Και δεν μιλάω για την οικογένεια ,ίσως, (αυτή με κάποιο μαγικό τρόπο είναι πάντα και θα είναι), μα για τους υπόλοιπους, που προσπαθώντας να αναδείξουμε λέμε ότι είναι αναντικατάστατοι. Δεν το λες απογοήτευση αυτό που νιώθω, ίσως κυνισμό, λίγο παραπάνω ρεαλισμό από το κανονικό, μα στα αλήθεια, δύσκολα πιστεύω πλέον ότι υπάρχει η λέξη του τίτλου.Σίγουρα όχι όπως οι περισσότεροι την εννοούν.
Και όχι για να ακυρώσω ανθρώπους, που χαίρεσαι να μιλάς μαζί τους και να γελάς, μα για να απομυθοποιήσω την ανάγκη μας για το ένα, το αναντικατάστατο. Ψάχνοντας να βρούμε αυτό είναι που χάνουμε τα υπόλοιπα, προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι υπάρχουν πρόσωπα που θα γνωρίσουμε, θα μείνουν εκεί και άμα φύγουν απλά θα μας λείπουν για πάντα.Μα δεν είναι στα αλήθεια μόνο τα πρόσωπα που έχουν σημασία
Σου χαλάω το όνειρο ,το ξέρω, όμως αυτοί που σου μοιάζουν αναντικατάστατοι,που σου λείπουν, θα έπρεπε να είναι οι σχέσεις μαζί τους, εσύ μαζί τους, σε μια α κατάσταση, ένα α χρονικό διάστημα, πέρα από αυτό είναι ό,τι θα ήταν ο καθένας...άντε ίσως λίγο πιο "ταιριαστοί" .
Και δεν τα λέω αυτά για να πέσει η μαύρη κατάθλιψη πάνω σου, ούτε για να βλέπεις απαξιωτικά τους ανθρώπους που είναι δίπλα , το λέω γιατί είναι ο μόνος τρόπος να εκτιμήσεις λίγο παραπάνω τις ενέργειες από τους ανθρώπους, τον συνδυασμό από την μονάδα.
Μα κυρίως γιατί βαρέθηκα να ακούω από δεξιά και αριστερά για τον έναν, τη μια. Δεν υπάρχει ένας και μια..γιατί η σχέση δεν αποτελείται ποτέ από ένα άτομο και δεν γίνεται ένα άτομο να είναι αναντικατάστατο.Σκληρό?ίσως.Ρεαλιστικό?σίγουρα.
Ναι, ναι, είναι στιγμές που εύχομαι να υπάρχουν σχέσεις αναντικατάστατες αφού άνθρωποι δεν υπάρχουν, που σκέφτομαι λιγότερο σαν τον charles, λίγο πιο ρομαντικά,όμως και αυτές σταματούν, όταν βλέπω τα "εγώ" να ξεπετάγονται σαν μανιτάρια στα πέριξ.
Δεν είναι ο άνθρωπος, γλύκες, irreplaceable, είμαστε εμείς μαζί με τον άνθρωπο.Δεν είναι το "αυτός", είναι το "εμείς" που θα έπρεπε να μας νοιάζει.Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο.
Και όχι για να ακυρώσω ανθρώπους, που χαίρεσαι να μιλάς μαζί τους και να γελάς, μα για να απομυθοποιήσω την ανάγκη μας για το ένα, το αναντικατάστατο. Ψάχνοντας να βρούμε αυτό είναι που χάνουμε τα υπόλοιπα, προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι υπάρχουν πρόσωπα που θα γνωρίσουμε, θα μείνουν εκεί και άμα φύγουν απλά θα μας λείπουν για πάντα.Μα δεν είναι στα αλήθεια μόνο τα πρόσωπα που έχουν σημασία
Σου χαλάω το όνειρο ,το ξέρω, όμως αυτοί που σου μοιάζουν αναντικατάστατοι,που σου λείπουν, θα έπρεπε να είναι οι σχέσεις μαζί τους, εσύ μαζί τους, σε μια α κατάσταση, ένα α χρονικό διάστημα, πέρα από αυτό είναι ό,τι θα ήταν ο καθένας...άντε ίσως λίγο πιο "ταιριαστοί" .
Και δεν τα λέω αυτά για να πέσει η μαύρη κατάθλιψη πάνω σου, ούτε για να βλέπεις απαξιωτικά τους ανθρώπους που είναι δίπλα , το λέω γιατί είναι ο μόνος τρόπος να εκτιμήσεις λίγο παραπάνω τις ενέργειες από τους ανθρώπους, τον συνδυασμό από την μονάδα.
Μα κυρίως γιατί βαρέθηκα να ακούω από δεξιά και αριστερά για τον έναν, τη μια. Δεν υπάρχει ένας και μια..γιατί η σχέση δεν αποτελείται ποτέ από ένα άτομο και δεν γίνεται ένα άτομο να είναι αναντικατάστατο.Σκληρό?ίσως.Ρεαλιστικό?σίγουρα.
Ναι, ναι, είναι στιγμές που εύχομαι να υπάρχουν σχέσεις αναντικατάστατες αφού άνθρωποι δεν υπάρχουν, που σκέφτομαι λιγότερο σαν τον charles, λίγο πιο ρομαντικά,όμως και αυτές σταματούν, όταν βλέπω τα "εγώ" να ξεπετάγονται σαν μανιτάρια στα πέριξ.
Δεν είναι ο άνθρωπος, γλύκες, irreplaceable, είμαστε εμείς μαζί με τον άνθρωπο.Δεν είναι το "αυτός", είναι το "εμείς" που θα έπρεπε να μας νοιάζει.Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου