εγώ όμως επιμένω να το κάνω, μπας και αλλάξει.ναχ.νεβα.