Και όλα είναι εδώ

     Δεν ξέρω γιατί μου ήρθε να γράψω σήμερα, δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου (ίσως αυτό να είναι και  το πρόβλημα ) Είναι μια από εκείνες τις φορές ,μετά από ένα μεγάλο Μπαάααμ, που νιώθεις κενός.Μην μου πεις ότι δεν το έχεις νιώσει , μην με κάνεις για άλλη μια φορά να νιώσω  την ύπαρξη μου εξωγήινη.

    Τα πράγματα που γίνονται τριγύρω δεν μας αφήνουν ποτέ αδιάφορους , επηρεαζόμαστε άλλοτε άμεσα άλλοτε έμμεσα...μπορεί να νιώσουμε όμορφα , μπορεί να απογοητευτούμε , να τσακωθούμε μπορεί κι όμως να νιώσουμε άδειοι και πίστεψε με είναι το χειρότερο.Ακούς το eleanor rigby με τέτοια απάθεια που νομίζεις ότι αν έρθει τώρα μπροστά σου ο Brad Pit και σου κάνει πρόταση γάμου θα του πεις να πάρει αργότερα γιατί δεν είναι οι δικοί σου σπίτι.

    Και όταν τελειώσει το eleanor rigby δεν αλλάζουν και πολλά..πας στο επόμενο και ούτε παρατηρείς πότε τέλειωσε το cd.Αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι είναι εκείνο που θα σε πάρει από αυτή την μιζέρια και θα σε κάνει να νιώσεις.Έρχεται καλοκαίρι , διάάβασμαα...έρχεται εξεταστική...τίποτα δεν δουλεύει.Και περιμένεις για άλλη μια φορά εκείνο το μαγικό χέρι (ποτέ δεν το είδες, πάντα σε αυτό πιστεύεις) να σου δώσει ένα γερό χαστούκι μπας και νιώσεις....

   Το χέρι για άλλη μια φορά δεν έρχεται...Γι αυτό και  ήρθε η ώρα να αλλάξεις cd...να βάλεις το ten  και ο θεός Eddie να σε κάνει μια ακόμα φορά να κουνήσεις το κεφάλι σου, να ανοίξεις τα αυτιά σου και να πεις επιτέλους "i do" στον κακόμοιρο Brad που περιμένει τόση ώρα γονατιστός.Τίποτα δεν υπάρχει που να μην αλλάζει , ότι γίνεται σε κάνει να καταλάβεις περισσότερα, να προσαρμοστείς και να γίνεις πιο δυνατός.

    Εκείνες οι μέρες "αναισθησίας" είναι τόσο μα τόσο σημαντικές.Θα το καταλάβεις μήνες μετά , όταν χαμογελάσεις και σκεφτείς ότι τελικά δεν πόνεσε και τόσο και ότι είσαι καλύτερα από τότε.Κάποτε θα σε βοηθήσουν οι κραυγές ,μετά η απόλυτη ησυχία...ό,τι και να είναι μην το κρατήσεις εκεί μέσα καιρό...