Εεεεε δεν είμαστε παιδιά πια....

       Επηρεάστηκα.Δεν θα σας το κρύψω.Νομίζω η μιζέρια άρχισε να γίνεται εμφανής.Αλλά και τι να κάνω.Χαζό παιδί χαρά γεμάτο πρίν λίγα χρόνια,προσπαθώ να ξεφύγω ακόμα από αυτή την-υπέροχα ξέγνοιαστη-περίοδο της ζωής μου.Καθόλου εύκολο να ξυπνάς και να προσπαθείς να αποδεχτείς ότι κ εσύ έχεις άποψη,μερίδιο ευθύνης και δεν είσαι πια το γλυκό,ομορφούλικο κοριτσάκι του μπαμπά.
     "Παίρνει καιρό να το συνειδητοποιήσεις" λένε οι πεπειραμένοι, αν γίνει ξαφνικά ή σε νεαρή ηλικία αφήνει ψυχολογικά..ψεγάδια (ψυχοτραλαλά  σε εξευγενισμένες λέξεις εννοεί?).Το θέμα μου δεν είναι αυτό,("ώριμο κοριτσάκι το Ρηνάκι" έλεγαν..) είναι ο τρόπος μεταβάσεις και τα γεγονότα που σε κάνουν να το αποδεκτείς ΠΛΗΡΩΣ.
     Δεν θα είναι ευχάριστα αυτά τα γεγονότα (truth hurts και άλλες τέτοιες αλήθειες που πονάνε?) ή μήπως θα είναι(επιτέλους μεγάάάλος)?Και αν το έχω αποδεχτεί και έχω πάψει σε κάποιους τομείς να φέρομαι σαν κοριτσάκι γιατί ρε φίλε να το αποδεκτώ πλήρως?
     Πφφ...μόνο όσο σκέφτομαι κάποια θέματα που προκύπτουν σκάω...παιδιάστικη αντιμετώπιση ξανά σκέφτομαι και προσπαθώ να βρω μια πιο ώριμη,πιο "δουλεμένη" .Αυτή αργεί να έρθει και όταν έρθει είναι πολύ ορθολογιστική να βγει πηγαία στο μέλλον από το μυαλό μου..
     Και αν κρατήσω "υλικά" από το παρελθόν και κάνω ένα "μείγμα" με το τώρα?Λέτε να μην φουσκώσει το γλυκό? Η προσπάθεια μετράει λένε όλοι οι αποτυχημένοι..γιατί όχι και εγώ?Και να μην μετράει θα την κάνω εγώ να μετρήσει (να το το στοιχείο του παιδιού ξεπετιέται!)
     Μετά από τον συλλογισμό αυτό-ούτε επαγωγικό ούτε αναλογικό ,κάτι μπερδεμένο υποθέτω-  νομίζω ότι μπορώ να συμπεριφερθώ και να αντιμετωπίσω τις καταστάσεις που καλπάζουν με περισσότερη δύναμη,λιγότερη δειλία και περισσότερη λογική,όσο έχω βέβαια ανθρώπους που να υποστηρίζουν την προσπάθεια αυτή.Ας μην ξεχνάμε άλλωστε...το ότι μόνοι μας γεννιόμαστε και μόνοι μας πεθαίνουμε είναι λάθος ή μάλλον είναι σωστό μόνο για όσους ήταν μόνοι κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας...xxx