CarriEd

  Σήμερα αποφάσισα να στο παίξω Carrie, με μυξομάντιλα και αντιπυρετικά να καλύπτουν μεγάλο μέρος του κρεβατιού μου, και με Ed (ναι γαμώ,Ed) στα αυτιά μου. Βέβαια υπάρχει και ένα τεράστιο βιβλίο στο γραφείο μου, που θα μπορούσα απλά να διαβάζω, για να πάρω πτυχίο-αλλά αυτό είναι μια άλλη λυπητερή ιστορία.

  Που λες την Carrie την μισώ, όσο μπορεί να μισήσει ένας άνθρωπος έναν τόσο -φαινομενικά- πεζό χαρακτήρα. Αλλά ναι, είναι μερικές φορές που με αυτά που γράφω μου την θυμίζω λίγο. Ίσως χωρίς 10ποντες γόβες, με πιτζάμες, με λιγότερο σεξ και κοριτσιστικοαηδιαστικες εκφράσεις που ξεχειλίζουν βλακεία. Μόνο και μόνο που προσπαθείς γράφοντας να εξηγήσεις στον εαυτό σου και στους άλλους τις ανθρώπινες σχέσεις.Κάπως έτσι γραφική νιώθεις.

  Δεν έχει να κάνει με κύριους Big το σημερινό όμως, ούτε θα πω ότι είμαι "φεμινίστρια" και όλοι οι άντρες μαλάκες, για ένα ζευγάρι Μανόλο. Θα γκρινιάζω, όσο το κρύωμα απαιτεί , μετά θα σκεφτώ τους στίχους του Ed (ναι γαμώ,Ed), θα καταλάβω ότι ζω σε χίμαιρα και θα αποκοιμηθώ διαβάζοντας Οτόρι.

  Αλλά πριν τους μύθους τους μακρινούς, ας ξεπεράσουμε μαζί μερικούς πιο..οικείους. Όπως οι γλυκιές κοπελίτσες που όλα όσα θέλουν αποτυπώνονται σε μια μεγάλη καψούρα και τις άλλες τις άγριες (?) Ξέρεις μωρέ, αυτές που το παίζουν ιστορία, μέχρι να την πιστέψουν και οι ίδιες. Ιστορίες πως είναι ανεξάρτητες, ελέγχουν απόλυτα τα συναισθήματα τους, ζουν μόνο ότι θέλουν να ζήσουν και γενικά, έχει κρύο , φίλε, στον κόσμο τους.

  Ε λοιπόν, είναι μύθος και οι δυο τους. Ο δρόμος από τη Σταχτοπούτα μέχρι τη Λάρα Κρόφτ, δεν είναι τόσο μακρύς, όσο έχεις στο μυαλό σου. Όλες περίπου στα ίδια ελπίζουμε, κάποιες προσπαθούμε να τα βρουμε με τους γκόμενους,άλλες με τον εαυτό μας (άλλες με τον Ed..λέω εγώ τώρα). Δεν είναι τόσες μεγάλες οι διαφορές μας, όσο και αν θέλουμε να τις προβάλουμε.

  Βλέπεις, είναι στιγμές που προσπαθείς να καθορίσεις αν είσαι στην πρώτη ή στην δεύτερη κατηγορία και απλά δεν ξέρεις αν είσαι και στις δυο ή σε καμία.  Εκείνα τα λεπτά-ώρες-μήνες που νιώθεις την ομορφιά της εξάρτησης, περνώντας τον χρόνο που μένει δοξάζοντας την ανεξαρτησία σου. Τρελό?

  Είμαστε περίπλοκα όντα, το παραδέχομαι και το αποδέχομαι.Αλλά ακόμα και έτσι, δεν είναι αναγκαίο να πάρεις θέση.Δεν είναι αγώνας, καμία από τις δύο πλευρές δεν πρόκειται να κερδίσει και το ξέρουν . Η πρώτη, θα νιώθει πάντα άσχημα τις μικρές στιγμές που μένει μόνη, ενώ η δεύτερη θα καταλήξει να γεμίζει -πιθανότατα με γάτες- την κατά τ άλλα ανεξάρτητη ζωή της.

  Για άλλη μια φορά, το μαύρο και το άσπρο υπάρχουν απλά για να φτιάχνουν αποχρώσεις του γκρι , o Ed για να τραγουδάει και να τα κάνει όλα τόσο γαμημένα παραμυθένια και ο κύριος από κάτω για να σου θυμίζει τι στα αλήθεια είσαι.

Υ.Γ: Τώρα πάμε για τους άλλους μύθους. A ναι,ακούγοντας αυτό .