Φίλα το κορίτσι σου.

     Με πάθος, σε παγκάκια, πλατείες, κάτω από χριστουγεννιάτικα δέντρα, μέσα σε μολ και ηλεκτρικούς. Σε μποδίζει κάτι? Κάνε την αγάπη σου τραγούδι, πάρε μια κιθάρα, παίξε σε φίλους και στο κορίτσι- βεβαίως βεβαίως. Νιώσε τον ρομαντισμό να αναβλύζει, γίνε ποιητής, πες πως είσαι κάποιος που αγαπάει.

     Πόσο πιασάρικη λέξη η αγάπη, πόσο μπερδέψαμε την τέχνη με τα φιλιά, την ψυχαγωγία με την διασκέδαση."Εμείς οι καλλιτέχνες, οι άνθρωποι της τέχνης ειδικά σήμερα, είμαστε αναγκαίοι.Να κάνουμε τον κόσμο να ξεχνιέται, να περνάει καλά, να διασκεδάζει." Άνθρωπε της τέχνης ξέρασα μια μαζί σου.

     Όχι γιατί το τραγουδάκι σου δεν το τραγούδησα κ εγώ πολλές φορές, καθώς φιλιόμουν και ένιωθα έρωτα σε μια πλατεία και ένα παγκάκι. Μα δεν είμαι εδω για να  σου πω ψέματα! Μετά από τις μπύρες θες κάτι χαλαρό, να ξεχαστείς, να νιώσεις λίγο πως είναι να μην έχεις προβλήματα. Αλλά η θέση σου δεν είναι μόνο αυτή, αν θες να σε λένε καλλιτέχνη, μην μένεις στα φιλιά.

     Πόσο ωραία είναι τα φιλιά, κλείνεις τα μάτια, για μερικά δευτερόλεπτα, μετά τα ξανανοίγεις και ; Βλέπεις δυο μάτια- τα πιο όμορφα που έχεις δει- χαρούμενα, μέχρι να κοιτάξουν τριγύρω, μέχρι να καταλάβουν που ζουν, τι μέλλον έχουν και αρχίσου να κλαίνε. Όχι, όχι με δάκρυα από τα δακρυγόνα, με δάκρυα από εκείνα που πονάνε περισσότερο.

    Αν είσαι ρομαντικός, αν αγαπάς όπως λες, δεν θες το παγκάκι καθαρό για να κάτσεις. Μεγάλωσα με αγάπη, διάβασα με αγάπη και έμαθα να εκτιμώ αυτούς που αγαπάνε. Σαν την αγάπη αυτή του Σαμαράκη που ζητάει ελπίδα, την αγάπη που νιώθεις όταν ακους active member, εκείνη την αγάπη θέλω,

    Την αγάπη  που δεν περιορίζεται σε φιλιά και ρομαντισμό, την αγάπη να βλέπεις και να προσπαθείς για το αύριο αυτού που αγαπάς, είτε είναι το κορίτσι σου, είτε είναι το αγόρι σου, είτε η ίδια σου η μούρη. Δεν είναι καιρός για ρομαντισμούς φίλε. Δεν είναι καιρός για απλή διασκέδαση. Τώρα φίλα το κορίτσι σου.