[Αχ μωρέ Φλόρενς, είσαι τόσο ροκ με τον δικό σου τρόπο.Να ξέρεις σε ακούω ανάμεσα σε σόλο Hammett και φωνητικά Dickinson και ακόμα μου αρέσεις. Εκείνους τους γλυκούλιδες στίχους, που τόσο πολύ ταιριάζουν, όταν νιώθεις γλυκούλικα. Ναι ξέρω, έπεσε πολύ γλύκα και γι αυτό σταματάω.]
Τα πουλάκια δεν κελαηδάνε, δεν έχει γεμίσει χρώματα η πόλη και τα χαμόγελα τριγύρω τα μετράς στο ένα χέρι. Αυτός ο ρεαλισμός που προσπαθώ να επιβάλω στον εαυτό μου, κάποια στιγμή θα με σκοτώσει, να το θυμάστε. Αλλά ακόμα και έτσι πρέπει να κοιτάμε λίγο έξω από το υπέροχο κλουβάκι μας, το χρωματιστό, το γεμάτο όνειρα..
Μια ματιά είναι αρκετή, έτσι για να μην λένε ότι ζούμε στον πλανήτη happy. Και ξαναγυρίζουμε στα χαμόγελα προς τον αμίλητο τοίχο, στα αστεία που λίγοι καταλαβαίνουν και στις ματιές που ακόμα λιγότεροι παρατηρούν.Συμφωνώ μαζί σου... ,εκεί μέσα μπορεί να είναι υπέροχα, μπορεί όμως να είναι κ τραγικά. Μα εμείς είμαστε - και όχι το κλουβάκι - που προκαλούμε τις αλλόκοτες κυκλοθυμικές αλλαγές.
Να χαίρεσαι για τις αλλαγές αυτές, δίνουν νόημα στο κλουβί σου. Αλλά ξεφύγαμε για άλλη μια φορά από το θέμα μας, τον τίτλο, το " I'm not giving up. I'm just giving in". Το έχεις νιώσει? Από τις φορές που όλοι νομίζουν ότι τα παρατάς, αλλά εσύ είσαι 100% μέσα?
Ένιωσα όμως κάπως, μέσα σε αυτό το κλουβάκι που σου έλεγα προηγουμένως, ακούγωντας το. Σαν να μην μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο από το να ενδώσεις. "Αδυναμία το λένε στο χωριό μου", θα μου πεις και θα μου χαλάσεις το ηλίθιο χαμόγελο μου. Αλλά και πάλι Φλορ θα τραγουδάω και θα σου σπάω τα νεύρα.Χα. Απλά ενθουσιάστηκα για μια ακόμη φορά με έναν στίχο, μην μου δίνεις σημασία.
Δώσε σημασία όμως εσύ σε κάποιον στίχο που θα ακούσεις τυχαία,γράψε τον κάπου να τον θυμάσαι την επόμενη φορά που θα νιώσεις έτσι. Είναι ωραία να σε σε καταλαβαίνει κάποιος, άγνωστος, στην άλλη άκρη του κόσμου, θα νιώθει όπως νιώθεις και θα το κάνει το κάνει λέξεις.
Υ.Γ: Είμαι ίσως ο μόνος άνθρωπος που γράφει για κάτι τόσο λυρικό (γελάω) , πεινώντας και βλέποντας τον γαμημένο Κριστιάνο να βάζει ένα ακόμα μούφα πέναλτι. Σι για φολκς.
Τα πουλάκια δεν κελαηδάνε, δεν έχει γεμίσει χρώματα η πόλη και τα χαμόγελα τριγύρω τα μετράς στο ένα χέρι. Αυτός ο ρεαλισμός που προσπαθώ να επιβάλω στον εαυτό μου, κάποια στιγμή θα με σκοτώσει, να το θυμάστε. Αλλά ακόμα και έτσι πρέπει να κοιτάμε λίγο έξω από το υπέροχο κλουβάκι μας, το χρωματιστό, το γεμάτο όνειρα..
Μια ματιά είναι αρκετή, έτσι για να μην λένε ότι ζούμε στον πλανήτη happy. Και ξαναγυρίζουμε στα χαμόγελα προς τον αμίλητο τοίχο, στα αστεία που λίγοι καταλαβαίνουν και στις ματιές που ακόμα λιγότεροι παρατηρούν.Συμφωνώ μαζί σου... ,εκεί μέσα μπορεί να είναι υπέροχα, μπορεί όμως να είναι κ τραγικά. Μα εμείς είμαστε - και όχι το κλουβάκι - που προκαλούμε τις αλλόκοτες κυκλοθυμικές αλλαγές.
Να χαίρεσαι για τις αλλαγές αυτές, δίνουν νόημα στο κλουβί σου. Αλλά ξεφύγαμε για άλλη μια φορά από το θέμα μας, τον τίτλο, το " I'm not giving up. I'm just giving in". Το έχεις νιώσει? Από τις φορές που όλοι νομίζουν ότι τα παρατάς, αλλά εσύ είσαι 100% μέσα?
Ένιωσα όμως κάπως, μέσα σε αυτό το κλουβάκι που σου έλεγα προηγουμένως, ακούγωντας το. Σαν να μην μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο από το να ενδώσεις. "Αδυναμία το λένε στο χωριό μου", θα μου πεις και θα μου χαλάσεις το ηλίθιο χαμόγελο μου. Αλλά και πάλι Φλορ θα τραγουδάω και θα σου σπάω τα νεύρα.Χα. Απλά ενθουσιάστηκα για μια ακόμη φορά με έναν στίχο, μην μου δίνεις σημασία.
Δώσε σημασία όμως εσύ σε κάποιον στίχο που θα ακούσεις τυχαία,γράψε τον κάπου να τον θυμάσαι την επόμενη φορά που θα νιώσεις έτσι. Είναι ωραία να σε σε καταλαβαίνει κάποιος, άγνωστος, στην άλλη άκρη του κόσμου, θα νιώθει όπως νιώθεις και θα το κάνει το κάνει λέξεις.
Υ.Γ: Είμαι ίσως ο μόνος άνθρωπος που γράφει για κάτι τόσο λυρικό (γελάω) , πεινώντας και βλέποντας τον γαμημένο Κριστιάνο να βάζει ένα ακόμα μούφα πέναλτι. Σι για φολκς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου