Μαύρες Σακούλες.

  Στο μυαλό μου συμβαίνουν πολλά ,για τα οποία αξίζει να γράψω, μια πρόταση, ένα άρθρο, μερικές φορές ακόμα και βιβλίο ολόκληρο.Είναι όμως και μερικά άλλα, που ούτε μια τόση δα προτασούλα δεν αξίζουν, πάνε με έναν μαγικό τρόπο, κατευθείαν στην μαύρη μεγάλη σακούλα σκέψεων,που την αφήνεις στην άκρη του μυαλού σου, μέχρι να περάσει η ώρα και να στη πάρουν.


 Κάπως έτσι λειτουργούμε .Με μεγάλες μαύρες σακούλες που τις αφήνουμε στην άκρη,μέχρι να περάσει η ώρα και να μας τις πάρουν. Άλλες φορές γεμάτες σκέψεις, άλλες γεμάτες συναισθήματα, άλλες γεμάτες ανθρώπους που γνωρίσαμε. Ίσως πεις ότι  δεν λειτουργείς όπως όλοι εμείς. Άλλα ξέρω ότι έχεις ήδη στην δική σου γωνία μια τέτοια σακούλα, έτοιμη για χρήση.


  Δεν είναι κακό. Καθόλου κακό δεν είναι.Το ξεκαθάρισμα γίνεται- κακώς ή καλώς- σε οτιδήποτε- από την στιγμή που πρέπει να επιλέξουμε. Μπορεί να σε ενοχλεί που η σακούλα είναι μαύρη. Στα αλήθεια πόσο πεζό ? "Οι άνθρωποι που γνωρίσαμε, όλα όσα νιώσαμε, τίποτε σχετικό δεν έχουν με τα σκουπίδια", ίσως πεις με αυστηρότητα να ξεχειλίζει, γνωρίζοντας πως κάνεις λάθος.


  Ξέρεις, όσο καλά ξέρω κι εγώ, ότι δεν είναι η πεζότητα που σε ενοχλεί, αλλά η ειλικρίνεια.Οι μαύρες σακούλες χρησιμοποιήθηκαν και θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται, όπως ακριβώς σου περιέγραψα. Σε κάποια γωνιά, γεμισμένες με όλα όσο δεν είχαν ποτέ ή δεν έχουν πια σημασία για εσένα, όσο και αν σε ενοχλεί η παρομοίωση,μερικές ήταν γεμάτες με ανθρώπους και συναισθήματα. Τις άφησες στην άκρη μέχρι να τις πάρουν.


  Δεν είναι κατηγορώ, ούτε λύπη, είναι πραγματικότητα. Όλα όσα δεν χρειάζονται πρέπει να τα πετάς και όσοι δεν σε χρειάζονται να σε πετάνε. Όχι από εγωισμό, από αγάπη. Εγωισμός δεν είναι να αφήνεις κάτι σε μια μαύρη σακούλα μέχρι να βρεθεί ένας να την θέλει, εγωισμός είναι να το κρατάς  εκεί, γιατί δεν θέλεις να το πάρει κάνεις. Να μείνει δικό σου και ας σου είναι άχρηστο.


  Είναι  κυνικό να παρομοιάζεις τις τελειωμένες ανθρώπινες σχέσεις με σκουπίδια, μα ακόμα πιο κυνικό είναι αυτό. Να προσπαθείς να κρατάς και να κρατιέσαι από ό,τι πια δεν σου ταιριάζει. Και αν  δώσω έναν όρκο στον εαυτό μου, αυτός θα είναι. Και πείτε με πεζή.Θα πάω περπατώντας,