Yeah.Αυτό είναι.
Όσο και αν λένε ότι η προσπάθεια μετράει,ο σκοπός,τα πλάνα, τα αεροπλάνα. Όσο και αν λέμε ότι δεν είναι αυτό που φαίνεται, αυτό είναι.
Μην πεις πεσσιμιστικό το σημερινό, πες το ρεαλιστικό καλύτερα.Σκέψου έναν άνθρωπο με μια κάμερα στο χέρι να σε κοιτάζει από μακριά, να σε φωτογραφίζει, χωρίς να το ξέρεις.Όλα όσα φαίνονται αποτυπωμένα έτσι, καταλήγουν σε κάποια κορνίζα ή στον κάδο ανακύκλωσης του υπολογιστή του.Δεν σε ρωτάει πως είχες σκοπό να ποζάρεις, ούτε αν είσαι κάπως διαφορετικός από αυτό που βλέπει στον φακό.
Η προσπάθεια δεν αντέχει την στιγμή, όπως ακριβώς έκανε και η φωτογραφία στην όμορφη ή ασχημη φάτσα σου. Δεν αναγνωρίζεται από ανθρώπου που στέκουν απέναντι σου περιμένωντας μια απλή αδιάφορη λήψη, σαν άλλος επαγγελματίας φωτογράφος.Η προσπάθεια δεν μετράει περισσότερο από το αποτέλεσμα.
Και με αυτά μου τα λόγια,δεν χαίρομαι. Θα ήθελα και εγώ να ζω σε έναν κόσμο διαφορετικό, έναν κόσμο που θα αντιλαμβανόταν όλα όσα φαίνονται αλλά κυρίως όλα όσα είναι. Τον ζωγραφίζω, τον τραγουδάω και τον ονειρεύομαι κάθε μέρα. Αλλά αυτό δεν σταματάει, τον άκρως ρεαλιστικό μου περίπατο στον χώρο που ζω, ζεις και ζούμε.Δεν έχω φτάσει στο σημείο τα όνειρα μου με τυφλώνουν.
Γι αυτό χαίρομαι κάπως...Αλλά και πάλι, δεν έχει σημασία ο λόγος..ετσι δεν είναι? Φτάνει να χαμογελάς?Φτάνει να φαίνεται ότι έχεις κάτι?Φτάνει να σε βγάλει ο φωτογράφος μια φωτογραφία που να φαίνεται η μουσούδα σου γλυκούλα, και όλα καλα?
Δεν φτάνει.Όχι όσο στον κόσμο μου, ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο υπάρχει το άπειρο γεμάτο γκρί αποχρώσεις. Εκεί δεν είναι μόνο το whatchu make, μετράνε και άλλα.
Όσο και αν λένε ότι η προσπάθεια μετράει,ο σκοπός,τα πλάνα, τα αεροπλάνα. Όσο και αν λέμε ότι δεν είναι αυτό που φαίνεται, αυτό είναι.
Μην πεις πεσσιμιστικό το σημερινό, πες το ρεαλιστικό καλύτερα.Σκέψου έναν άνθρωπο με μια κάμερα στο χέρι να σε κοιτάζει από μακριά, να σε φωτογραφίζει, χωρίς να το ξέρεις.Όλα όσα φαίνονται αποτυπωμένα έτσι, καταλήγουν σε κάποια κορνίζα ή στον κάδο ανακύκλωσης του υπολογιστή του.Δεν σε ρωτάει πως είχες σκοπό να ποζάρεις, ούτε αν είσαι κάπως διαφορετικός από αυτό που βλέπει στον φακό.
Η προσπάθεια δεν αντέχει την στιγμή, όπως ακριβώς έκανε και η φωτογραφία στην όμορφη ή ασχημη φάτσα σου. Δεν αναγνωρίζεται από ανθρώπου που στέκουν απέναντι σου περιμένωντας μια απλή αδιάφορη λήψη, σαν άλλος επαγγελματίας φωτογράφος.Η προσπάθεια δεν μετράει περισσότερο από το αποτέλεσμα.
Και με αυτά μου τα λόγια,δεν χαίρομαι. Θα ήθελα και εγώ να ζω σε έναν κόσμο διαφορετικό, έναν κόσμο που θα αντιλαμβανόταν όλα όσα φαίνονται αλλά κυρίως όλα όσα είναι. Τον ζωγραφίζω, τον τραγουδάω και τον ονειρεύομαι κάθε μέρα. Αλλά αυτό δεν σταματάει, τον άκρως ρεαλιστικό μου περίπατο στον χώρο που ζω, ζεις και ζούμε.Δεν έχω φτάσει στο σημείο τα όνειρα μου με τυφλώνουν.
Γι αυτό χαίρομαι κάπως...Αλλά και πάλι, δεν έχει σημασία ο λόγος..ετσι δεν είναι? Φτάνει να χαμογελάς?Φτάνει να φαίνεται ότι έχεις κάτι?Φτάνει να σε βγάλει ο φωτογράφος μια φωτογραφία που να φαίνεται η μουσούδα σου γλυκούλα, και όλα καλα?
Δεν φτάνει.Όχι όσο στον κόσμο μου, ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο υπάρχει το άπειρο γεμάτο γκρί αποχρώσεις. Εκεί δεν είναι μόνο το whatchu make, μετράνε και άλλα.
 |
| Αποτύπωμα από γραφίτη. |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου