"I love deadlines. I love the whooshing noise they make as they go by."
Και η αγάπη αυτή είναι, που καταφέρνει να κάνει όλους εμάς τους "της τελευταίας στιγμής", να μένουμε έτσι..Μετρίως αγχωμένοι, ανενεργοί, μέχρι τη τελευταία στιγμή που θα χτυπήσει τη πόρτα, με ήχο όπως περιγράφει Αdams από πάνω. Ε τότε είναι που σαν άλλος Usain Bolt σε παγκόσμιο στίβου, προσπαθούμε να τερματίσουμε κάπου, ενώ οι υπόλοιποι γύρω μας έχουν ήδη φτάσει.
Να που έφτασε άλλη μια στιγμή απόλυτης αυτοκριτικής,που ως συνήθως θα οδηγήσει σε μεγάλες δόσεις γραπτής βλακείας. Όχι τίποτε άλλο, να τις διαβάσεις εδώ για να μην τις σκεφτείς μόνος σου και καούν λίγα ακόμα εγκεφαλικά κύτταρα (δεν είναι άπειρα,κάποια στιγμή τελειώνουν, People out there watch your steps!)
Γιατί είναι η αυτοκριτική αυτή που έχει την δύναμη είτε να μας βελτιώσει, είτε να μας στείλει στο τρελάδικο. Είναι επιλογή σου τι από τα δυο θα διαλέξεις να κάνει, όλα είναι επιλογή σου (όχι ότι σπουδάζεις εκεί που σπουδάζεις δεν είναι, ότι ψήφισες ο,τι ψήφισες δεν είναι, ότι ξεχνάς να το λειτουργήσεις "το" ρημαδιασμένο....δεν είναι επίσης (?) ) Αφού αποφασίσεις τι είναι επιλογή σου - υπάρχουν και τέτοιες,μην κατηγορείς τους άλλους για τα πάντα- έφτασε η στιγμή σου.
Και αφού έφτασε, ήρθε και η ώρα να αποδεκτείς ότι δεν είσαι παιδί των Φρονίμων, δεν είσαι καν φίλος των παιδιών των Φρονίμων, δεν τους έχεις ξανά ακούσει,δεν υπάρχει σημείο επαφής, πως να στο πω. Αποφασίζεις να παραγγείλεις πάντα αφού έχει πονέσει το στομάχι σου από την πείνα. Θυμάσαι να πεις χρόνια πολλά, αφού έχουν περάσει οι 40 μέρες της γιορτής, πέφτεις με τα μούτρα στο διάβασμα (λέμε τώρα) μόνο αφού βεβαιωθείς ότι γράφεις το κοντινότερο 24ωρο.
Δεν είσαι όμως μόνος σου, η δική μου αυτοκριτική την τελευταία φορά κατέληξε επίσης εκεί- δεν σου κρύβω ότι θύμωσα για άλλη μια φορά μαζί μου (κάτι πρέπει να γίνει με το αδυσώπητο rage που με διακατέχει τελευταία). Αλλά πλέον με ώριμη (γελάει ο κόσμος) σκέψη θα σου πω ότι δεν είναι τόσο κακό αυτό που έχεις. Τώρα μπορεί βέβαια να βαράς το κεφάλι σου στον κοντινότερο τοίχο για έναν κάρο λόγους, αλλά δεν θέλω να βλέπω, δεν θέλω να ξέρω.
Είσαι και εσύ από αυτούς που αγαπάνε τα deadlines, όπως θα έλεγε και η γιαγιά μου στο χωριό, μια Κυριακή πρωί μετά την εκκλησία. Δεν ξεκινάνε κάτι αν δεν νιώσουν ότι κάποιος/κάπως τους πιέζει. Μπορείς να γκρινιάζεις, το κάνω κ εγώ, αλλά κάθε φορά που καταφέρνεις να τα προλάβεις, νιώθεις κάπως πιο wow από τους άλλους που είχανε πρόγραμμα, ακόμα κ αν κατάφερες μόνο τα μισά.
H τελειομανία για εσένα, όσο και δεν θέλεις να το πιστέψεις, τις περισσότερες φορές, περιορίζεται σε ένα τελειωμένο πιάτο φαΐ..."Υour ambition is handicapped by laziness" (μεγάλε bukowski , πόσο σε αγαπάω, δεν θες να ξέρεις...) και αναμένει μια κοντινή διορία, μια φωνή από κάποιον/κάπου/κάποτε, λίγη πίεση. Λες ότι αγχώνεσαι...μα στα αλήθεια είσαι πιο αναίσθητος και από ασθενή σε τραπέζι χειρουργίου, εκτός αν περάσει η ώρα..τότε ίσως κάτι να νιώσεις, τότε ίσως κάτι κάνεις...
Και η αγάπη αυτή είναι, που καταφέρνει να κάνει όλους εμάς τους "της τελευταίας στιγμής", να μένουμε έτσι..Μετρίως αγχωμένοι, ανενεργοί, μέχρι τη τελευταία στιγμή που θα χτυπήσει τη πόρτα, με ήχο όπως περιγράφει Αdams από πάνω. Ε τότε είναι που σαν άλλος Usain Bolt σε παγκόσμιο στίβου, προσπαθούμε να τερματίσουμε κάπου, ενώ οι υπόλοιποι γύρω μας έχουν ήδη φτάσει.
Να που έφτασε άλλη μια στιγμή απόλυτης αυτοκριτικής,που ως συνήθως θα οδηγήσει σε μεγάλες δόσεις γραπτής βλακείας. Όχι τίποτε άλλο, να τις διαβάσεις εδώ για να μην τις σκεφτείς μόνος σου και καούν λίγα ακόμα εγκεφαλικά κύτταρα (δεν είναι άπειρα,κάποια στιγμή τελειώνουν, People out there watch your steps!)
Γιατί είναι η αυτοκριτική αυτή που έχει την δύναμη είτε να μας βελτιώσει, είτε να μας στείλει στο τρελάδικο. Είναι επιλογή σου τι από τα δυο θα διαλέξεις να κάνει, όλα είναι επιλογή σου (όχι ότι σπουδάζεις εκεί που σπουδάζεις δεν είναι, ότι ψήφισες ο,τι ψήφισες δεν είναι, ότι ξεχνάς να το λειτουργήσεις "το" ρημαδιασμένο....δεν είναι επίσης (?) ) Αφού αποφασίσεις τι είναι επιλογή σου - υπάρχουν και τέτοιες,μην κατηγορείς τους άλλους για τα πάντα- έφτασε η στιγμή σου.
Και αφού έφτασε, ήρθε και η ώρα να αποδεκτείς ότι δεν είσαι παιδί των Φρονίμων, δεν είσαι καν φίλος των παιδιών των Φρονίμων, δεν τους έχεις ξανά ακούσει,δεν υπάρχει σημείο επαφής, πως να στο πω. Αποφασίζεις να παραγγείλεις πάντα αφού έχει πονέσει το στομάχι σου από την πείνα. Θυμάσαι να πεις χρόνια πολλά, αφού έχουν περάσει οι 40 μέρες της γιορτής, πέφτεις με τα μούτρα στο διάβασμα (λέμε τώρα) μόνο αφού βεβαιωθείς ότι γράφεις το κοντινότερο 24ωρο.
Δεν είσαι όμως μόνος σου, η δική μου αυτοκριτική την τελευταία φορά κατέληξε επίσης εκεί- δεν σου κρύβω ότι θύμωσα για άλλη μια φορά μαζί μου (κάτι πρέπει να γίνει με το αδυσώπητο rage που με διακατέχει τελευταία). Αλλά πλέον με ώριμη (γελάει ο κόσμος) σκέψη θα σου πω ότι δεν είναι τόσο κακό αυτό που έχεις. Τώρα μπορεί βέβαια να βαράς το κεφάλι σου στον κοντινότερο τοίχο για έναν κάρο λόγους, αλλά δεν θέλω να βλέπω, δεν θέλω να ξέρω.
Είσαι και εσύ από αυτούς που αγαπάνε τα deadlines, όπως θα έλεγε και η γιαγιά μου στο χωριό, μια Κυριακή πρωί μετά την εκκλησία. Δεν ξεκινάνε κάτι αν δεν νιώσουν ότι κάποιος/κάπως τους πιέζει. Μπορείς να γκρινιάζεις, το κάνω κ εγώ, αλλά κάθε φορά που καταφέρνεις να τα προλάβεις, νιώθεις κάπως πιο wow από τους άλλους που είχανε πρόγραμμα, ακόμα κ αν κατάφερες μόνο τα μισά.
H τελειομανία για εσένα, όσο και δεν θέλεις να το πιστέψεις, τις περισσότερες φορές, περιορίζεται σε ένα τελειωμένο πιάτο φαΐ..."Υour ambition is handicapped by laziness" (μεγάλε bukowski , πόσο σε αγαπάω, δεν θες να ξέρεις...) και αναμένει μια κοντινή διορία, μια φωνή από κάποιον/κάπου/κάποτε, λίγη πίεση. Λες ότι αγχώνεσαι...μα στα αλήθεια είσαι πιο αναίσθητος και από ασθενή σε τραπέζι χειρουργίου, εκτός αν περάσει η ώρα..τότε ίσως κάτι να νιώσεις, τότε ίσως κάτι κάνεις...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου