Εμφανώς επηρεασμένη από το τραγούδι της adele και έχοντας περάσει ένα πολύ όμορφο-παράξενο- παρασκευοσαββατοκύριακο αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σου κάποια θεματάκια που αρχίζουν να ξεπετάγονται τελευταία στην επιφάνεια,λες και τόσο καιρό σιγοέβραζαν και ήρθε η ώρα της εξάτμισης.Προφανώς και μέσα στο μικρό μυαλό μας γίνονται πολλά "περίεργα" πραγματάκια αλλά εγώ δεν είμαι εδώ για την ανάλυση αυτών..είμαι εδώ περισσότερο για να τα γράψω ,να τα διαβάσετε, να τα διαβάσω..μήπως και τελικά βγάλουμε καμία άκρη(χλωμό το βλέπω).
Τα βασικά μου συναισθήματα ξεκάθαρα,δεν αμφέβαλλα στιγμή τον τελευταίο καιρό για το τι νιώθω, τα παράγωγα συναισθήματα είναι εκείνα που με μπερδεύουν.Και όταν λεω παράγωγα συναισθήματα?Ανασφάλεια,ζήλιες,"κολλήματα" στο παρελθόν και άλλα τέτοια πλήγματα στα συναισθήματα μου.Και ενώ έχω συνειδητοποιήσει εδώ και καιρό πόσο τυχερή είμαι σε κάποιους τομείς τις ζωής μου και ενώ νιώθω ευτυχισμένη και σίγουρη...τσούπ!να τα κολληματάκια μου να μου ρίχνουν τρικλοποδιές (και εγω σαν χαζό να πέφτω σε κάθε μια με το κεφάλι) Μετά πως ξανασηκώνομαι?Και να σηκωθώ δηλαδή μια ελαφριά "διάσειση" δεν τη γλιτώνω...
Μετά από κάθε τούμπα μου,μετά από κάθε σήκωμα,μετά από κάθε "διάσειση" νιώθω χαρά-δεν το αρνούμαι-αλλά μετά από πολλές τέτοιες πτώσεις νομίζω σταματάς να σηκώνεσαι..έτσι δεν είναι?Και τότε?...είναι αργά για να σηκωθείς και να ξεπεράσεις την ελαφριά σου διάσειση..Αυτό φοβάμαι(τα πεσίματα μου μέχρι τώρα αμέτρητα) και αυτό προσπαθώ να αποφύγω...το πως μην το ρωτήσετε..γιατί δεν το ξέρω ούτε η ίδια...το γιατί όμως ρωτήστε το άνετα...Γιατί τέτοια συναισθήματα είναι φρικτό να πέφτουν σε.."κώμα" από κολληματάκια...
Ειδικά όταν αυτά ξεκινούν από το γράμμα Ζ πρέπει να τους ξεφύγω ταχύτατα...εμπιστοσύνη και αυτοπεποίθηση χρειάζεται..το πρώτο το έχω, το δεύτερο αγνοείται χρόνια από την ζωή μου(τουλάχιστον 17 απο τα 19))..αλλά που θα μου πάει θα το βρω και θα δει η ρημάδα Ζ,δεν θα μου καταστρέψει ξανά τόσο υπέροχες στιγμές..
Υ.Γ:Ξέρω ότι όλες/όλοι το έχετε περάσει αυτό..show mercy to the young ones...:-)
Τα βασικά μου συναισθήματα ξεκάθαρα,δεν αμφέβαλλα στιγμή τον τελευταίο καιρό για το τι νιώθω, τα παράγωγα συναισθήματα είναι εκείνα που με μπερδεύουν.Και όταν λεω παράγωγα συναισθήματα?Ανασφάλεια,ζήλιες,"κολλήματα" στο παρελθόν και άλλα τέτοια πλήγματα στα συναισθήματα μου.Και ενώ έχω συνειδητοποιήσει εδώ και καιρό πόσο τυχερή είμαι σε κάποιους τομείς τις ζωής μου και ενώ νιώθω ευτυχισμένη και σίγουρη...τσούπ!να τα κολληματάκια μου να μου ρίχνουν τρικλοποδιές (και εγω σαν χαζό να πέφτω σε κάθε μια με το κεφάλι) Μετά πως ξανασηκώνομαι?Και να σηκωθώ δηλαδή μια ελαφριά "διάσειση" δεν τη γλιτώνω...
Μετά από κάθε τούμπα μου,μετά από κάθε σήκωμα,μετά από κάθε "διάσειση" νιώθω χαρά-δεν το αρνούμαι-αλλά μετά από πολλές τέτοιες πτώσεις νομίζω σταματάς να σηκώνεσαι..έτσι δεν είναι?Και τότε?...είναι αργά για να σηκωθείς και να ξεπεράσεις την ελαφριά σου διάσειση..Αυτό φοβάμαι(τα πεσίματα μου μέχρι τώρα αμέτρητα) και αυτό προσπαθώ να αποφύγω...το πως μην το ρωτήσετε..γιατί δεν το ξέρω ούτε η ίδια...το γιατί όμως ρωτήστε το άνετα...Γιατί τέτοια συναισθήματα είναι φρικτό να πέφτουν σε.."κώμα" από κολληματάκια...
Ειδικά όταν αυτά ξεκινούν από το γράμμα Ζ πρέπει να τους ξεφύγω ταχύτατα...εμπιστοσύνη και αυτοπεποίθηση χρειάζεται..το πρώτο το έχω, το δεύτερο αγνοείται χρόνια από την ζωή μου(τουλάχιστον 17 απο τα 19))..αλλά που θα μου πάει θα το βρω και θα δει η ρημάδα Ζ,δεν θα μου καταστρέψει ξανά τόσο υπέροχες στιγμές..
Υ.Γ:Ξέρω ότι όλες/όλοι το έχετε περάσει αυτό..show mercy to the young ones...:-)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου