Λεπτά απόλυτης σιωπής.Πρέπει να μάθω κάποτε να μιλάω ,σκέφτομαι και τόσο το φερμουάρ στο στόμα μου δεν λέει να ανοίξει.Ποιός ξέρει τι σκέφτεσαι και ποιός ξέρει τι νομίζεις ότι σκέφτομαι..?Πρέπει να σταματήσω να γίνομαι κούκλα δίχως συναισθήματα κάθε φορά που νιώθω τόσα πολλά...ειδικά όταν είμαι σίγουρη γι αυτά που νιώθω,ειδικά όταν τα συναισθήματα έρχονται δυνατά και ούτε λίγο μπερδεμένα.Κ ας πρέπει..εγω συνεχίζω.
Και όταν έρθει η ώρα να με ρωτήσεις τι έχω,ένα τίποτα βγαίνει ανεμπόδιστα από το στόμα μου.Δεν το κάνω επίτηδες,σου το ορκίζομαι,έχει κάτσει εκεί και κάθε φορά που δεν ξέρω τι να πω ή έχω τόσα πολλά να σου πω,όπως σήμερα,πετάγεται.Τα επικοινωνιακά μου προσόντα πολύ φοβάμαι ότι είναι μηδαμινά..αλλά και πάλι κάτι θα σκαρφιστώ...που θα μου πάει.
Το τραγελαφικό είναι ότι είχα τόσα να πω..και μόνο καλά.Δεν βαρέθηκα,πώς να βαρεθώ δηλαδή?Κάθε φορά που κοιτάζω αυτά τα μάτια νιώθω ότι μπορώ να ξυπνήσω από λήθαργο χρόνων,κάθε φορά που βλέπω αυτό το χαμόγελο βρίσκω τον εαυτό μου να χαμογελάει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.Συγκεκριμένα όμως νομίζω ότι θυμήθηκα για άλλη μια φορά πόσο καλός 'ανθρωπος είσαι.
Δεν ξέρω ποιά είναι αυτά που ενώνουν δύο άνθρωπους,ούτε έχω τη συνταγή της επιτυχίας (τι κρίμααα), δεν γνωρίζω ακόμα αν είμαι όσο καλή θα "πρέπει".Ξέρω όμως τι με ενώνει,ποιά θέλω να είναι η συνταγή της επιτυχίας μας και ότι είμαι καλή όταν είμαι μαζί σου (μπορεί όχι στο επικοινωνιακό κομμάτι τόσο αλλά σε όλα τα άλλα..)
Κάθε φορά που κοιταζόμαστε,καταλαβαινόμαστε και πεθαίνουμε στα γέλια...δίχως μια λέξη..γίνομαι όλο πιο βέβαιη για τα παραπάνω,όλο και πιο σίγουρη ότι όλο αυτό δεν είναι τυχαίο (στην τύχη δεν πιστεύω..άσχετα αν με λες γκαντέμω..:P)
Δεν πιστευώ στη σιωπή..πιστεύω όμως στη σιωπή μας όταν χρειάζεται.Και να σου πω κάτι..χρειαζόταν...τα λόγια είναι εξωτερίκευση του τι νιώθουμε,τι θέλουμε..ε λοιπόν δεν θέλω να στα εξωτερικευω πάντα..είναι πολύ όμορφο αυτό το παιγνίδι κάποιες φορές...φαντάσου να σου έδειχνα τα φύλλα μου κάθε φορά που λιώνουμε στο uno...δεν θα είχαν την ίδια χαρά οι συνεχόμενες νίκες σου..
Και όταν έρθει η ώρα να με ρωτήσεις τι έχω,ένα τίποτα βγαίνει ανεμπόδιστα από το στόμα μου.Δεν το κάνω επίτηδες,σου το ορκίζομαι,έχει κάτσει εκεί και κάθε φορά που δεν ξέρω τι να πω ή έχω τόσα πολλά να σου πω,όπως σήμερα,πετάγεται.Τα επικοινωνιακά μου προσόντα πολύ φοβάμαι ότι είναι μηδαμινά..αλλά και πάλι κάτι θα σκαρφιστώ...που θα μου πάει.
Το τραγελαφικό είναι ότι είχα τόσα να πω..και μόνο καλά.Δεν βαρέθηκα,πώς να βαρεθώ δηλαδή?Κάθε φορά που κοιτάζω αυτά τα μάτια νιώθω ότι μπορώ να ξυπνήσω από λήθαργο χρόνων,κάθε φορά που βλέπω αυτό το χαμόγελο βρίσκω τον εαυτό μου να χαμογελάει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.Συγκεκριμένα όμως νομίζω ότι θυμήθηκα για άλλη μια φορά πόσο καλός 'ανθρωπος είσαι.
Δεν ξέρω ποιά είναι αυτά που ενώνουν δύο άνθρωπους,ούτε έχω τη συνταγή της επιτυχίας (τι κρίμααα), δεν γνωρίζω ακόμα αν είμαι όσο καλή θα "πρέπει".Ξέρω όμως τι με ενώνει,ποιά θέλω να είναι η συνταγή της επιτυχίας μας και ότι είμαι καλή όταν είμαι μαζί σου (μπορεί όχι στο επικοινωνιακό κομμάτι τόσο αλλά σε όλα τα άλλα..)
Κάθε φορά που κοιταζόμαστε,καταλαβαινόμαστε και πεθαίνουμε στα γέλια...δίχως μια λέξη..γίνομαι όλο πιο βέβαιη για τα παραπάνω,όλο και πιο σίγουρη ότι όλο αυτό δεν είναι τυχαίο (στην τύχη δεν πιστεύω..άσχετα αν με λες γκαντέμω..:P)
Δεν πιστευώ στη σιωπή..πιστεύω όμως στη σιωπή μας όταν χρειάζεται.Και να σου πω κάτι..χρειαζόταν...τα λόγια είναι εξωτερίκευση του τι νιώθουμε,τι θέλουμε..ε λοιπόν δεν θέλω να στα εξωτερικευω πάντα..είναι πολύ όμορφο αυτό το παιγνίδι κάποιες φορές...φαντάσου να σου έδειχνα τα φύλλα μου κάθε φορά που λιώνουμε στο uno...δεν θα είχαν την ίδια χαρά οι συνεχόμενες νίκες σου..
 |
| Ώρες σιωπής και χάνομαι στο άσπρο των ματιών σου Ώρες αιχμής και βρίσκομαι στις άκρες των χειλιών |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου