Faithwhat.

      Θέλω πολύ να γνωρίζω ανθρώπους που έχουν κάτι τέτοιο, ολοκληρωμένο, κάτι να πιστεύουν, να γυρίζουν πολλά γύρω του, να έχουν στόχους, να είναι πιστοί.Να τους αντιγράψω, να είμαι κ εγώ σε κάτι πιστή και ας είναι μια αλήθεια, μια ιδεολογία, ένας άνθρωπος βρε αδερφέ. Χωρίς παρωπίδες. Εκεί επειδή γουστάρω, επειδή δεν έχω κάτι να με ξενερώσει, επειδή ξέρω ότι δεν θα με προδώσει. Κάτι, που καιρό μετά θα έχει μια λάμψη, κ ας την βλέπω μόνο εγώ.

    Μα κάθε φορά που λέω θα βρω έναν, θα τον αντιγράψω, θα πάρω λίγη από την γαματοσύνη του, ανακαλύπτω ότι δεν ήταν αυτό που νόμισα. Η πίστη του είτε είναι τυφλή, είτε παροδική. Τίποτα να λάμπει για καιρό, τίποτα στα αλήθεια...γαμάτο. Καμία υπέροχη συνταγή, να γράψω στο μπλοκάκι μου και να την τηρήσω κατά γράμμα, κανένα πρότυπο να γίνω στόκερ σε κάθε του βήμα. Μια σκέτη απογοήτευση γεμάτη απιστία.

   Και κάπως έτσι, βρίσκω την στιγμή που προσπαθώ να πιστέψω στις λέξεις κ μπαίνω εδώ μέσα, ενώ αυτές ούτε καν με πιστεύουν (με μισούν είναι η αλήθεια). Γίνομαι κάτι σε θηλυκό Τσινάσκι, με guinness για ουίσκι, υπεργαμάτο σάουνττρακ από ταινία -μάλλον- του Ταραντίνο και μια ακαταμάχητη ανάγκη για απιστία. Και όλα αυτά γιατί? Γιατί δεν βρήκα κάποιον να αντιγράψω?

   Ίσως η πιο fail δικαιολογία για να μείνεις έτσι, χωρίς κάτι να λάμπει, κ ας το βλέπεις μόνο εσύ. Γιατί ακόμα και αν δεν βρεις ανθρώπους πιστούς,αν θέλεις μπορείς να γίνεις εσύ ένας...Μπορείς σε μια ιδέα σου, σε μια αγάπη σου, σε κάτι που σε κάνει να χαμογελάς..και ας είναι  βιβλία, παιχνίδια, τοπία ή απλά χρώματα. Άμα θέλεις μπορείς λένε... Εγώ πάλι λέω, άμα γουστάρεις μπορείς...γιατί ένα απλό θέλω δεν είναι ποτέ αρκετό παιδάκια..