Με αυτό τον απέραντα καλοκαιρινό και αισιόδοξο τίτλο και με ένα τραγούδι στο replay από το πρωί είπα να σου κάνω την καρδιά..περιβόλι..εσένα που απλώθηκες σαν χταπόδι στην ξαπλώστρα σου και έχεις βρει το νόημα της ζωής.
Και αφού αυτά συμβαίνουν (ξέρεις ποια) γιατί να μην γράψω? Είναι τα μικρά σκατουλάκια που σε εκνευρίζουν , που σε κάνουν να αναρωτιέσαι για το ποιοι σε έχουν "μουτζώσει". Δεν μπορείς να πεις το σημερινό κείμενο προβλέπεται πολύ...ποιητικό. Και εκεί που αναρωτιέσαι για τους υπεύθυνους αυτής της κατάστασης, νιώθεις και λίγο τυχερός που στεναχωριέσαι για μικρά και όχι για μεγάλα.
Γιατί ακόμα και αν αγαπάς, ακόμα και αν ο ήλιος και οι θάλασσα σε κάνουν να ξεχνιέσαι, να χαμογελάς, είναι αυτά τα μικρά που σου δίνουν σφαλιάρες, που μοιάζουν με το σπαστικό "Τουτουτουτουτου" από το ξυπνητήρι κάθε πρωί Δευτέρας. Είναι πρωί Σαββάτου ρε γαμώτοοο, τότε που θυμάται η μαμά σου να βάλει ηλεκτρική, αλλά είσαι τόσο dead που δεν καταλαβαίνεις πολλά.
Το θέμα μου (γιατί το έχασα λίγο) είναι ότι το καλοκαίρι δεν λειτουργεί σαν αμνησία, ούτε σαν μια μεγάλη διάφανη μπάλα χωρίς προβλήματα, όσο και αν προσπαθούμε να το σκεφτόμαστε έτσι. Άμα δεν σου πάει καλά ένα καλοκαίρι..έχεις να ελπίζεις και στο φθινόπωρο..(Γιατί όχι?)
Και σου τα λέω εγώ αυτά..που διάλεξα τον τίτλο του άρθρου από τύπωμα από ένα μπλουζάκι, που απελπίζομαι από την πρώτη δυσκολία. Ναι μάλλον τα γράφω καλά..μόνο.Αλλά εντάξει τα σκατά υπάρχουν..πως να το κάνεις? Αρκεί να μην βλέπεις μόνο αυτά....Shit happens, learn how to clean em..
Και αφού έφτασες στο τέλος αυτής της ποιητική συμφωνίας λέξεων, θα πατήσω για (χμμμ.).50η φορά σήμερα το replay ..
Και αφού αυτά συμβαίνουν (ξέρεις ποια) γιατί να μην γράψω? Είναι τα μικρά σκατουλάκια που σε εκνευρίζουν , που σε κάνουν να αναρωτιέσαι για το ποιοι σε έχουν "μουτζώσει". Δεν μπορείς να πεις το σημερινό κείμενο προβλέπεται πολύ...ποιητικό. Και εκεί που αναρωτιέσαι για τους υπεύθυνους αυτής της κατάστασης, νιώθεις και λίγο τυχερός που στεναχωριέσαι για μικρά και όχι για μεγάλα.
Γιατί ακόμα και αν αγαπάς, ακόμα και αν ο ήλιος και οι θάλασσα σε κάνουν να ξεχνιέσαι, να χαμογελάς, είναι αυτά τα μικρά που σου δίνουν σφαλιάρες, που μοιάζουν με το σπαστικό "Τουτουτουτουτου" από το ξυπνητήρι κάθε πρωί Δευτέρας. Είναι πρωί Σαββάτου ρε γαμώτοοο, τότε που θυμάται η μαμά σου να βάλει ηλεκτρική, αλλά είσαι τόσο dead που δεν καταλαβαίνεις πολλά.
Το θέμα μου (γιατί το έχασα λίγο) είναι ότι το καλοκαίρι δεν λειτουργεί σαν αμνησία, ούτε σαν μια μεγάλη διάφανη μπάλα χωρίς προβλήματα, όσο και αν προσπαθούμε να το σκεφτόμαστε έτσι. Άμα δεν σου πάει καλά ένα καλοκαίρι..έχεις να ελπίζεις και στο φθινόπωρο..(Γιατί όχι?)
Και σου τα λέω εγώ αυτά..που διάλεξα τον τίτλο του άρθρου από τύπωμα από ένα μπλουζάκι, που απελπίζομαι από την πρώτη δυσκολία. Ναι μάλλον τα γράφω καλά..μόνο.Αλλά εντάξει τα σκατά υπάρχουν..πως να το κάνεις? Αρκεί να μην βλέπεις μόνο αυτά....Shit happens, learn how to clean em..
Και αφού έφτασες στο τέλος αυτής της ποιητική συμφωνίας λέξεων, θα πατήσω για (χμμμ.).50η φορά σήμερα το replay ..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου