Από όλα τα προβλήματα-ερωτήματα που το ανθρώπινο μυαλό προσπάθησε να λύσει, τις εποχές που τέτοιες αναζητήσεις ήταν εφικτές, κάποια συνεχίζουν να μου δημιουργούν απορίες (απορίες που δεν φτάνει που ταλαιπωρούν το μυαλό μου,στις γράφω κιόλας).Εκείνα τα χρόνια, που αν είσαι αρκετά τυχερός,έζησες, που τα στόματα μας δεν άνοιγαν μόνο για θέματα οικονομικά ή γκρίνιας, αλλά και για άλλα περισσότερο...άυλα.
Ένα από αυτά τα θέματα λοιπόν έχει να κάνει με κάτι που είχα μάθει στο γυμνάσιο, σε κάποιο μάθημα ιστορίας ή θρησκευτικών (η μνήμη μου με απατά εν συνεχεία). Η σχέση της ψυχής με το σώμα. Δεν θυμάμαι πολλά η αλήθεια είναι, θυμάμαι απλά ότι ο Σωκράτης και γενικότερα οι Έλληνες φιλόσοφοι τις εποχές, πίστευαν ότι το ανθρώπινο σώμα ήταν φυλακή της ψυχής και ότι τα υλικά παρεμπόδιζαν το πνεύμα από την αληθινή σοφία και γνώση.Θυμάμαι ότι ήμουν σχετικά σύμφωνη με την αντίληψη αυτή (εντάξει ήμουν το πολύ 15, μην περιμένεις μεγάλη αναζήτηση,μου έκανε εντύπωση και συμφώνησα).
Θα μπορούσε, υποθετικά, το σώμα ως φυλακή της ψυχής μας να ίσχυε ακόμα...εάν βέβαια υπάρχει ψυχή να φυλακιστεί. Γιατί η ψυχή/πνεύμα ή όπως αλλιώς θέλεις να το πεις, έχει αρχίσει να φθίνει μέσα σε όλον αυτό τον υλισμό που έχουμε βουτήξει. Δεν βάζω τρίτο πληθυντικό, μιας και μέσα στον ίδιο βούρκο, είμαι και εγώ δίπλα σου, κάνοντας ολόκληρο άρθρο τις γόβες των ονείρων μου. Μα στα αλήθεια, πόσο παραμελήσαμε το πνεύμα μας από τότε ώστε να καταλήξουμε να συμφωνούμε με εικόνες , όπως η παρακάτω?
Γιατί, είναι τα τελευταία χρόνια τόσο αισθητό αυτό. Με μια ψυχή χίλια κομμάτια, χωρίς πνεύμα, ιδέες και γνώσεις να παρασέρνουμε μαζί μας το άμοιρο σώμα μας, να το κάνουμε ό,τι θέλουμε, χωρίς ίχνος σεβασμού. Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, χιλιάδες "παιδάκια", με μυαλό πιο άγουρο και από καρπούζι τον Μάιο, διαβάζοντας ένα και μόνο άρθρο για την ανωτερότητα της φυλής μας, φορώντας μια μαύρη μπλούζα και ξυρίζοντας το κεφάλι τους. Μεταφέρουν από δω και από κει και βάζουν τον σώμα τους να κάνει ό,τι θέλουν, νιώθοντας μια δύναμη ανύπαρκτη, ,μυική.
Και από την φυλακή του σώματος, πως φτάσαμε να κάνουμε το ίδιο μας το πνεύμα την χειρότερη φυλακή? Γιατί η ψυχή και το πνεύμα , άσχετα από θρησκείες και προκαταλήψεις , υπάρχουν για να υπερκαλύπτουν τις αδυναμίες των υλικών μέσων που κατέχουμε.
Ήθελα πολύ να δώσω μαι νότα αισιοδοξίας, όπως σε κάθε επίλογο, όμως δεν πιστεύω ότι θα φτάσουμε ξανά σε σημείο να θεωρούμε το σώμα μας φυλακή, ενός πνεύματος γεμάτου με γνώσεις, εμπειρίες και ιδέες. Μα θα προσπαθήσω να πιστέψω και να ζητήσω λίγη ελπίδα ως άλλος Σαμαράκης, για μια ακόμη φορά. Γιατί ξέρω ότι η ελπίδα είναι η μόνη που μπορεί να κάνει το πνεύμα να κινήσει το σώμα προς την σωστή κατεύθυνση, λίγο διάβασμα χρειαζόμαστε ακόμα...και λίγη συζήτηση.Α! και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ..
(Τις επόμενες βδομάδες το blog μου θα έχει και δικό του χώρο στο www.wordpress.com Ευχαριστώ που με διαβάζετε!!!)
Ένα από αυτά τα θέματα λοιπόν έχει να κάνει με κάτι που είχα μάθει στο γυμνάσιο, σε κάποιο μάθημα ιστορίας ή θρησκευτικών (η μνήμη μου με απατά εν συνεχεία). Η σχέση της ψυχής με το σώμα. Δεν θυμάμαι πολλά η αλήθεια είναι, θυμάμαι απλά ότι ο Σωκράτης και γενικότερα οι Έλληνες φιλόσοφοι τις εποχές, πίστευαν ότι το ανθρώπινο σώμα ήταν φυλακή της ψυχής και ότι τα υλικά παρεμπόδιζαν το πνεύμα από την αληθινή σοφία και γνώση.Θυμάμαι ότι ήμουν σχετικά σύμφωνη με την αντίληψη αυτή (εντάξει ήμουν το πολύ 15, μην περιμένεις μεγάλη αναζήτηση,μου έκανε εντύπωση και συμφώνησα).
Θα μπορούσε, υποθετικά, το σώμα ως φυλακή της ψυχής μας να ίσχυε ακόμα...εάν βέβαια υπάρχει ψυχή να φυλακιστεί. Γιατί η ψυχή/πνεύμα ή όπως αλλιώς θέλεις να το πεις, έχει αρχίσει να φθίνει μέσα σε όλον αυτό τον υλισμό που έχουμε βουτήξει. Δεν βάζω τρίτο πληθυντικό, μιας και μέσα στον ίδιο βούρκο, είμαι και εγώ δίπλα σου, κάνοντας ολόκληρο άρθρο τις γόβες των ονείρων μου. Μα στα αλήθεια, πόσο παραμελήσαμε το πνεύμα μας από τότε ώστε να καταλήξουμε να συμφωνούμε με εικόνες , όπως η παρακάτω?
Γιατί, είναι τα τελευταία χρόνια τόσο αισθητό αυτό. Με μια ψυχή χίλια κομμάτια, χωρίς πνεύμα, ιδέες και γνώσεις να παρασέρνουμε μαζί μας το άμοιρο σώμα μας, να το κάνουμε ό,τι θέλουμε, χωρίς ίχνος σεβασμού. Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, χιλιάδες "παιδάκια", με μυαλό πιο άγουρο και από καρπούζι τον Μάιο, διαβάζοντας ένα και μόνο άρθρο για την ανωτερότητα της φυλής μας, φορώντας μια μαύρη μπλούζα και ξυρίζοντας το κεφάλι τους. Μεταφέρουν από δω και από κει και βάζουν τον σώμα τους να κάνει ό,τι θέλουν, νιώθοντας μια δύναμη ανύπαρκτη, ,μυική.
Και από την φυλακή του σώματος, πως φτάσαμε να κάνουμε το ίδιο μας το πνεύμα την χειρότερη φυλακή? Γιατί η ψυχή και το πνεύμα , άσχετα από θρησκείες και προκαταλήψεις , υπάρχουν για να υπερκαλύπτουν τις αδυναμίες των υλικών μέσων που κατέχουμε.
Ήθελα πολύ να δώσω μαι νότα αισιοδοξίας, όπως σε κάθε επίλογο, όμως δεν πιστεύω ότι θα φτάσουμε ξανά σε σημείο να θεωρούμε το σώμα μας φυλακή, ενός πνεύματος γεμάτου με γνώσεις, εμπειρίες και ιδέες. Μα θα προσπαθήσω να πιστέψω και να ζητήσω λίγη ελπίδα ως άλλος Σαμαράκης, για μια ακόμη φορά. Γιατί ξέρω ότι η ελπίδα είναι η μόνη που μπορεί να κάνει το πνεύμα να κινήσει το σώμα προς την σωστή κατεύθυνση, λίγο διάβασμα χρειαζόμαστε ακόμα...και λίγη συζήτηση.Α! και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ..
(Τις επόμενες βδομάδες το blog μου θα έχει και δικό του χώρο στο www.wordpress.com Ευχαριστώ που με διαβάζετε!!!)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου