41 χρόνια μετά, σου λέει.Και στα αλήθεια, αναρωτιέμαι αν πλέον υπάρχει άνθρωπος - στην ηλικία μου ίσως και μεγαλύτερος- που να έχει ακόμα λόγους να τον χαροποιεί αυτή η επέτειος. Ή αν χρησιμοποιείται στο μυαλό του ως ένας έξτρα λόγος απογοήτευσης.Ως μια μνήμη που η σύγκρισή της με το παρόν , μόνο εκνευρισμό μπορεί να φέρει.
Τα ιστορικά γεγονότα, οι αγώνες, οι απογοητεύσεις και οι χαρές ενός λαού, κακώς ή καλώς, δεν υπάρχουν μόνο για τις επετείους, τις σχολικές γιορτές και το ξέθαμα τον ίδιων, ίδιων τραγουδιών κάθε χρόνο.Υπάρχουν κυρίως, για να θυμίζουν στους παλιούς και να μαθαίνουν στους καινούργιους. Πόσο γραφική πρόταση, θα σκεφτείς. Πόσο στα αλήθεια γραφικό είναι τώρα, όλο αυτό που προσπαθώ να σου εξηγήσω.Μα ακόμα και την γραφικότητα την έχουμε ανάγκη μερικές στιγμές στην ζωή μας, όταν έχει να κάνει με κάτι για την ελευθερία του λόγου, της έκφρασης, ναι! την ελευθερία αυτή,που τόσο γκρινιάζεις στα σόσιαλ μίντια ότι έχασες.
Ακόμα και αν δεν ξέρεις τι σημαίνει, διάβασε!Και αν μου πεις ότι δεν σου θυμίζει τίποτα σημερινό, αν μου πεις ότι δεν έχεις λόγο να την θυμάσαι, κάθε χρόνο τα υπόλοιπα χρόνια που θα ζήσεις, τότε και εγώ με την σειρά μου μπορώ να κάνω το πίρσινγκ στην γλώσσα, που χρόνια θέλω να κάνω- άλλα η μαμά και ο κοινωνικός ρατσισμός(αλλά κυρίως η μαμά) με σταματούν.
Δεν έχεις τίποτε κοινό και τίποτα διαφορετικό από εμένα.Και είναι αυτό που μου θυμίζει η επέτειος.Αλλά δεν μένει εκεί, δεν στέκεται σαν ένα ακόμα λαμπρό ιστορικό γεγονός, δεν σου φέρνει πλέον υπερηφάνεια. Απογοήτευση σου φέρνει, που εσύ δεν αγωνίστηκες έτσι, που πίστεψες ότι έχεις περισσότερα διαφορετικά από ότι κοινά, με τον δίπλα σου, που πιστεύεις ότι ακόμα έχεις φωνή, ενώ δεν έχεις προσπαθήσει καν να μιλήσεις.
Δεν εξαπολύω κατηγορώ προς κανέναν, σου λέω πως νιώθω και πως θα έπρεπε να νιώθεις εσύ.Εσύ που νομίζεις ότι τα έχεις όλα, εσύ που νομίζεις ότι δεν έχεις τίποτα, εσύ που δεν έχεις λόγους να παλέψεις, εσύ που έχεις λόγους αλλά όχι δύναμη. Αν δεν έχεις λόγους, έχουν οι άλλοι δίπλα σου και αν δεν έχεις δύναμη θα βρεις κάποιον που έχει πολύ.Όχι για αυτό που έγινε πριν 41 χρόνια, γι αυτό που γίνεται τώρα.
Δεν υπάρχει καλύτερη επέτειος από αυτή που έχεις το σθένος να μιμηθείς. Γι αυτό την Δευτέρα που έρχεται μην κάτσεις σπίτι όπως κάθε Δευτέρα. Τον καφέ μπορείς να τον πιεις μετά κάπου στο κέντρο και τα προμόσιοναλς στο λολ να τα παίξεις κάποια άλλη μέρα. Όχι γιατί στο λέω εγώ, αλλά γιατί το ξέρεις καλύτερα και από εμένα, ότι τίποτε δεν πάει καλά ,χρόνια τώρα και ότι αν προσπάθησες στα αλήθεια να μιλήσεις, κατάλαβες ότι δεν έχεις φωνή.
Εμένα αυτό πάντως μου θυμίζει η Δευτέρα.
Τα ιστορικά γεγονότα, οι αγώνες, οι απογοητεύσεις και οι χαρές ενός λαού, κακώς ή καλώς, δεν υπάρχουν μόνο για τις επετείους, τις σχολικές γιορτές και το ξέθαμα τον ίδιων, ίδιων τραγουδιών κάθε χρόνο.Υπάρχουν κυρίως, για να θυμίζουν στους παλιούς και να μαθαίνουν στους καινούργιους. Πόσο γραφική πρόταση, θα σκεφτείς. Πόσο στα αλήθεια γραφικό είναι τώρα, όλο αυτό που προσπαθώ να σου εξηγήσω.Μα ακόμα και την γραφικότητα την έχουμε ανάγκη μερικές στιγμές στην ζωή μας, όταν έχει να κάνει με κάτι για την ελευθερία του λόγου, της έκφρασης, ναι! την ελευθερία αυτή,που τόσο γκρινιάζεις στα σόσιαλ μίντια ότι έχασες.
Ακόμα και αν δεν ξέρεις τι σημαίνει, διάβασε!Και αν μου πεις ότι δεν σου θυμίζει τίποτα σημερινό, αν μου πεις ότι δεν έχεις λόγο να την θυμάσαι, κάθε χρόνο τα υπόλοιπα χρόνια που θα ζήσεις, τότε και εγώ με την σειρά μου μπορώ να κάνω το πίρσινγκ στην γλώσσα, που χρόνια θέλω να κάνω- άλλα η μαμά και ο κοινωνικός ρατσισμός(αλλά κυρίως η μαμά) με σταματούν.
Δεν έχεις τίποτε κοινό και τίποτα διαφορετικό από εμένα.Και είναι αυτό που μου θυμίζει η επέτειος.Αλλά δεν μένει εκεί, δεν στέκεται σαν ένα ακόμα λαμπρό ιστορικό γεγονός, δεν σου φέρνει πλέον υπερηφάνεια. Απογοήτευση σου φέρνει, που εσύ δεν αγωνίστηκες έτσι, που πίστεψες ότι έχεις περισσότερα διαφορετικά από ότι κοινά, με τον δίπλα σου, που πιστεύεις ότι ακόμα έχεις φωνή, ενώ δεν έχεις προσπαθήσει καν να μιλήσεις.
Δεν εξαπολύω κατηγορώ προς κανέναν, σου λέω πως νιώθω και πως θα έπρεπε να νιώθεις εσύ.Εσύ που νομίζεις ότι τα έχεις όλα, εσύ που νομίζεις ότι δεν έχεις τίποτα, εσύ που δεν έχεις λόγους να παλέψεις, εσύ που έχεις λόγους αλλά όχι δύναμη. Αν δεν έχεις λόγους, έχουν οι άλλοι δίπλα σου και αν δεν έχεις δύναμη θα βρεις κάποιον που έχει πολύ.Όχι για αυτό που έγινε πριν 41 χρόνια, γι αυτό που γίνεται τώρα.
Δεν υπάρχει καλύτερη επέτειος από αυτή που έχεις το σθένος να μιμηθείς. Γι αυτό την Δευτέρα που έρχεται μην κάτσεις σπίτι όπως κάθε Δευτέρα. Τον καφέ μπορείς να τον πιεις μετά κάπου στο κέντρο και τα προμόσιοναλς στο λολ να τα παίξεις κάποια άλλη μέρα. Όχι γιατί στο λέω εγώ, αλλά γιατί το ξέρεις καλύτερα και από εμένα, ότι τίποτε δεν πάει καλά ,χρόνια τώρα και ότι αν προσπάθησες στα αλήθεια να μιλήσεις, κατάλαβες ότι δεν έχεις φωνή.
Εμένα αυτό πάντως μου θυμίζει η Δευτέρα.
 |
| Η λήψη έγινε στο μουσείο Ακρόπολης #seasonsphotography |
Δυστυχώς πλέον αυτό που παρατηρώ στους νέους ανθρώπους, τα πανεπιστήμια και τις τελευταίες τάξεις του λυκείου είναι ενας ωχαδερφισμός και κομφορμισμός που όχι μόνο δεν ταιριάζει στον, κάποτε, επαναστατικό χαρακτήρα της ηλικίας αλλά αντιτίθεται και στη λογική…
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο άσχημο είναι πως βλέπω παλικάρια και κοπέλες που στο 70% τους γράφονται σε μια φοιτητική νεολαία για να περνάνε μαθήματα και να πηγαίνουν VooDoo τα βράδια με παρέα τα ποτά και τη λαϊκίστικη μουσική τους απλά για να περνάνε καλά day by day και να γράφουν στ αρχίδια τους όχι μονο το αύριο αλλά και το επόμενο λεπτό. Αναφέρεις τη φράση «αν δεν παλέψεις εσύ για τα δικαιώματα σου, ποιος θα το κάνει για σένα» και άμεσα βρίσκεσαι χρωματισμένος με ιδεολογίες που ίσως και να μην απέχουν έτη φωτός από τη δική σου αλλά σίγουρα δεν ασπάζεσαι σα σύνολο.
Κάπως έτσι λοιπόν αυτοί που σε τέτοιους καιρούς έπρεπε να είναι στη πρώτη γραμμή για να υπερασπιστούν το επόμενο μας λεπτό στο οποίο αυτή τη στιγμή δεν προβλέπεται κάποια αξιοπρεπής ποιότητα ζωής είναι για καφέ στη Γαρδένια για τους γραφικούς, στο 360 για τους κλαρινογαμπρους η στο π^2 για τους παπειωτες. Διαρκώς. Με ελάχιστες εξαιρέσεις. Κοροϊδεύοντας αυτούς που έστω προσπαθούν με όποια δύναμη παίρνουν από μια ιδεολογία που ίσως και να είναι παλιομοδίτικη για τους πιο ρεαλιστές και αυτούς που απλά καταλαβαίνουν την εξουθενωτικά πιεστική ανάγκη να αγωνιστούν για τον εαυτό τους και για όλους αυτούς τους «Προπονητές του καναπέ»…
Και εγώ λέω τώρα. Έστω πως δεν έχεις ιδέα για το τι συμβαίνει στις πορείες αγαπητέ αναγνώστη. Γιατί είτε βαριέσαι να κατέβεις, είτε φοβάσαι το δακρυγόνο και το γκλοπ, είτε σνομπαρεις έναν αγώνα που δεν έκανες ποτέ. Βλέποντας τις εικόνες των φοιτητών της νομικής να ξυλοφορτώνονται από τα ΜΑΤ χωρίς κανέναν λόγο και αιτία πριν 2 μέρες. ΔΕΝ ΒΡΑΖΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΣΟΥ; ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ, ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΕΙΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΑΔΙΚΙΑ; Μπορεί να μην είναι το βάρος πάνω σου, ούτε το γκλοπ αλλά είναι το αποτέλεσμα των αποφάσεων που λαμβάνονται πανω στο σβέρκο σου. Δε το νιώθεις; Δε το βλέπεις; Δε σου γαμάει τη ψυχολογία;
Εμένα με πνίγουν όλα αυτά, νιώθω σα το λιοντάρι στο κλουβί κάθε φορά που νιώθω ανήμπορος να αντιδράσω απέναντι σε τέτοιες αδικίες. Είναι ένας βιασμός της καθημερινότητας μου, της ηθικής μου αλλά και των δικαιωμάτων μου. Οπότε προσωπικά εγώ θα πάω τη Δευτέρα στη πορεία με ένα και μόνο στόχο. Να γυρίσω σπίτι με κλειστή τη φωνή και ας μη μπορώ να τραγουδήσω στο live της Πέμπτης. Να έχω φωνάξει για να διαδηλώσω την οργή μου και να παλέψω με τους ελάχιστους τρόπους που μου έχουν απομείνει για να σταματήσουν να με γαμάνε αυτοί που κονομάνε. Και στα δακρυγόνα θα πιώ λίγο Rioppan και δε θα τρίψω τα μάτια μου ούτε θα πιώ νερό. Τα έχουμε ξαναπεράσει.
Εσύ που το διαβάζεις θα είσαι μαζί μας; Η θα κάτσεις καναπέ;
σκέφτομαι να κάνω ποστ το σχόλιο σου βασικά και να σβήσω το δικό μου.Ιν σοκ.
Διαγραφήνοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο
Διαγραφή