Σε έχω κουράσει με τους ξενόγλωσσους τίτλους, (το κάνω επίτηδες για να κάνουν views από ξένες χώρες και να διαβάζουν τα υπέροχα άρθρα μου σε google translate) εδώ όμως θα σου μιλήσω- εγώ- για πίστη, όποτε κάνε την καρδιά σου πέτρα για άλλη μια φορά.
Για μια σαν εμένα, ρομαντική πραγματίστρια ,όπως με αποκαλώ, δεν είναι παρά η απαράμιλλη θέληση μας αυτό που αποκαλούμε πίστη. Καμία θρησκευτική,παγανιστική ή ότι άλλη μπαγαποντιά κατεβάσει ο ανθρώπινους νους. Αλλά επειδή εκτός από πραγματίστρια θέλω να λέω ότι είμαι και ρομαντική (ναι και εγώ γελάω με τον εαυτό μου), η πίστη ίσως να είναι και η αδυναμία πολλών, ίσως και δική μου.
Λίγο η ανθρώπινη αδυναμία για μεγάλες προσδοκίες, λίγο το (όχι μόνο φοιτητικό μαμααα) φαινόμενο της βαρεμάρας και ήρθε και έδεσε το γλυκό της..πίστης.Από την μια μεριά του γλυκού.. εικόνες, ευχές,κεράκια ,crossed fingers κ όλα τα γνωστά σημάδια "κακής πίστης" που προσπαθούν μανιωδώς να της αλλάξουν το νόημα και από την άλλη πλευρά η πίστη σε οράματα,ιδέες και προσπάθειες.
Κάπως έτσι είναι που το "γλυκό" μπερδεύτηκε και εμείς μείναμε αδύναμοι να παρακολουθούμε με απορία κάθε συζήτηση περί πίστης και όλων των συναφών εννοιών. Ξεχάσαμε μέσα στην σύγχυση να ρωτήσουμε τον εαυτό μας εάν,ποτέ και ποια πίστη χρειαζόμαστε και μείναμε να κοιτάζουμε την πιατέλα με το γλυκό..πεινασμένοι.
Επειδή όμως προσπαθείς-εναγωνίως (το βλέπω στα μάτια σου,μην το αρνηθείς) να καταλάβεις που θέλω να καταλήξω.Θα σου πω από τώρα ότι δεν έχω καταλήξει στην πλήρη άποψη μου για την πίστη. Πιστεύω σε ότι βλέπω ,σε ό,τι νιώθω και σε ό,τι ακούω θα σου έλεγα. Όμως δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα δεν είναι τι πιστεύεις αλλά που φτάνεις για την πίστη σου αυτή...Γι αυτό φιλαράκι μπορείς να πιστεύεις όσα θέλεις, κάνεις δεν μπορεί να σε κρίνει γι αυτό..αρκεί να μην κάνεις την πίστη σου όπλο και την στρέψεις στους υπόλοιπους "άπιστους"
Και επειδή ούτε σε αυτό το άρθρο ξέφυγα από την αρχή της αναρχία των κειμένων μου, θα σου πω ότι πίστη για εμένα είναι ότι με κάνει να είμαι μεσάνυχτα εδώ και να σου γράφω, ότι με κάνει να χαμογελάω,να τραγουδάω και να παίζω στην φουκαριάρα την κιθάρα μου..α και η μουσική, καλύτερη πίστη χωρίς ξωκλήσια και φούστες,δυο ακουστικά και άνθρωποι να την τιμούν.Αδυναμία?Δύναμη?ο καιρός θα δείξει.
"And for all the years you borrowed
And for all the tears you cried
And for all the fears you had to keep inside"(Βelieve-Savatage)
Για μια σαν εμένα, ρομαντική πραγματίστρια ,όπως με αποκαλώ, δεν είναι παρά η απαράμιλλη θέληση μας αυτό που αποκαλούμε πίστη. Καμία θρησκευτική,παγανιστική ή ότι άλλη μπαγαποντιά κατεβάσει ο ανθρώπινους νους. Αλλά επειδή εκτός από πραγματίστρια θέλω να λέω ότι είμαι και ρομαντική (ναι και εγώ γελάω με τον εαυτό μου), η πίστη ίσως να είναι και η αδυναμία πολλών, ίσως και δική μου.
Λίγο η ανθρώπινη αδυναμία για μεγάλες προσδοκίες, λίγο το (όχι μόνο φοιτητικό μαμααα) φαινόμενο της βαρεμάρας και ήρθε και έδεσε το γλυκό της..πίστης.Από την μια μεριά του γλυκού.. εικόνες, ευχές,κεράκια ,crossed fingers κ όλα τα γνωστά σημάδια "κακής πίστης" που προσπαθούν μανιωδώς να της αλλάξουν το νόημα και από την άλλη πλευρά η πίστη σε οράματα,ιδέες και προσπάθειες.
Κάπως έτσι είναι που το "γλυκό" μπερδεύτηκε και εμείς μείναμε αδύναμοι να παρακολουθούμε με απορία κάθε συζήτηση περί πίστης και όλων των συναφών εννοιών. Ξεχάσαμε μέσα στην σύγχυση να ρωτήσουμε τον εαυτό μας εάν,ποτέ και ποια πίστη χρειαζόμαστε και μείναμε να κοιτάζουμε την πιατέλα με το γλυκό..πεινασμένοι.
Επειδή όμως προσπαθείς-εναγωνίως (το βλέπω στα μάτια σου,μην το αρνηθείς) να καταλάβεις που θέλω να καταλήξω.Θα σου πω από τώρα ότι δεν έχω καταλήξει στην πλήρη άποψη μου για την πίστη. Πιστεύω σε ότι βλέπω ,σε ό,τι νιώθω και σε ό,τι ακούω θα σου έλεγα. Όμως δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα δεν είναι τι πιστεύεις αλλά που φτάνεις για την πίστη σου αυτή...Γι αυτό φιλαράκι μπορείς να πιστεύεις όσα θέλεις, κάνεις δεν μπορεί να σε κρίνει γι αυτό..αρκεί να μην κάνεις την πίστη σου όπλο και την στρέψεις στους υπόλοιπους "άπιστους"
Και επειδή ούτε σε αυτό το άρθρο ξέφυγα από την αρχή της αναρχία των κειμένων μου, θα σου πω ότι πίστη για εμένα είναι ότι με κάνει να είμαι μεσάνυχτα εδώ και να σου γράφω, ότι με κάνει να χαμογελάω,να τραγουδάω και να παίζω στην φουκαριάρα την κιθάρα μου..α και η μουσική, καλύτερη πίστη χωρίς ξωκλήσια και φούστες,δυο ακουστικά και άνθρωποι να την τιμούν.Αδυναμία?Δύναμη?ο καιρός θα δείξει.
"And for all the years you borrowed
And for all the tears you cried
And for all the fears you had to keep inside"(Βelieve-Savatage)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου