Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ?
Γιατί αν δεν υπάρχουν τι στο καλό κοιτάζουμε με τόση επιμονή τη γυάλα, εδώ και τόσα χρόνια? Μην ρίξεις το φταίξιμο σε εμένα..στον καιρό να το ρίξεις.
Μιας και συνδύασε τον ήλιο και την βροχή, τα σύννεφα και την ζέστη..με έκανε για άλλη μια φορά να αναρωτιέμαι , για χρυσόψαρα, γυάλες και ό,τι φάνηκε αρκετά λυρικό σε μερικούς να το κάνουν τραγούδι.
Τα χρυσόψαρα κατέληξα στο ότι δεν είναι τίποτε λιγότερο και τίποτε παραπάνω από τα θαύματα που περιμένουμε , κολλημένοι στην θέση μας, να έρθουν κατά πάνω μας, την χρυσόσκονη που μια κάποια νεράιδα πετά από δω και από κει με το ραβδί της, ακόμα και τον φτερωτό έρωτα που αντί για βέλος αυτή τη φορά κρατάει ματσέτε και έρχεται απειλητικά προς το μέρος μας.
Και αφού για μια ακόμη φορά ωραίες εικόνες σαν αυτές, προσπάθησα- ανεπιτυχώς- να στις κάνω θρίλερ., επιβεβαιώθηκες ότι γράφει το λευκοσοκαλατάκι, και περιμένεις την κατάληξη σε όλη αυτή την...ισοπέδωση.
Τα χρυσόψαρα μέσα στην γυάλα- που και εγώ αναρωτιέμαι αν υπάρχουν- δεν είναι παρά η ανάγκη μας για κάτι..μάγικο. Κάτι που δεν θέλει προσπάθεια να γίνει, κάτι που δεν εξαρτάται από εμάς αλλά μας κάνει να νιώθουμε ευτυχία. Κάτι που στο μυαλό μου δεν υπάρχει, ακόμα και αν υπάρξει , δεν είναι λόγος να περιμένουν με τα χέρια προς τα "θεία" και το μυαλό σε διάσταση..
Βάρυνα , κάπως έτσι μια συζήτηση με "χρυσόψαρα" , από αυτα που κατα τον Kurt τρώγονται γιατί δεν έχουν συναισθήματα , από τα πολύχρωμα πανέμορφα που φυλακίζουμε σε ένα ψεύτικο περιβάλλον , λες και μας ανήκουν.
Ακόμα και αν πιστεύω σε χρυσόψαρα, τα χρώματα δεν πρέπει να λείπουν από κανέναν "βυθό".
Υ.Γ: Μην σε παραμυθιάζω με ελαφρόεντεχνα, όταν βρέχει αυτό ακούω, εδώ και 5 χρόνια.
Γιατί αν δεν υπάρχουν τι στο καλό κοιτάζουμε με τόση επιμονή τη γυάλα, εδώ και τόσα χρόνια? Μην ρίξεις το φταίξιμο σε εμένα..στον καιρό να το ρίξεις.
Μιας και συνδύασε τον ήλιο και την βροχή, τα σύννεφα και την ζέστη..με έκανε για άλλη μια φορά να αναρωτιέμαι , για χρυσόψαρα, γυάλες και ό,τι φάνηκε αρκετά λυρικό σε μερικούς να το κάνουν τραγούδι.
Τα χρυσόψαρα κατέληξα στο ότι δεν είναι τίποτε λιγότερο και τίποτε παραπάνω από τα θαύματα που περιμένουμε , κολλημένοι στην θέση μας, να έρθουν κατά πάνω μας, την χρυσόσκονη που μια κάποια νεράιδα πετά από δω και από κει με το ραβδί της, ακόμα και τον φτερωτό έρωτα που αντί για βέλος αυτή τη φορά κρατάει ματσέτε και έρχεται απειλητικά προς το μέρος μας.
Και αφού για μια ακόμη φορά ωραίες εικόνες σαν αυτές, προσπάθησα- ανεπιτυχώς- να στις κάνω θρίλερ., επιβεβαιώθηκες ότι γράφει το λευκοσοκαλατάκι, και περιμένεις την κατάληξη σε όλη αυτή την...ισοπέδωση.
Τα χρυσόψαρα μέσα στην γυάλα- που και εγώ αναρωτιέμαι αν υπάρχουν- δεν είναι παρά η ανάγκη μας για κάτι..μάγικο. Κάτι που δεν θέλει προσπάθεια να γίνει, κάτι που δεν εξαρτάται από εμάς αλλά μας κάνει να νιώθουμε ευτυχία. Κάτι που στο μυαλό μου δεν υπάρχει, ακόμα και αν υπάρξει , δεν είναι λόγος να περιμένουν με τα χέρια προς τα "θεία" και το μυαλό σε διάσταση..
Βάρυνα , κάπως έτσι μια συζήτηση με "χρυσόψαρα" , από αυτα που κατα τον Kurt τρώγονται γιατί δεν έχουν συναισθήματα , από τα πολύχρωμα πανέμορφα που φυλακίζουμε σε ένα ψεύτικο περιβάλλον , λες και μας ανήκουν.
Ακόμα και αν πιστεύω σε χρυσόψαρα, τα χρώματα δεν πρέπει να λείπουν από κανέναν "βυθό".
Υ.Γ: Μην σε παραμυθιάζω με ελαφρόεντεχνα, όταν βρέχει αυτό ακούω, εδώ και 5 χρόνια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου