Αν κάνεις μια γραμμή σε ένα χαρτί,την κοιτάξεις επίμονα, βάλεις το μολύβι να συνεχίσει εκεί που σταμάτησες και σκεφτείς όλα όσα σε κάνουν ευτυχισμένο,θα κάνεις το πιο χαρούμενο σχέδιο που έχεις κάνει...αυτοί δεν λένε έτσι,εγώ το λέω.Μου έχει συμβεί,μαα..γιατί δεν με πιστεύεις?
Το χέρι μας το καθοδηγεί το μυαλό μας..και το μυαλό μας ποιος?Δεν είμαι εδώ για να σε μπερδέψω,ούτε για το αντίθετο είμαι.Γράφω για σου πω τι νιώθω, μήπως το 'νιωσες και εσύ.
Δεν έχω απογοητευτεί ακόμα τόσο,όχι όσο τουλάχιστον έχω γύρω μου Ανθρώπους (και ας μειώνονται με γεωμετρική πρόοδο..) και όχι ώστε να σταματήσω να πιστεύω ότι αυτή η γραμμή θα γίνει η πιο όμορφη μου ζωγραφιά και θα πάει εκεί πίσω από την πόρτα του δωματίου μου μαζί με τις άλλες.
Τι και αν δεν τις βλέπει κανείς?Τι και αν δεν τους αρέσουν?Είναι κάτι δικό μου,το έφτιαξα με αγάπη και αυτό είναι που τελικά μετράει.Και όταν περάσει λίγο ο καιρός και τις ξαναδείς θα βρεις έναν ακόμα λόγο να σου αρέσουν..άλλαξες και έγιναν κομμάτι σου, μεγάλωσες και σου θυμίζουν τόσα, νευρίασες και σε στέλνουν πίσω σε εκείνο το καταπράσινο λιβάδι που είσαι ξαπλωμένος και η φωνή του Παύλου σε κάνει να ανατριχιάζεις,για μια ακόμη φορά.
Ο OW στον οποίο τόσες φορές έχω αναφερθεί είπε ότι είναι πιο εύκολο η κοινωνία να αθωώσει έναν εγκληματία από ότι έναν ονειροπόλο... όμως έζησε γι αυτό , το έκανε λέξεις και δεν είναι απλή αθώωση αυτό που αναμένει.Και αν το imagine το σιγοτραγούδησες και εσύ μαζί μου , ξέρεις τι εννοώ.
Μπορεί να είναι παραισθήσεις αυτές που τελικά μας καθοδηγούν , μπορεί η πτώση από το συννεφάκι που ανεβαίνουμε για να βλέπουμε τον κόσμο όπως τον θέλουμε να μας πονέσει, είμαστε έτσι όμως και το όνειρό θερινής νυκτός το ζούμε και την άνοιξη και το φθινόπωρο και κυρίως το χειμώνα.
Όσο είμαστε εμείς..μην μας φοβάσαι.Όσο η γραμμή γίνεται στα μάτια μας ζωγραφιά- και ας μην το βλέπουν οι άλλοι- θα μπορούμε να χαμογελάμε μόνο όταν το θέλουμε πραγματικά
και άσε να είναι μαζί μας μόνο εκείνοι που καταλαβαίνουν το γιατί ,χωρίς να ρωτήσουν.
Το χέρι μας το καθοδηγεί το μυαλό μας..και το μυαλό μας ποιος?Δεν είμαι εδώ για να σε μπερδέψω,ούτε για το αντίθετο είμαι.Γράφω για σου πω τι νιώθω, μήπως το 'νιωσες και εσύ.
Δεν έχω απογοητευτεί ακόμα τόσο,όχι όσο τουλάχιστον έχω γύρω μου Ανθρώπους (και ας μειώνονται με γεωμετρική πρόοδο..) και όχι ώστε να σταματήσω να πιστεύω ότι αυτή η γραμμή θα γίνει η πιο όμορφη μου ζωγραφιά και θα πάει εκεί πίσω από την πόρτα του δωματίου μου μαζί με τις άλλες.
Τι και αν δεν τις βλέπει κανείς?Τι και αν δεν τους αρέσουν?Είναι κάτι δικό μου,το έφτιαξα με αγάπη και αυτό είναι που τελικά μετράει.Και όταν περάσει λίγο ο καιρός και τις ξαναδείς θα βρεις έναν ακόμα λόγο να σου αρέσουν..άλλαξες και έγιναν κομμάτι σου, μεγάλωσες και σου θυμίζουν τόσα, νευρίασες και σε στέλνουν πίσω σε εκείνο το καταπράσινο λιβάδι που είσαι ξαπλωμένος και η φωνή του Παύλου σε κάνει να ανατριχιάζεις,για μια ακόμη φορά.
Ο OW στον οποίο τόσες φορές έχω αναφερθεί είπε ότι είναι πιο εύκολο η κοινωνία να αθωώσει έναν εγκληματία από ότι έναν ονειροπόλο... όμως έζησε γι αυτό , το έκανε λέξεις και δεν είναι απλή αθώωση αυτό που αναμένει.Και αν το imagine το σιγοτραγούδησες και εσύ μαζί μου , ξέρεις τι εννοώ.
Μπορεί να είναι παραισθήσεις αυτές που τελικά μας καθοδηγούν , μπορεί η πτώση από το συννεφάκι που ανεβαίνουμε για να βλέπουμε τον κόσμο όπως τον θέλουμε να μας πονέσει, είμαστε έτσι όμως και το όνειρό θερινής νυκτός το ζούμε και την άνοιξη και το φθινόπωρο και κυρίως το χειμώνα.
Όσο είμαστε εμείς..μην μας φοβάσαι.Όσο η γραμμή γίνεται στα μάτια μας ζωγραφιά- και ας μην το βλέπουν οι άλλοι- θα μπορούμε να χαμογελάμε μόνο όταν το θέλουμε πραγματικά
και άσε να είναι μαζί μας μόνο εκείνοι που καταλαβαίνουν το γιατί ,χωρίς να ρωτήσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου