Ο Morrison το έγραψε ενώ είχε πέσει σε κατάθλιψη διάβασα,δεν αμφιβάλλω,άλλωστε μιλάει για την αδυναμία μας να καταλάβουμε τους ανθρώπους και την "ασχήμια" που αυτό το συναίσθημα προκαλεί.Ακούγοντας το μου δημιουργεί τέτοιες εικόνες,η μουσική όμως τις εξομαλύνει.
"people are strange,when you're a stranger" όσο η ζωή μας είναι έτσι τόσο θα είμαστε και εμείς?ή μήπως το αντίστροφο?Κάνω και εγώ το λάθος και πέφτω στην παγίδα τέτοιων ερωτημάτων (το αυγό κάνει την κότα ή η κότα το αυγό) και ας ξέρω ότι δεν θα βρω λύση.Οι πιο αποδεκτές μέχρι τώρα είναι η θεωρία του ντόμινο,όλα συνδέονται μεταξύ τους και το ένα επηρεάζει το άλλο (και πάλι όμως υποδεικνύει σειρά) και η θεωρία του ατόμου-συνόλου,η μη ύπαρξη της μονάδας συνεπάγεται την μη ύπαρξη τους συνόλου.Αλλά και πάλι πολύ θεωρητικά όλα αυτά για να εξηγήσουν κάτι τόσο μα τόσο πρακτικό όσο η ζωή μας.
Η συμπεριφορά μας είναι αυτή που μας κάνει να μοιάζουμε ξένοι και αυτή είναι που μπορεί να μας κάνει να αλλάξουμε.Οι συνθήκες είναι πολλές φορές υπεύθυνες αλλά και πάλι ο χαρακτήρας είναι αυτός που τις αποδίδει.
Πάλι όμως...δεν είμαι εγώ που θα κρίνω τέτοιες συμπεριφορές,συμπεριφορές που μας κάνουν να μοιάζουμε ξένοι ακόμα και στους κοντινούς μας ανθρώπους,με στεναχωρούν όμως και με κάνουν να νιώθω αμήχανα μη ξέροντας πως να τις αντιμετωπίσω.
Η αντιμετώπιση είναι αυτή που όλους μας απασχολεί..όμως λύση δεν έχω βρει.Ίσως αν τους θυμίσω πως ήταν πρίν να βοηθήσει,ίσως πάλι να φανώ ανόητη.Θα μπορούσα επίσης να τους δικαιολογήσω αλλά και πάλι δεν αποτελεί λύση δική τους αλλά δική μου και μάλιστα εφήμερη.
Αν δεν αναφερόμουν σε σημαντικούς ανθρώπους για την ζωή μου ,που τελευταία δεν αναγνωρίζω,δεν θα το έκανα θέμα.Ίσως αυτό ακριβώς να είναι που εννοούσε και ο Morrison..πόσο άσχημοι μας φαίνονται όλοι εκείνοι που δεν αναγνωρίζουμε ενώ καιρό πρίν έμοιαζαν ανοικτά χαρτιά
"people are strange,when you're a stranger" όσο η ζωή μας είναι έτσι τόσο θα είμαστε και εμείς?ή μήπως το αντίστροφο?Κάνω και εγώ το λάθος και πέφτω στην παγίδα τέτοιων ερωτημάτων (το αυγό κάνει την κότα ή η κότα το αυγό) και ας ξέρω ότι δεν θα βρω λύση.Οι πιο αποδεκτές μέχρι τώρα είναι η θεωρία του ντόμινο,όλα συνδέονται μεταξύ τους και το ένα επηρεάζει το άλλο (και πάλι όμως υποδεικνύει σειρά) και η θεωρία του ατόμου-συνόλου,η μη ύπαρξη της μονάδας συνεπάγεται την μη ύπαρξη τους συνόλου.Αλλά και πάλι πολύ θεωρητικά όλα αυτά για να εξηγήσουν κάτι τόσο μα τόσο πρακτικό όσο η ζωή μας.
Η συμπεριφορά μας είναι αυτή που μας κάνει να μοιάζουμε ξένοι και αυτή είναι που μπορεί να μας κάνει να αλλάξουμε.Οι συνθήκες είναι πολλές φορές υπεύθυνες αλλά και πάλι ο χαρακτήρας είναι αυτός που τις αποδίδει.
Πάλι όμως...δεν είμαι εγώ που θα κρίνω τέτοιες συμπεριφορές,συμπεριφορές που μας κάνουν να μοιάζουμε ξένοι ακόμα και στους κοντινούς μας ανθρώπους,με στεναχωρούν όμως και με κάνουν να νιώθω αμήχανα μη ξέροντας πως να τις αντιμετωπίσω.
Η αντιμετώπιση είναι αυτή που όλους μας απασχολεί..όμως λύση δεν έχω βρει.Ίσως αν τους θυμίσω πως ήταν πρίν να βοηθήσει,ίσως πάλι να φανώ ανόητη.Θα μπορούσα επίσης να τους δικαιολογήσω αλλά και πάλι δεν αποτελεί λύση δική τους αλλά δική μου και μάλιστα εφήμερη.
Αν δεν αναφερόμουν σε σημαντικούς ανθρώπους για την ζωή μου ,που τελευταία δεν αναγνωρίζω,δεν θα το έκανα θέμα.Ίσως αυτό ακριβώς να είναι που εννοούσε και ο Morrison..πόσο άσχημοι μας φαίνονται όλοι εκείνοι που δεν αναγνωρίζουμε ενώ καιρό πρίν έμοιαζαν ανοικτά χαρτιά
 |
| http://www.youtube.com/watch?v=awi14wDTxNw |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου