Άγνωστοι, γνωστοί και πάλι άγνωστοι.

  Δεν έχω ούτε χρόνο, ούτε όρεξη αν σου γράψω σήμερα.Είμαι τόσο busy τις μέρες αυτές που δεν κάνω σχεδόν τίποτα. Ξέρεις, αυτό το ωραίο που σε πιάνει όταν τρέχεις και δεν φτάνεις, που πατάς pause και τα γράφεις όλα εκεί κάτω. Συγχώρεσε τους τρόπους μου για άλλη μια φορά και κάτσε να μου πεις τις ιδέες σου για ένα θέμα μου με τριβελίζει, μέρες τώρα. Από αυτά τα "βαριά" που λες ότι δεν καταλαβαίνεις.

  Ξέρω ότι το έχεις σκεφτεί , ίσως όχι μερόνυχτα, αργίες και γιορτές όπως εγώ. Υπάρχουν τόσοι άγνωστοι εκεί έξω, που γίνονται γνωστοί και μετά ξανά άγνωστοι. Θλιβερό ή ευχάριστο?

  Σαν μια εικόνα από αυτές τις σκοτεινές με τους περαστικούς σε μεγάλες πόλεις, που σταματάνε για να ρωτήσουν τι ώρα είναι, λένε ένα ευχαριστώ και συνεχίζουν την πορεία τους. Μελοδραματικό λευκοσοκολατάκι το σημερινό, θα σκεφτείς. Μα δεν είναι απαραίτητα δραματικές οι συναντήσεις μας με τέτοιους ανθρώπους. Νιώθεις κοντά σου έναν άγνωστο για έναν μήνα, ένα χρόνο, τέσσερα χρόνια, και μετά γίνεται πάλι εκείνος ο περαστικός που ρώτησε την ώρα. Αφήνοντας πίσω τόσα όμορφα και τόσα άσχημα για να θυμάσαι, μια Κυριακή μετά το φαγητό.

  Μάλλον είναι αυτά  που σε κάνουν να χαίρεσαι για μια τέτοια συνάντηση. Ίσως η διαδικασία που έχει ακολουθήσει για να κάνεις έναν άγνωστο γνωστό και τούμπαλιν. Να ανοίγεσαι, να μην κρατάς πολλά για τον εαυτό σου, να παίρνεις ρίσκα και ας φας το κεφάλι σου. Τρελό ε?

  Σου έχει τύχει όμως, μπορεί  να το μετάνιωσες, μπορεί και να κάθεσαι μια Κυριακή μεσημέρι μετά το φαγητό,  να θυμάσαι όλα εκείνα τα ωραία και να χαίρεσαι για εκείνη την συνάντηση και ας τελείωσε άδοξα. Όλοι εκείνοι οι περαστικοί, που για μερικές στιγμές πίστεψες ότι θα ήταν κάτι παραπάνω, είναι που μπορούν να κάνουν τη ζωή μας στα αλήθεια όμορφη ή στα αλήθεια άσχημη.Και εμείς οι ευκολόπιστοι κάνουμε ουρές.

  Δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν θέλω να μισήσω τους άγνωστους που γίνονται γνωστοί και μετά ξανά άγνωστοι ή αν θέλω να τους πάρω αγκαλιά και να τους ευχαριστήσω. Μαθαίνεις πολλά και  χάνεις λίγα, μα τέτοια πράγματα δεν είναι εύκολο να τα προσδιορίσεις από την αρχή.Μια εικόνα  που φωτογράφησα στο κέντρο μου θυμίζει πολλά από εκείνα που εμείς συνήθως νιώθουμε.

Σε έναν καναπέ στην μέση του δρόμου που περιμένει δύο άγνωστους να γίνουν γνωστοί, χωρίς να έχουν τίποτα να τους συνδέει και  χρόνια μετά να γίνονται πάλι άγνωστοι, αυτή τη φορά με "εκατομμύρια" ανάμεσα τους.Ζωή το λένε αυτό.Ίσως.