Μην.

  Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν περιμένεις να σε καταλάβουν.Περιμένεις απλά να σου δώσουν λίγο χώρο και λίγο χρόνο.Να μην σε σπρώξουν ότι είσαι έτοιμη να πέσεις,να μην σε αγχώσουν όταν είσαι ήδη αγχωμένη, να μην σου φωνάξουν μπροστά στην μούρη σου πόσο μόνη είσαι, όταν το ξέρεις ήδη.

 Δεν τους διαλέγεις, τους αγαπάς όμως, πρέπει να τους αγαπάς, πρέπει να τους νοιάζεσαι και να κάνεις τα πάντα για να μην τους πληγώσεις, ακόμα και αν μερικές φορές έχεις αμφιβολίες, τις σκοτώνεις και πας παρακάτω.Έτσι πρέπει να κάνεις.'Έτσι κάνεις.

 Δεν είσαι τέλεια, ούτε εσύ, ούτε οι άλλοι, ξέρεις όμως όταν λίγο αν προσπαθούσαν, θα μπορούσες γι αυτούς να γίνεις.Μα δεν προσπαθούν και δεν μπορείς. Κάποιες στιγμές νομίζεις ότι είσαι ό,τι πιο λάθος υπάρχει, ψάχνεις τους τρόπους να το κάνεις σωστό.Και πάλι δεν μπορείς.Άλλες φορές σε πιάνει ο εγωισμός και δεν κάνεις πίσω.Μα ούτε τότε μπορείς.

 Εύχεσαι και ελπίζεις ότι κάποια στιγμή θα τα καταφέρεις, αλλά κατά βάθος ξέρεις..Απλά κερδίζεις λίγο χρόνο, προσπαθώντας να μην τους πληγώσεις, πληγώνεσαι εσύ.Κάθε φορά που λες ότι κάτι πάει καλά, κάθε φορά που νιώθεις ότι κάτι  μπορεί να καταφέρεις.Μόνη σου, σωστά.

 Αυτοί οι άνθρωποι δεν θέλω να με μισούν.Γιατί κάθε φορά που το κάνουν, με μισώ διπλά.Γιατί τότε, αντί για μερικά σωστά, τα βλέπω όλα λάθος.