Θυμάσαι που θέλαμε να μεγαλώσουμε? Η βασική απαίτηση κάθε 8χρονου παιδιού, να γίνει δέκα και από τα 10 φτάσαμε στα 21 και μετράμε ακόμα. Απλά κάθε φορά που θυμάμαι πως (δεν) σκεφτόμουν εκείνες τις εποχές..όλο και θυμώνω. Προσπαθούσα να χαλάσω ό,τι πιο όμορφο..και ίσως τα κατάφερα.
Να που φτάσαμε στα χρόνια που θέλαμε και ίσως να μην τα θέλουμε τόσο πολύ πια. Με ένα κάρο αποφάσεις να πάρουμε, με λιγότερα χαμόγελα και λιγότερους φίλους να ανταλλάζουμε "κάρτες και αυτοκόλλητα". Οι κασέτες, ο lion king και το toy story ξαφνικά μας συγκινούν και σε κάθε συζήτηση επικαλούμαστε τα παιδικά μας χρόνια ως κάτι υπέροχο, κάτι που θέλουμε να ξαναζήσουμε.
Τι παλιμπαιδισμός θα σκεφτείς. Είμαστε τόσο απογοητευμένοι από την ενηλικίωση?όλα στραβά μας πάνε?
Κάποιοι από εμάς λίγο πιο συχνά, κάποιοι από εσάς λίγο πιο σπάνια, κάνουμε όμως όλοι μας μια βουτιά στην όαση ξεγνοιασιάς, γινόμαστε για λίγο μικρά παιδιά και εκλιπαρούμε να είχαμε μείνει έτσι. Λίγο τα ξυπνήματα στις 7 το πρωί για να δούμε παιδικά παιδικά (ακόμα αναρωτιέμαι πως το έκανα) , λίγο τα πρώτα πάρτυ (στις 6 απόγευμα Σαββάτου, με τα παπάκια στην σειρά να παίζουν στο τσακίρ κέφι), λίγο εκείνα τα φυσo-μολύβα με τις πλαστικές μύτες, λίγο το ό,τι κάναμε ό,τι θέλαμε βρε αδερφέ...και τσουπ παράδεισος.
Έχεις σκεφτεί όμως μετά από την όαση στην περίοδο "χάριτος" τι μας έκανε να είμαστε τόσο χαρούμενοι? ή μήπως ο πεσιμισμός της εποχής σου έκλεισε για μια ακόμη φορά τα μάτια?
Οι άνθρωποι που ζητάν λίγα, σε οποιαδήποτε ηλικία, είναι αυτοί που θα είναι πιο εύκολα ευτυχισμένοι. Μικρός ζήταγες κάρτες και hot wheels ενώ πλέον θες ρούχα, αμάξια και να δείχνεις "κάποιος"...Δεν ξέρω όμως αν ουσιαστικά κατάλαβες τις διαφορές. Απλά την επόμενη φορά πριν ευχηθείς να γίνεις και πάλι δέκα ετών, θύμισε στον εαυτό σου ότι είσαι καλά και έτσι...και να δεις θα νιώσεις πιο ευτυχισμένος.
Σε κάθε περίπτωση και εγώ θέλω μια μέρα να ξυπνήσω να δω μίκι μάους (έτσι λέω όλα τα παιδικά..πρόβλημα?), να μου φτιάξουν γάλα με κόρν φλέικς, μετά να διαβάσω αυτά τα λίγα που μου φάνταζαν βουνό και να βάλω τον αδερφό μου να παίξουμε μαγαζί (ρεζίλι σε έκανα πάλι). Αλλά και τώρα καλά είναι..δεν είναι? Ακόμα και να μην είναι..τι σου έμαθε ο τεράααστιος buzz light year? "το θέμα δεν είναι η πτήση είναι η πτώση με στυλ"
Να που φτάσαμε στα χρόνια που θέλαμε και ίσως να μην τα θέλουμε τόσο πολύ πια. Με ένα κάρο αποφάσεις να πάρουμε, με λιγότερα χαμόγελα και λιγότερους φίλους να ανταλλάζουμε "κάρτες και αυτοκόλλητα". Οι κασέτες, ο lion king και το toy story ξαφνικά μας συγκινούν και σε κάθε συζήτηση επικαλούμαστε τα παιδικά μας χρόνια ως κάτι υπέροχο, κάτι που θέλουμε να ξαναζήσουμε.
Τι παλιμπαιδισμός θα σκεφτείς. Είμαστε τόσο απογοητευμένοι από την ενηλικίωση?όλα στραβά μας πάνε?
Κάποιοι από εμάς λίγο πιο συχνά, κάποιοι από εσάς λίγο πιο σπάνια, κάνουμε όμως όλοι μας μια βουτιά στην όαση ξεγνοιασιάς, γινόμαστε για λίγο μικρά παιδιά και εκλιπαρούμε να είχαμε μείνει έτσι. Λίγο τα ξυπνήματα στις 7 το πρωί για να δούμε παιδικά παιδικά (ακόμα αναρωτιέμαι πως το έκανα) , λίγο τα πρώτα πάρτυ (στις 6 απόγευμα Σαββάτου, με τα παπάκια στην σειρά να παίζουν στο τσακίρ κέφι), λίγο εκείνα τα φυσo-μολύβα με τις πλαστικές μύτες, λίγο το ό,τι κάναμε ό,τι θέλαμε βρε αδερφέ...και τσουπ παράδεισος.
Έχεις σκεφτεί όμως μετά από την όαση στην περίοδο "χάριτος" τι μας έκανε να είμαστε τόσο χαρούμενοι? ή μήπως ο πεσιμισμός της εποχής σου έκλεισε για μια ακόμη φορά τα μάτια?
Οι άνθρωποι που ζητάν λίγα, σε οποιαδήποτε ηλικία, είναι αυτοί που θα είναι πιο εύκολα ευτυχισμένοι. Μικρός ζήταγες κάρτες και hot wheels ενώ πλέον θες ρούχα, αμάξια και να δείχνεις "κάποιος"...Δεν ξέρω όμως αν ουσιαστικά κατάλαβες τις διαφορές. Απλά την επόμενη φορά πριν ευχηθείς να γίνεις και πάλι δέκα ετών, θύμισε στον εαυτό σου ότι είσαι καλά και έτσι...και να δεις θα νιώσεις πιο ευτυχισμένος.
Σε κάθε περίπτωση και εγώ θέλω μια μέρα να ξυπνήσω να δω μίκι μάους (έτσι λέω όλα τα παιδικά..πρόβλημα?), να μου φτιάξουν γάλα με κόρν φλέικς, μετά να διαβάσω αυτά τα λίγα που μου φάνταζαν βουνό και να βάλω τον αδερφό μου να παίξουμε μαγαζί (ρεζίλι σε έκανα πάλι). Αλλά και τώρα καλά είναι..δεν είναι? Ακόμα και να μην είναι..τι σου έμαθε ο τεράααστιος buzz light year? "το θέμα δεν είναι η πτήση είναι η πτώση με στυλ"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου