Η αέναη επιθυμία μας για το πιο όμορφο,πιο δυνατό,πιο καλό πολλές φορές αποσπά την προσοχή μας από το πιο σημαντικό.Και αυτή την φορά δεν θα αναφερθώ αποκλειστικά στην έλλειψη αγάπης-άλλωστε κάτι τέτοιο,κατά τη γνώμη μου, είναι εμφανές και δεν θέλει πολλές αναλύσεις.Η καθημερινότητα όμως,έτσι όπως την βιώνουμε σήμερα,μας κάνει να "αναβάλλουμε" την ζωή,να λειτουργούμε με την σκέψη του εφάπαξ μεγαλείου της και εν τέλη να μην ζούμε όλα αυτά που θέλουμε γιατί αναμένουμε να πραγματοποιηθούν στο μέλλον.
Δεν θα σας πω οτι δεν είμαι απο αυτούς που κοιτάζουν το μέλλον και πολλές φορές "ξεχνούν" να γευτούν το παρόν,άλλωστε όλοι μας λίγο πολύ το κάνουμε.Το βασικό μου θέμα είναι πόσο συχνά σκεφτόμαστε και λειτουργούμε έτσι.Εσείς πόσες φορές αναβάλλετε κάτι στο παρόν ελπίζοντας να βιώσετε κάτι "καλύτερο" στο μέλλον?Δυστυχώς η σημερινή εποχή δεν μας αφήνει περιθώρια και αντοχές να σκεφτούμε αλλιώς.Θα ήταν όμως μια βελτίωση να αρχίχουμε να σκεφτόμαστε τι πραγματικά θέλουμε τώρα.
Η ζωή δεν λειτουργεί με τα θέλω αλλά όχι και αποκλειστικά με τα πρέπει.Χρειάζεται να κάνουμε παραχωρήσεις αλλά αυτό μέχρι ένα σημείο και σε συγκεκριμένα πλαίσια.Κάποια απο τα "θέλω" του παρόντος πρέπει να παραγματοποιούνται και να αποτελούν κίνητρο για τα "θέλω" του μέλλοντος.Όταν δεν γίνεται αυτό πέφτουμε σε πραγματικό λήθαργο,αδιαφορούμε ουσιαστικά για το παρόν και αυτό μας οδηγεί σε "κενά" που δυστυχώς δεν γίνεται να συμπληρωθούν στο μέλλον.
Με αυτά μου τα λόγια δεν ακυρώνω σε καμία περίπτωση τα όνειρα και τα σχέδια μας για το μέλλον και όποιο κόστος έχουν στο παρόν,λυπούμαι όμως όταν βλέπω περιπτώσεις ακραίου "μελλοντικού σχεδιασμού" να αποτελούν το άλλοθι του λήθαργου ,της αδιαφορίας και της αποχής απο ό,τι περιλαμβάνει το παρόν.
Και για να σταματήσουμε αυτό μια είναι η προσωπική μου λύση..να κατανοήσουμε έμπρακτα ότι το παρόν είναι ο τρόπος μετάβασης στο μέλλον, επηρεάζει απόλυτα την πορεία του και είναι αδιανόητο να κάνουμε σχέδια που δεν βασίζονται στην σημερινή πραγματικότητα αλλά σε χιμαιρικό μέλλον.Ας μην ξεχνάμε ότι ενα καλύτερο μέλλον προυποθέτει προσπάθεια για ένα καλύτερο παρόν.
Δεν θα σας πω οτι δεν είμαι απο αυτούς που κοιτάζουν το μέλλον και πολλές φορές "ξεχνούν" να γευτούν το παρόν,άλλωστε όλοι μας λίγο πολύ το κάνουμε.Το βασικό μου θέμα είναι πόσο συχνά σκεφτόμαστε και λειτουργούμε έτσι.Εσείς πόσες φορές αναβάλλετε κάτι στο παρόν ελπίζοντας να βιώσετε κάτι "καλύτερο" στο μέλλον?Δυστυχώς η σημερινή εποχή δεν μας αφήνει περιθώρια και αντοχές να σκεφτούμε αλλιώς.Θα ήταν όμως μια βελτίωση να αρχίχουμε να σκεφτόμαστε τι πραγματικά θέλουμε τώρα.
Η ζωή δεν λειτουργεί με τα θέλω αλλά όχι και αποκλειστικά με τα πρέπει.Χρειάζεται να κάνουμε παραχωρήσεις αλλά αυτό μέχρι ένα σημείο και σε συγκεκριμένα πλαίσια.Κάποια απο τα "θέλω" του παρόντος πρέπει να παραγματοποιούνται και να αποτελούν κίνητρο για τα "θέλω" του μέλλοντος.Όταν δεν γίνεται αυτό πέφτουμε σε πραγματικό λήθαργο,αδιαφορούμε ουσιαστικά για το παρόν και αυτό μας οδηγεί σε "κενά" που δυστυχώς δεν γίνεται να συμπληρωθούν στο μέλλον.
Με αυτά μου τα λόγια δεν ακυρώνω σε καμία περίπτωση τα όνειρα και τα σχέδια μας για το μέλλον και όποιο κόστος έχουν στο παρόν,λυπούμαι όμως όταν βλέπω περιπτώσεις ακραίου "μελλοντικού σχεδιασμού" να αποτελούν το άλλοθι του λήθαργου ,της αδιαφορίας και της αποχής απο ό,τι περιλαμβάνει το παρόν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου