Δεν έχω συμβιβαστεί με τον τίτλο και από ο,τι φαίνεται δεν θα τα καταφέρω ποτέ. Βλέπεις φαντάζει-τουλάχιστον- αδύνατο να μην είσαι πια απλά και μόνο το παιδί των γονιών σου, να είσαι κάτι παραπάνω.Το σχεδίαζα και το περίμενα χρόνια ατελείωτα,μα...
Μα μα μααα
Ποτέ δεν πίστευα ότι το σαββατοκύριακό μου θα ήταν τόσο πολύτιμο και η Κυριακή βράδυ τόσο ενοχλητική, τα piercing απαράδεκτα και τα φρούτα για δεκατιανό τόσο μα τόσο νόστιμα.Η σελίδα που αλλάζεις και τα μάτια σου που τρέχουν να διαβάσουν την συνέχεια.Όλα τόσο ενοχλητικά τέλεια, τόσο ενοχλητικά προγραμματισμένα.
Το ήλπιζα, το ήθελα και ήρθε.Και τώρα?Τώρα το μυαλό μου τρέχει σε ένα σκ ανέμελο, απρογραμμάτιστο, με πολλά piercing μαλάκα μου, όχι γιατί μισώ το πρόγραμμα (το πρόγραμμα το αγαπάω, γι αυτό είμαι σχεδιασμένη κατά ένα 80%), αλλά γιατί το 20% μου κάνει επανάσταση.
Και είναι αυτό το 20% μου που αγαπάω, που με κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό το βαρετό, το προγραμαματισμένο. Το 20% δεν θέλω να χάσω, δεν θέλω να μου πάρουν ,γιατί αν το κάνουν θα γίνω μάλλον χαρακτήρας του Ντοστογιέφσκι σε εκείνο το υπόγειο. Δεν μπορώ να συμβιβαστώ με τον τίτλο και από ό,τι φαίνεται δεν θα το καταφέρω ποτέ.
Όχι, όταν αυτός θυμίζει ένα γρανάζι να κυλάει ασταμάτητα, όχι όταν οι σκέψεις αντικαθίστανται από τραπεζικούς λογαριασμούς, όχι όταν πια το southpark είναι..νεανική καφρίλα και τα manga βιβλία για...παιδιά..
Και το 20% είναι που θα γράφει εδώ και θα πίνει guinness και θα κάνει μαραθώνιο harry potter και star wars και θα φοράει μπλουζάκια ξεθωριασμένα, ελπίζοντας πάντα σε παγκόσμια ειρήνη και σε αυτό το βαθύ καλό που όλοι έχουμε μέσα μας.
Μα μα μααα
Ποτέ δεν πίστευα ότι το σαββατοκύριακό μου θα ήταν τόσο πολύτιμο και η Κυριακή βράδυ τόσο ενοχλητική, τα piercing απαράδεκτα και τα φρούτα για δεκατιανό τόσο μα τόσο νόστιμα.Η σελίδα που αλλάζεις και τα μάτια σου που τρέχουν να διαβάσουν την συνέχεια.Όλα τόσο ενοχλητικά τέλεια, τόσο ενοχλητικά προγραμματισμένα.
Το ήλπιζα, το ήθελα και ήρθε.Και τώρα?Τώρα το μυαλό μου τρέχει σε ένα σκ ανέμελο, απρογραμμάτιστο, με πολλά piercing μαλάκα μου, όχι γιατί μισώ το πρόγραμμα (το πρόγραμμα το αγαπάω, γι αυτό είμαι σχεδιασμένη κατά ένα 80%), αλλά γιατί το 20% μου κάνει επανάσταση.
Και είναι αυτό το 20% μου που αγαπάω, που με κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό το βαρετό, το προγραμαματισμένο. Το 20% δεν θέλω να χάσω, δεν θέλω να μου πάρουν ,γιατί αν το κάνουν θα γίνω μάλλον χαρακτήρας του Ντοστογιέφσκι σε εκείνο το υπόγειο. Δεν μπορώ να συμβιβαστώ με τον τίτλο και από ό,τι φαίνεται δεν θα το καταφέρω ποτέ.
Όχι, όταν αυτός θυμίζει ένα γρανάζι να κυλάει ασταμάτητα, όχι όταν οι σκέψεις αντικαθίστανται από τραπεζικούς λογαριασμούς, όχι όταν πια το southpark είναι..νεανική καφρίλα και τα manga βιβλία για...παιδιά..
Και το 20% είναι που θα γράφει εδώ και θα πίνει guinness και θα κάνει μαραθώνιο harry potter και star wars και θα φοράει μπλουζάκια ξεθωριασμένα, ελπίζοντας πάντα σε παγκόσμια ειρήνη και σε αυτό το βαθύ καλό που όλοι έχουμε μέσα μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου