Χρόνια μου κάνουν παρέα,όταν ταξιδεύω,όταν βαριέμαι,όταν "πορώνομαι" με κάθε είδους μουσική και κυρίως όταν νιώθω ή θέλω να νιώσω μόνη μου.Σπάνια συλλογίζομαι πόσο απαραίτητα μου είναι,δώρο του μπαμπά βλέπεις..-από τα πιο χρήσιμα ομολογώ και εγώ τα πετάω απο δω κ απο κει και γυρίζω τον κόσμο ανάποδα μόλις τα χάσω(σύνηθες φαινόμενο που αντανακλά την αμέτρητη τσαπατσουλιά μου...).
Ξεκινώντας το ταξίδι μου για την σχολή (μην το γελάς..ταξίδι είναι) και ακούγοντας τα νέα κομμάτια που μόλις πέρασα και τα όποια θα ακούω τουλάχιστον για κανένα μήνα μετά μανίας ,αν φυσικά το αξίζουν, ένα τραγούδι αλλιώτικο και πραγματικά λατρεμένο άρχισε να "χαιδεύει" τα αυτιά μου.
Θυμάμαι..το είχα κατεβάσει και αυτό όπως όλα τα άλλα..καταστρέφοντας τις δισκογραφικές μια μετά την άλλη αλλά παράλληλα νιώθοντας απέραντο σεβασμό για τον καλλιτέχνη.Πολλοί λένε ότι αυτά τα δυο δεν συνάδουν,ίσως όχι..τη συγκεκριμένη περίπτωση όμως είμαι απολύτως σίγουρη ότι αυτό θα ήθελε και εκείνος...να τον ακούω μετά από τόσα χρόνια,να νιώθω ότι ένιωσα και να γράψω γι αυτό.
Από την πρώτη κιόλας νότα,από την πρώτη κιόλας λέξη του κάτι περίεργο συνέβη(κε?:P) μέσα μου.Κάτι σαν πόνος στο στομάχι μαζί με νοσταλγία και υπέρογκες δόσεις από οποιοδήποτε συναίσθημα μπορείς να φανταστείς.."Χαλάρωσε βρε συ!ένα τραγούδι είναι".Δεν είναι μόνο αυτό..ή τουλάχιστον δεν είναι αυτό που συνηθίσαμε να λέμε τραγούδι..
Δεν θα γίνω κυνική..ούτε θα πω ότι πλέον δεν βγαίνουν τραγούδια που αξίζουν, απλά δεν έτυχε να ακούσω κάτι παρόμοιο ή να θαυμάσω τέτοιο καλλιτέχνη ο οποίος μέσα από την τέχνη του να με κάνει να νιώσω συμμέτοχη.
Το άκουσα..το ξανά άκουσα και ξανά...μέχρι που έφτασα στον Πειραιά.Δεν ένιωσα βαρεμάρα..το αντίθετο..κάθε φορά τα συναισθήματα γίνονταν πιο δυνατά και η μουσική έμοιαζε πιο όμορφη...Και στον γυρισμό αυτό άκουγα (είχα έναν φόβο μήπως το mp3 μου κολλήσει για πάντα εκεί αλλά συνέχιζα).Μέχρι που έφτασα σπίτι και άνοιξα εκείνο το διπλωμένο χαρτί που γράφαμε "βλακειούλες" κάποια χρόνια πρίν...
"όταν κάποιο βράδυ..θα σε ξυπνήσει απότομα η κραυγή σου..και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις..και εκείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει την φωνή σου..."
Ξεκινώντας το ταξίδι μου για την σχολή (μην το γελάς..ταξίδι είναι) και ακούγοντας τα νέα κομμάτια που μόλις πέρασα και τα όποια θα ακούω τουλάχιστον για κανένα μήνα μετά μανίας ,αν φυσικά το αξίζουν, ένα τραγούδι αλλιώτικο και πραγματικά λατρεμένο άρχισε να "χαιδεύει" τα αυτιά μου.
Θυμάμαι..το είχα κατεβάσει και αυτό όπως όλα τα άλλα..καταστρέφοντας τις δισκογραφικές μια μετά την άλλη αλλά παράλληλα νιώθοντας απέραντο σεβασμό για τον καλλιτέχνη.Πολλοί λένε ότι αυτά τα δυο δεν συνάδουν,ίσως όχι..τη συγκεκριμένη περίπτωση όμως είμαι απολύτως σίγουρη ότι αυτό θα ήθελε και εκείνος...να τον ακούω μετά από τόσα χρόνια,να νιώθω ότι ένιωσα και να γράψω γι αυτό.
Από την πρώτη κιόλας νότα,από την πρώτη κιόλας λέξη του κάτι περίεργο συνέβη(κε?:P) μέσα μου.Κάτι σαν πόνος στο στομάχι μαζί με νοσταλγία και υπέρογκες δόσεις από οποιοδήποτε συναίσθημα μπορείς να φανταστείς.."Χαλάρωσε βρε συ!ένα τραγούδι είναι".Δεν είναι μόνο αυτό..ή τουλάχιστον δεν είναι αυτό που συνηθίσαμε να λέμε τραγούδι..
Δεν θα γίνω κυνική..ούτε θα πω ότι πλέον δεν βγαίνουν τραγούδια που αξίζουν, απλά δεν έτυχε να ακούσω κάτι παρόμοιο ή να θαυμάσω τέτοιο καλλιτέχνη ο οποίος μέσα από την τέχνη του να με κάνει να νιώσω συμμέτοχη.
Το άκουσα..το ξανά άκουσα και ξανά...μέχρι που έφτασα στον Πειραιά.Δεν ένιωσα βαρεμάρα..το αντίθετο..κάθε φορά τα συναισθήματα γίνονταν πιο δυνατά και η μουσική έμοιαζε πιο όμορφη...Και στον γυρισμό αυτό άκουγα (είχα έναν φόβο μήπως το mp3 μου κολλήσει για πάντα εκεί αλλά συνέχιζα).Μέχρι που έφτασα σπίτι και άνοιξα εκείνο το διπλωμένο χαρτί που γράφαμε "βλακειούλες" κάποια χρόνια πρίν...
"όταν κάποιο βράδυ..θα σε ξυπνήσει απότομα η κραυγή σου..και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις..και εκείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει την φωνή σου..."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου