Τις τελευταίες μέρες-μην πω βδομάδες- νιώθω λες και έχω βγει από επεισόδιο του "σουπερνατουράλ". Όχι αυτά με τους λεβάιθανς, εκείνο που ο dean ξυπνάει συνέχεια ακούγοντας το Hit of the moment των Asia. Εάν οι αφοί Winchester σου είναι άγνωστοι, θα σου πω ότι είμαι σε mode...inception ..που ξυπνάς από τρία όνειρα στην σειρά και δυσκολεύεσαι να καταλάβεις ποια είναι η πραγματικότητα.(Συγγνώμη τρισμέγιστε Κρίστοφερ Νόλαν ) Αν δεν γνωρίζεις ούτε την ταινία της δεκαετίας , είσαι άξιος της μοίρας σου.
Σα να ξέχασα, όμως, τον λόγο που γράφω. Α!ναι. Δεν είμαι μόνο εγώ που νιώθω έτσι .Που ξυπνάω κάθε μέρα και είναι σαν την προηγούμενη, σα την επόμενη..που και όνειρο να βλέπω, δεν διαφέρει σε τίποτα από την πραγματικότητα μου. Ακόμα και αν συμβαίνουν τόοοοσα γύρω μου, ακόμα και αν θα πρέπει να είμαι συγκεντρωμένη στο διάβασμα (Ιούλιο μήνα, που ακούστηκε?)
Έριχνα το φταίξιμο στον Bukowski, τον σταμάτησα. Μετά το έριξα στους Creedence Clearwater Revival, τους σταμάτησα και αυτούς. Κατάλαβα ότι το πρόβλημα δεν είναι ούτε το πως γράφει ο ένας, ούτε το πως παίζουν οι άλλοι, δεν είναι καν το τι όνειρα βλέπω . Ίσως να φταίω εγώ. Σίγουρα φταίω εγώ, που είμαι Παρασκευιάτικα μέσα και σου γράφω, που λέω εδώ και ένα μήνα ότι διαβάζω χωρίς ίχνος τσίπας, που ασχολούμαι με...τρίχες.
Από την άλλη, όλοι την περνάμε αυτή την φάση. Πως αλλιώς θα ακούσουμε τα emoτράγουδα που ακούγαμε στο γυμνάσιο, πως αλλιώς θα φάμε ένα κιλό παγωτό?(χωρίς σιρόπι, γιατί κάνουμε και διατροφή) Είναι ευκαιρία μάλλον, λίγο πριν τις απερισκεψίες που καλοκαιριού, να κάτσουμε σπίτια μας, να κοιμηθούμε, να γκρινιάξουμε, σα να μην μας έφτανε η γκρίνια όλο τον χειμώνα, σα να μην μας φτάνει η γκρίνια όλου του κόσμου.
Το θέμα είναι να καταλάβεις ότι η "πυξίδα" τελικά σταματάει να γυρίζει, να γυρίσεις και εσύ με την σειρά σου προς τον "κόσμο", προς τις βουτιές και τα ατέλειωτα χαμόγελα. Να ξυπνάς πλέον κάθε μέρα με διαφορετικό τραγούδι, και να είναι από το soundtrack του "σουπερνατουράλ". oH YeaHhh
Ευτυχία,i was off, but here i come.
Σα να ξέχασα, όμως, τον λόγο που γράφω. Α!ναι. Δεν είμαι μόνο εγώ που νιώθω έτσι .Που ξυπνάω κάθε μέρα και είναι σαν την προηγούμενη, σα την επόμενη..που και όνειρο να βλέπω, δεν διαφέρει σε τίποτα από την πραγματικότητα μου. Ακόμα και αν συμβαίνουν τόοοοσα γύρω μου, ακόμα και αν θα πρέπει να είμαι συγκεντρωμένη στο διάβασμα (Ιούλιο μήνα, που ακούστηκε?)
Έριχνα το φταίξιμο στον Bukowski, τον σταμάτησα. Μετά το έριξα στους Creedence Clearwater Revival, τους σταμάτησα και αυτούς. Κατάλαβα ότι το πρόβλημα δεν είναι ούτε το πως γράφει ο ένας, ούτε το πως παίζουν οι άλλοι, δεν είναι καν το τι όνειρα βλέπω . Ίσως να φταίω εγώ. Σίγουρα φταίω εγώ, που είμαι Παρασκευιάτικα μέσα και σου γράφω, που λέω εδώ και ένα μήνα ότι διαβάζω χωρίς ίχνος τσίπας, που ασχολούμαι με...τρίχες.
Από την άλλη, όλοι την περνάμε αυτή την φάση. Πως αλλιώς θα ακούσουμε τα emoτράγουδα που ακούγαμε στο γυμνάσιο, πως αλλιώς θα φάμε ένα κιλό παγωτό?(χωρίς σιρόπι, γιατί κάνουμε και διατροφή) Είναι ευκαιρία μάλλον, λίγο πριν τις απερισκεψίες που καλοκαιριού, να κάτσουμε σπίτια μας, να κοιμηθούμε, να γκρινιάξουμε, σα να μην μας έφτανε η γκρίνια όλο τον χειμώνα, σα να μην μας φτάνει η γκρίνια όλου του κόσμου.
Το θέμα είναι να καταλάβεις ότι η "πυξίδα" τελικά σταματάει να γυρίζει, να γυρίσεις και εσύ με την σειρά σου προς τον "κόσμο", προς τις βουτιές και τα ατέλειωτα χαμόγελα. Να ξυπνάς πλέον κάθε μέρα με διαφορετικό τραγούδι, και να είναι από το soundtrack του "σουπερνατουράλ". oH YeaHhh
Ευτυχία,i was off, but here i come.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου