Αργείς να καταλάβεις πόσο σημαντική ήταν και είναι για την ύπαρξη σου.Μικρή την έχεις δεδομένη , παρά τις θυσίες που κάνεις για να βρίσκεται κοντά σου.Λίγο πιο μετά την εκθειάζεις κάθε φορά που σου φτιάχνει όμορφα τα μαλλάκια και σε αφήνει να δοκιμάσεις τα ρούχα της, εκείνα τα παπούτσια που πρωτοερωτεύτηκες και να γίνεις -έστω για μια ώρα- εκείνος ο κλόουν με το αμέτρητο ρουζ και το κραγιόν. Στην εφηβεία την ξεχνάς , της θυμώνεις , λες και φταίει εκείνη για όλα όσα συμβαίνουν μέσα σου.Μετά γίνεται όλο και περισσότερο στήριγμα -και ας την επηρεάζει τόσο αυτή γ@μηνένη εμμηνόπαυση.
Κάθε φορά που σου λέει "Να προσέχεις,μην κάνεις βλακείες ...."κτλ κάνεις πως δεν ακούς ή κουνάς το κεφάλι και της λες ένα οκ . Παρά την ανησυχία της όμως σε αφήνει ,γιατί το να περνάς εσύ καλά είναι πιο σημαντικό.Σε συμβουλεύει- όσο και αν σε εκνευρίζει το κάνει- και μπορώ να πω ότι κάποιες φορές έχει και δίκιο. Δεν θέλει να είσαστε φίλες...αλλά όταν σε βλέπει να κλαις ή να είσαι στεναχωρημένη γίνεται μια.
Είναι ίσως ο μόνος άνθρωπος που σκέφτεται πιο εγωιστικά για εσένα.Ό,τι και να κάνεις πάντα ο άλλος θα φταίει.Και μαγειρεύει και καλά, άσε που όταν έχει λιγούρες τις ξεπερνάς μαζί της..με κανένα ταψί γαλατόπιτα ή ροξάκια (σλούρππ).
Δεν γεννήθηκε μαμά...έγινε στην πορεία.Και αυτό είναι που ξεχνάμε συνέχεια.Έγινε όπως ελπίζω να γίνουμε και εμείς,με προσπάθεια και ατέλειωτες ώρες δίπλα μας.Προσπάθησε να σε κάνει Άνθρωπο και δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χαίρεται όταν σε βλέπει χαρούμενη.Μπορεί ο "μπαμπούλης" να είναι η αδυναμία σου , όμως μόνο εσύ ξέρεις ότι οι τσιρίδες της ήταν αυτές που σε γλίτωσαν από εκείνο το χαδιάρικο,κακομαθημένο κοριτσάκι.
Ξέρεις κάτι?Μου αρέσει πολύ να βλέπω μαζί σου Once upon a time και House, να τραγουδάμε καραόκε (αν και σου λέω ότι βάζεις πάντα τον δικό σου ρυθμό στο τραγούδιι..:/),να φτιάχνουμε γλυκάκια, να με παίρνεις τηλ για να ρωτήσεις που είμαι..ενώ ξέρεις πολύ καλά,να σε παρακαλάω να μου μάθεις σχέδιο και να μην το κάνεις ποτέ,να φωνάζεις όταν βρίζω και να γκρινιάζεις για λόγους..άγνωσους...αν δεν τα έκανες αυτά δεν θα ήσουν η δική μου μαμά..θα ήσουν κάποιας άλλης...Χρόνια σου πολλά Μητούλα...!
Κάθε φορά που σου λέει "Να προσέχεις,μην κάνεις βλακείες ...."κτλ κάνεις πως δεν ακούς ή κουνάς το κεφάλι και της λες ένα οκ . Παρά την ανησυχία της όμως σε αφήνει ,γιατί το να περνάς εσύ καλά είναι πιο σημαντικό.Σε συμβουλεύει- όσο και αν σε εκνευρίζει το κάνει- και μπορώ να πω ότι κάποιες φορές έχει και δίκιο. Δεν θέλει να είσαστε φίλες...αλλά όταν σε βλέπει να κλαις ή να είσαι στεναχωρημένη γίνεται μια.
Είναι ίσως ο μόνος άνθρωπος που σκέφτεται πιο εγωιστικά για εσένα.Ό,τι και να κάνεις πάντα ο άλλος θα φταίει.Και μαγειρεύει και καλά, άσε που όταν έχει λιγούρες τις ξεπερνάς μαζί της..με κανένα ταψί γαλατόπιτα ή ροξάκια (σλούρππ).
Δεν γεννήθηκε μαμά...έγινε στην πορεία.Και αυτό είναι που ξεχνάμε συνέχεια.Έγινε όπως ελπίζω να γίνουμε και εμείς,με προσπάθεια και ατέλειωτες ώρες δίπλα μας.Προσπάθησε να σε κάνει Άνθρωπο και δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χαίρεται όταν σε βλέπει χαρούμενη.Μπορεί ο "μπαμπούλης" να είναι η αδυναμία σου , όμως μόνο εσύ ξέρεις ότι οι τσιρίδες της ήταν αυτές που σε γλίτωσαν από εκείνο το χαδιάρικο,κακομαθημένο κοριτσάκι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου