Γνώριμο βλέμμα(μέρος δεύτερο)

   Και μέσα σε όλο αυτό το μίσος κάθε τόσο ξεπρόβαλε και ένα χαμόγελο..,έτσι για να με ξεγελάσει..Δεν περίμενα άλλο,έκατσα ακριβώς δίπλα της και άνοιξα το στόμα μου να μιλήσω..προσπάθησα κι όμως ήταν αδύνατο..Τι να της πω?θα με παρεξηγήσει,Ποιός ξέρει τι νόμισε τόση ώρα που την κοίταζα τόσο επίμονα?.Και ξαφνικά...βρήκα κάτι να της πω..
   "Ωραία παπούτσια!κάποια σαν αυτά ψάχνω τόσο καιρό" και το βλέμμα μου τόσο χαζό..(μαυρες απλές γόβες φορούσε..τι το σπάνιο είχαν δηλαδή?)"Ναι είναι κ πολύ άνετα..αν και δεν τα λες δυσεύρετα..χιχι".Το ύφος της ήταν άκρως φιλικό..καμία σχέση με αυτό που περίμενα,κανένας τόνος καχυποψίας."Χαχα..μην το λες..τα πιο απλά και σημαντικά πργάγματα είναι δυσεύρετα"..αυτό είπα και ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι εννοούσα και γιατί μου ακούστηκε τόσο "βαθύ".
    Και ύστερα συνειδητοποιήσα πόσο περίεργη της φαινόμουν..μα εκείνη δεν με κοίταξε λεπτό με περιέργεια..κοίταζε λες και της ήταν φυσικό..λες και με ήξερε χρόνια...