Back to reality=Back to black

     Και κάπου εδώ είπα να ασχοληθώ με κάτι έξω από τον κόσμο των ονείρων..ε..όχι και πολύ έξω εκεί που ξεκινούν οι εφιάλτες,τα ΜΜΕ,οι πολιτικοί,το χρήμα και γενικώς το πρόβλημα της ζωής μας.Θα ήταν εγκληματικό αν συνέχιζα να ονειροπολώ με τους ίδιους ρυθμούς και να απογοητεύομαι απο συναισθήματα ενώ γύρω μου συμβαίνουν όλα αυτά.Μπορεί να είμαι νέα ακόμα,αδιάφορη-ίσως- αλλά τυφλή δεν είμαι σε καμία περίπτωση-δυστυχώς ή ευτυχώς.
    Οκ δεν θα αρχίσω να σας λεω οτι άνοιξα την τηλεόραση και "είδα"τι γίνεται γύρω μου ,γιατί  το θεωρώ ,αν μη τι άλλο,προσβλητικό για την υπάρχουσα κριτική μου σκέψη.Θα μιλήσω με στοιχεία "χειροπιαστά" όπως είναι κάτι όμορφα γραμματάκια απο το υπουργείο Οικονομικών που εμφανίζονται συχνά τελευταία στο σπίτι μας ,τα οποία μόνο ευχάριστα δεν τα λες.Όπως είναι κάτι μειώσεις μισθών και κάτι αυξήσεις φόρων και πράγματα τα οποία τα τελευταία δύο χρόνια έχουν αλλάξει και την σκέψη μας και τα όνειρα μας(όσοι δηλαδή έχουν συνεχίσει να έχουν όνειρα).
    Και τώρα θα μου πείτε μα καλά μόνο το χρήμα σκέφτεσαι?αν είναι να σωθεί η οικονομία της Ελλαδάρας μας να τα δώσεις!(κι όμως το έχω ακούσει και αυτό απο άτομο που λατρεύει την "Ελλαδάρα" - εγκέφαλος που ,κατα τη ταπεινή μου άποψη, θέλει μια κάποια "αναβάθμιση").Υπο άλλες συνθήκες ίσως να το σκεφτόμουν έτσι...αλλά με τις υπάρχουσες δεν υπάρχει καμία περίπτωση.Και μεταξύ μας..κάνενας απο αυτούς δεν μου εμπνέει  ούτε ελάχιστη εμπιστοσύνη για το οτιδήποτε,και συμφοιτητές μου να ήταν δεν θα καθόμουν δίπλα τους μη μου κλέψουν τις σημειώσεις!
   Και  έτσι μέσα σε ένα κλίμα οικονομικής αλλά και το βασικότερο..ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ εξαθλίωσης ένα μόνο μου έρχεται στο μαυλό..Νιώθω ντροπή που το λεω αλλά δεν μου αφήνουν άλλο περιθώριο όταν σκέφτομαι το μέλλον και το μόνο που βλέπω είναι μαυρίλα-και το μάυρο πάντα με τρόμαζε ειδικά αν δεν έχει ούτε ίχνος γκρι.Το μόνο που γεμίζει το κεφάλι μου είναι πότε θα τελειώσω να φύγω..βαρέθηκα να μου λένε όλοι"Ε και που αγωνίστηκες να περάσεις και που διαβάζεις καημένο μου άνεργη θα είσαι".Και εκεί που λένε το¨"καημένη μου" μου έρχεται να τους πλακώσω ,όσο και αν ξέρω οτι έχουν δίκιο,όσο και  αν σκέφτομαι ακριβώς τα ίδια,όσο και αν προσπάθω να βρω λύση να το αλλάξω..

   Θα περίμενω κάποια χρόνια να τελειώσω..αν η κατάσταση έχει βελτιωθεί τότε  θα γυρίσω..Όπως και αν την έχουμε καταντήσει είναι και θα είναι πάντα ο,τι πιο όμορφο,εδω ζω και όλο αυτό με πονάει όπως όλους μας,άσχετα αν πλέον είμαστε αδύναμοι να κάνουμε κάτι.