Μην σε ξεγελά και εσένα ο ξενικός τίτλος, ελληνικά θα γράψω -ή όπως αλλιώς λέγεται αυτή η ακαταλαβίστικη σειρά λέξεων που φτιάχνουν προτάσεις. Τα μάτια που λες, είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας ( οκ, ναι το παράκανα με τον λυρισμό), για άλλους καθρέφτης, για άλλους καμβάς για άλλους απλά "χώρος" για προσθήκη eyeliner. Ό,τι και να είναι...ε είναι κάτι σημαντικό.
Όχι δεν θα μιλήσω σαν οφθαλμίατρος ή οπτικός ούτε καν σαν μακιγιέζ, θα μιλήσω σαν άνθρωπος, που έχει μάτια και βλέπει όσα θέλει να δει ( και που στιγμές σαν αυτή τον τρομάζει ο εαυτός του).
Κάποιοι λένε ότι εκεί μέσα βλέπουν συναισθήματα,ότι γράφουν μουσική, άλλοι ότι ομορφαίνουν το πρόσωπο μας, εγώ πιστεύω και τα τρία και κυρίως το τέταρτο..Μας επιτρέπουν να επικοινωνούμε χωρίς να ανοιγοκλείνουμε το - ηλίθιο, κομπλεξικό και ανώριμο- στόμα μας.
Το μίσος προς το στόμα και τις λέξεις είναι υποκειμενικό και δεν περιμένω να με καταλαβαίνεις απόλυτα, σίγουρα όμως σου έχει τύχει μια επαφή με τα μάτια...αλλιώτικη. Σε ένα λεωφορείο,σε ένα μετρό, στη μέση του δρόμου, με έναν άγνωστο, ένα γνωστό. Έλα μην μου χαλάς το όνειρο , παραδέξου ότι έχεις κάνει και εσύ συζήτηση μόνο με τα μάτια!
Να αυτή η..απεγνωσμένη κυρία που κοιτάζει με απάθεια, εκείνη η κοπελίτσα που το βλέμμα της ως άλλο πλακάτ γράφει "Είμαι ερωτευμένη" και το παιδί με την κιθάρα που σε κοίταξε και φαινόταν χαμένος σε μονοπάτια γραμμένα από μελωδίες Radiohead και στίχους Morrison. Μόνο με ένα βλέμμα...νιώθεις ότι μπορείς να καταλάβεις τον άλλο.Τι δύναμη και αυτή.Τι ψευδαίσθηση ,επίσης. Μα από τις όμορφες ψευδαισθήσεις, που μας φέρνουν πιο κοντά, χωρίς να ζητούν πολλά, μικρές ματιές όλο νόημα χωρίς καν κίνηση.
Τι και αν είμαστε λίγοι που πιστεύουν σε αυτή την "επικοινωνία" ,τι κ αν μερικοί από εμάς καταφέρνουμε να μπλοφάρουμε με τα μάτια σαν σε παρτίδα poker . Το eye-contact ήταν , είναι και θα είναι το μικρό μας μουγκό μυστικό, μια -ίσως- ψεύτικη επικοινωνιακή δύναμη, που όμως καταφέρνει να μας κρατάει στο "παιχνίδι". Ένα παιχνίδι ρόλων που το μυαλό μας κατασκεύασε και τα μάτια μας συνεχίζουν να υλοποιούν, κρατώντας μας στο ενδιαφέρον της μιας ματιάς.
Μα οι υπόλοιποι, που τα βλέμματα λέτε ότι δεν δείχνουν τίποτε άλλο παρά ομορφιά και ασχήμια και τα eye contacts αλλάζουν κάθε μήνα στα οπτικά της γειτονιάς, αφήστε τουλάχιστον εμάς να πιστεύουμε ακόμα στη δύναμη της ματιάς. Και μην ξεχνάτε ότι δεν ψάχνουμε για μάτια πράσινα,μπλε ή καστανά πίσω από απρόσωπους φακούς αλλά για ματιές χρωματιστές,έντονες με λόγια που δεν έχουν φωνή..κι όμως έχουμε μάθει να τα ακούμε.
Όχι δεν θα μιλήσω σαν οφθαλμίατρος ή οπτικός ούτε καν σαν μακιγιέζ, θα μιλήσω σαν άνθρωπος, που έχει μάτια και βλέπει όσα θέλει να δει ( και που στιγμές σαν αυτή τον τρομάζει ο εαυτός του).
Κάποιοι λένε ότι εκεί μέσα βλέπουν συναισθήματα,ότι γράφουν μουσική, άλλοι ότι ομορφαίνουν το πρόσωπο μας, εγώ πιστεύω και τα τρία και κυρίως το τέταρτο..Μας επιτρέπουν να επικοινωνούμε χωρίς να ανοιγοκλείνουμε το - ηλίθιο, κομπλεξικό και ανώριμο- στόμα μας.
Το μίσος προς το στόμα και τις λέξεις είναι υποκειμενικό και δεν περιμένω να με καταλαβαίνεις απόλυτα, σίγουρα όμως σου έχει τύχει μια επαφή με τα μάτια...αλλιώτικη. Σε ένα λεωφορείο,σε ένα μετρό, στη μέση του δρόμου, με έναν άγνωστο, ένα γνωστό. Έλα μην μου χαλάς το όνειρο , παραδέξου ότι έχεις κάνει και εσύ συζήτηση μόνο με τα μάτια!
Να αυτή η..απεγνωσμένη κυρία που κοιτάζει με απάθεια, εκείνη η κοπελίτσα που το βλέμμα της ως άλλο πλακάτ γράφει "Είμαι ερωτευμένη" και το παιδί με την κιθάρα που σε κοίταξε και φαινόταν χαμένος σε μονοπάτια γραμμένα από μελωδίες Radiohead και στίχους Morrison. Μόνο με ένα βλέμμα...νιώθεις ότι μπορείς να καταλάβεις τον άλλο.Τι δύναμη και αυτή.Τι ψευδαίσθηση ,επίσης. Μα από τις όμορφες ψευδαισθήσεις, που μας φέρνουν πιο κοντά, χωρίς να ζητούν πολλά, μικρές ματιές όλο νόημα χωρίς καν κίνηση.
Τι και αν είμαστε λίγοι που πιστεύουν σε αυτή την "επικοινωνία" ,τι κ αν μερικοί από εμάς καταφέρνουμε να μπλοφάρουμε με τα μάτια σαν σε παρτίδα poker . Το eye-contact ήταν , είναι και θα είναι το μικρό μας μουγκό μυστικό, μια -ίσως- ψεύτικη επικοινωνιακή δύναμη, που όμως καταφέρνει να μας κρατάει στο "παιχνίδι". Ένα παιχνίδι ρόλων που το μυαλό μας κατασκεύασε και τα μάτια μας συνεχίζουν να υλοποιούν, κρατώντας μας στο ενδιαφέρον της μιας ματιάς.
Μα οι υπόλοιποι, που τα βλέμματα λέτε ότι δεν δείχνουν τίποτε άλλο παρά ομορφιά και ασχήμια και τα eye contacts αλλάζουν κάθε μήνα στα οπτικά της γειτονιάς, αφήστε τουλάχιστον εμάς να πιστεύουμε ακόμα στη δύναμη της ματιάς. Και μην ξεχνάτε ότι δεν ψάχνουμε για μάτια πράσινα,μπλε ή καστανά πίσω από απρόσωπους φακούς αλλά για ματιές χρωματιστές,έντονες με λόγια που δεν έχουν φωνή..κι όμως έχουμε μάθει να τα ακούμε.
 |
| Anger-coloured eye,created by Leukosokolataki |
Πολύ ωραίο άρθρο! Τα μάτια όπως κ γενικότερα όλη η γλώσσα του σώματος θεωρώ λένε πολλά που δεν μπορούν να ειπωθούν κ πολλές φορές φέρνουν προς τα έξω πράγματα που δεν ξέραμε καν ότι κρύβαμε! Αν δίναμε σημασία πιο πολύ σαυτά παρά στο εγωκεντρικό μυαλό κ στην γλώσσα μας πιθανότατα οι ανθρώπινες σχέσεις θα είχαν πολλά περιθώρια εξέλιξης....:)
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο εγωκεντρικό μυαλό και η γλώσσα είναι ευτυχώς εν μέρη ελεγχόμενα μπροστά σε κάτι τόσο έντονο όσο αυτό που περιγράφεις κ εσύ και εγώ.Σε ευχαριστώ πολύ που με διαβάζεις!!!
Διαγραφή