they can't make you sad?..WE CAN MAKE YOU HAPPY

      Τον τελευταίο καιρό νιώθω τις μούντζες απανωτές..από όλες τις κατευθύνσεις να έρχονται και να προσγειώνονται αρμονικά στα πρόσωπα μας.Γιατί άραγε?Όλα έτσι απότομα?

     Γιατί δεν μπορώ να κάνω κάτι να τις διώξω?Οι ενδο-δαίμονες σκοτώνονται.Λίγο( 18 το 24ωρο δεν το λες και λίγο) ο ύπνος, λίγο η θλίψη, λίγο (ελάχιστο όμως) το διάβασμα..το κεφάλι μόνο που δεν βγάζει καπνούς. "ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΣΩ ΟΛΑ!"Φωνάζει το μυαλό σου αθόρυβα,μέχρι να φτάσει στις φωνητικές χορδές,έχεις σκύψει το κεφάλι και το έχεις "ξεχάσει".

   Μα και τα γέλια...ακόμα και αυτά λίγο κρατάνε.Είναι δυνατά, τόσο δυνατά, ένα βήμα πριν ξεσπάσεις στα κλάματα..και απότομα σταματάνε.Καρτούν καταντήσαμε ,ξανασκέφτομαι, από εκείνα που στην πτώση κάνουν freeze για μερικά δευτερόλεπτα..έτσι για να είναι ακόμα πιο θεαματική.

   Και όσες φορές αναρωτιέμαι που θα καταλήξει αυτή η πτώση..απάντηση δεν παίρνω...Έχει άραγε απο κάτω κανα τραμπολίνο ή θα σκάσουμε σαν καρπούζια? Ίσως το πρώτο,...μπορώ να είναι διασκεδαστικά βρε αδερφέ..Μη γκρινιάΖΕΙΣ!

   Τελικά μου έλειψε να γράφω σαν λευκοσοκολατάκι για τα φιλαράκια μου..(γιατί μόνο αυτά καταλαβαίνουν τα παραπάνω)" Λες να το ξαναξεκινήσω? "Δεν το σταμάτησα ποτέ...

   Μα τι κ αν λέγεται "they can't make you sad"...WE CAN MAKE YOU HAPPY θέλω να πιστεύω!

Υ.Γ Βλαμμένα όλα φτιάχνονται και όλα θα φτιάξουν! :*