Έχεις νεύρα. Από αυτά τα νεύρα που δεν φεύγουν, μένουν εκεί και απλά όταν περνάς καλά μαθαίνεις να τα κρύβεις. Ίσως μετανιώνεις για τα λάθη χρόνων, ίσως πάλι νιώθεις ότι πλέον μπορείς να τα κάνεις όλα σωστά. Μισώ τα ψέματα, όπως και εσύ, όπως ο καθένας θα έπρεπε να τα μισεί, αλλά μερικές φορές τα νεύρα αυτά μόνο με ψέματα κάνουν παρέα.
Ξέρω ότι δεν κατάλαβες τίποτα, ακόμα και οι πιο φανατικοί μου αναγνώστες (γελάω μπροστά στο pc, μόνη μου) αναρωτιούνται για το αν θα συνεχίσουν να διαβάζουν. Γι αυτό θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω.
Φτάνεις σε ένα σημείο στην ζωή σου που είσαι πολύ μεγάλος για να μην ξέρεις τίποτα και πολύ μικρός για να ξέρεις πολλά, σε εκείνο ακριβώς το σημείο είναι που ανακαλύπτεις ο,τι λάθη έκανες τότε που δεν ήξερες τίποτα. Άμα συνεχίσεις να υπομένεις τις συνέπειες τους θα εμφανιστούν τα νεύρα που σου είπα πριν, εάν πάλι αποφασίσεις να τα κάνεις σωστά θέλεις guts όχι αστεία.
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι τόσο περίεργες, κάθε φορά εκεί καταλήγω. Κάθε φορά θα φαντάζομαι ανθρώπους με post it στο κεφάλι τους, να γράφουν όλα όσα σκέφτονται, όλα όσα φοβούνται και όλα όσα θέλουν. Κάθε φορά αντί αν βάλω εγώ post it στο δικό μου κεφάλι, κάνω την αδιάφορη κοιτάζοντας αλλού.What a circus.
"Όταν είσαι χαρούμενος χαμογέλα, όταν είσαι στεναχωρημένος κλάψε, όταν δεν είσαι τίποτε από τα δυο προσπάθησε για το πρώτο." Τόσο δύσκολο τους ήταν να βάλουν αυτό σαν οδηγία 21 χρόνια πριν? Αλλά όχι, εμείς λατρεύουμε να λέμε ψέματα, να χαμογελάμε όταν δεν πρέπει, να κλαίμε για όσα δεν πρέπει και στο ενδιάμεσο να γράφουμε σε blog τον πόνο μας, μήπως κάποιος βρεθεί κάποιος να καταλαβαίνει.
Και τι ζητάς, εσύ, ο blogger πίσω από μια οθόνη? Λίγη αλήθεια απρόσωπη, που είναι για όλους μας πιο εύκολη.Είναι? Είτε πίσω από οθόνες, είτε μπροστά από πρόσωπα-παλιά-νέα-άγνωστα , κάποιες αλήθειες πάντα θα είναι τα προσωπικά μας ταμπού, ιδέες και σκέψεις που φοβόμαστε να ψιθυρίσουμε στον εαυτό μας ακόμα και όταν έχουμε σιγουρευτεί ότι κανείς δεν είναι τριγύρω.
Μα ακόμα κ έτσι ελπίζουμε σε λίγους αληθινούς ανθρώπους εκεί έξω, να ανταλλάζουμε αλήθειες, χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, χωρίς post it, απλές αλήθειες. Θέλει και αυτό guts όμως..έχεις? (ω)
Ξέρω ότι δεν κατάλαβες τίποτα, ακόμα και οι πιο φανατικοί μου αναγνώστες (γελάω μπροστά στο pc, μόνη μου) αναρωτιούνται για το αν θα συνεχίσουν να διαβάζουν. Γι αυτό θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω.
Φτάνεις σε ένα σημείο στην ζωή σου που είσαι πολύ μεγάλος για να μην ξέρεις τίποτα και πολύ μικρός για να ξέρεις πολλά, σε εκείνο ακριβώς το σημείο είναι που ανακαλύπτεις ο,τι λάθη έκανες τότε που δεν ήξερες τίποτα. Άμα συνεχίσεις να υπομένεις τις συνέπειες τους θα εμφανιστούν τα νεύρα που σου είπα πριν, εάν πάλι αποφασίσεις να τα κάνεις σωστά θέλεις guts όχι αστεία.
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι τόσο περίεργες, κάθε φορά εκεί καταλήγω. Κάθε φορά θα φαντάζομαι ανθρώπους με post it στο κεφάλι τους, να γράφουν όλα όσα σκέφτονται, όλα όσα φοβούνται και όλα όσα θέλουν. Κάθε φορά αντί αν βάλω εγώ post it στο δικό μου κεφάλι, κάνω την αδιάφορη κοιτάζοντας αλλού.What a circus.
"Όταν είσαι χαρούμενος χαμογέλα, όταν είσαι στεναχωρημένος κλάψε, όταν δεν είσαι τίποτε από τα δυο προσπάθησε για το πρώτο." Τόσο δύσκολο τους ήταν να βάλουν αυτό σαν οδηγία 21 χρόνια πριν? Αλλά όχι, εμείς λατρεύουμε να λέμε ψέματα, να χαμογελάμε όταν δεν πρέπει, να κλαίμε για όσα δεν πρέπει και στο ενδιάμεσο να γράφουμε σε blog τον πόνο μας, μήπως κάποιος βρεθεί κάποιος να καταλαβαίνει.
Και τι ζητάς, εσύ, ο blogger πίσω από μια οθόνη? Λίγη αλήθεια απρόσωπη, που είναι για όλους μας πιο εύκολη.Είναι? Είτε πίσω από οθόνες, είτε μπροστά από πρόσωπα-παλιά-νέα-άγνωστα , κάποιες αλήθειες πάντα θα είναι τα προσωπικά μας ταμπού, ιδέες και σκέψεις που φοβόμαστε να ψιθυρίσουμε στον εαυτό μας ακόμα και όταν έχουμε σιγουρευτεί ότι κανείς δεν είναι τριγύρω.
Μα ακόμα κ έτσι ελπίζουμε σε λίγους αληθινούς ανθρώπους εκεί έξω, να ανταλλάζουμε αλήθειες, χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, χωρίς post it, απλές αλήθειες. Θέλει και αυτό guts όμως..έχεις? (ω)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου