Κάθε μέρα ξεκινάει με ένα χαμόγελο εδώ και άπειρα χρόνια,άσχετα με τις δυσκολίες που έχει περάσει και συνεχίζει να αντιμετωπίζει.
Δεν ξέρω πως τα καταφέρνει αλλά εύχομαι ολόψυχα να γίνω και εγώ έτσι σε κάποια χρόνια(αν και είναι δύσκολο..μάλλον εγώ πήρα από το άλλο..μισό).Όποιο και να είναι το πρόβλημα το αντιμετωπίζει με τόση υπομονή που ώρες-ώρες απορώ πως τα καταφέρνει.Σπάνια χάνει τον έλεγχο και αν γίνει κάτι τέτοιο γίνεται για πραγματικά σημαντικό λόγο.
Χρόνια πριν, σε εκθέσεις στο δημοτικό (πάντα λάτρευα αυτές τις εργασίες) ήταν το πρώτο πρόσωπο που μου ερχόταν στο μυαλό όταν έγραφα για λέξεις βαρύγδουπες όπως πρότυπο,θαυμασμό και άλλα τέτοια ,που μεταξύ μας κανένα 10χρονο καταλαβαίνει γιατί ακριβώς γράφει αυτά που γράφει..
Και όμως από τότε αυτό το πρόσωπο μου προκαλούσε σεβασμό και συγκίνηση...δεν με άφησε να συνδυάσω τον σεβασμό με τον φόβο ούτε για μια στιγμή.
Για αυτό ακριβώς νιώθω ευγνώμων,γιατί "στα μεγάλα,τα σημαντικά" δεν με έχει απογοητεύσει και ούτε θα το κάνει(είναι από τα λίγα πράγματα για τα οποία είμαι σίγουρη).
Μια τέτοια συμπεριφορά δικού μου ανθρώπου ίσως να με έχει κακομάθει,ξανασκέφτομαι,ναι ίσως όμως και πάλι είμαι ευτυχισμένη που μου έτυχε κάτι τέτοιο.Δεν νιώθω κακομαθημένη και πάλι..μου έμαθε τόσα σημαντικά πράγματα για το τί είναι ζωή και πως να αντιμετωπίζω τις αναποδίες που σίγουρα θα προκύψουν.
Ψάχνω ανθρώπους που να έχουν κάτι από εκείνον,δεν το αρνούμαι,αλλά όχι γιατί έχω ψυχολογικό θέμα απλά γιατί είναι απο τους πιο..σωστούς ανθρώπους που έχω γύρω μου.
Τώρα καταλαβαίνω πραγματικά τις εκθέσεις μου στο δημοτικό και τώρα είμαι σίγουρη για αυτές.Βλέπετε ακόμα και η μουσική που ακούω,οι ταινίες,τα βιβλία ξεκίνησαν από 'κει...Τώρα γιατί τα γράφω αυτά δεν ξέρω,μάλλον είναι κάτι σαν φόρος τιμής (ο μόνος φόρος με θετική χροιά στις μέρες μας) για όλα όσα που προσέφερε και που προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια.
Δεν ξέρω πως τα καταφέρνει αλλά εύχομαι ολόψυχα να γίνω και εγώ έτσι σε κάποια χρόνια(αν και είναι δύσκολο..μάλλον εγώ πήρα από το άλλο..μισό).Όποιο και να είναι το πρόβλημα το αντιμετωπίζει με τόση υπομονή που ώρες-ώρες απορώ πως τα καταφέρνει.Σπάνια χάνει τον έλεγχο και αν γίνει κάτι τέτοιο γίνεται για πραγματικά σημαντικό λόγο.
Χρόνια πριν, σε εκθέσεις στο δημοτικό (πάντα λάτρευα αυτές τις εργασίες) ήταν το πρώτο πρόσωπο που μου ερχόταν στο μυαλό όταν έγραφα για λέξεις βαρύγδουπες όπως πρότυπο,θαυμασμό και άλλα τέτοια ,που μεταξύ μας κανένα 10χρονο καταλαβαίνει γιατί ακριβώς γράφει αυτά που γράφει..
Και όμως από τότε αυτό το πρόσωπο μου προκαλούσε σεβασμό και συγκίνηση...δεν με άφησε να συνδυάσω τον σεβασμό με τον φόβο ούτε για μια στιγμή.
Για αυτό ακριβώς νιώθω ευγνώμων,γιατί "στα μεγάλα,τα σημαντικά" δεν με έχει απογοητεύσει και ούτε θα το κάνει(είναι από τα λίγα πράγματα για τα οποία είμαι σίγουρη).
Μια τέτοια συμπεριφορά δικού μου ανθρώπου ίσως να με έχει κακομάθει,ξανασκέφτομαι,ναι ίσως όμως και πάλι είμαι ευτυχισμένη που μου έτυχε κάτι τέτοιο.Δεν νιώθω κακομαθημένη και πάλι..μου έμαθε τόσα σημαντικά πράγματα για το τί είναι ζωή και πως να αντιμετωπίζω τις αναποδίες που σίγουρα θα προκύψουν.
Ψάχνω ανθρώπους που να έχουν κάτι από εκείνον,δεν το αρνούμαι,αλλά όχι γιατί έχω ψυχολογικό θέμα απλά γιατί είναι απο τους πιο..σωστούς ανθρώπους που έχω γύρω μου.
Τώρα καταλαβαίνω πραγματικά τις εκθέσεις μου στο δημοτικό και τώρα είμαι σίγουρη για αυτές.Βλέπετε ακόμα και η μουσική που ακούω,οι ταινίες,τα βιβλία ξεκίνησαν από 'κει...Τώρα γιατί τα γράφω αυτά δεν ξέρω,μάλλον είναι κάτι σαν φόρος τιμής (ο μόνος φόρος με θετική χροιά στις μέρες μας) για όλα όσα που προσέφερε και που προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου