"All n all you're just another brick in the wall" , εδώ και λίγη ώρα και προσπαθώ να βρω κάποιον που να μην έγινε κ αυτός ένα ακόμα κομμάτι, αρμονικά τοποθετημένο σε αυτόν τον τεράστιο ομοιόμορφο τοίχο.Θα ψάχνω για πολύ ώρα ακόμα.Ήρθε το 2014 βλέπεις και ξεκίνησα από νωρίς να παιδεύω τον εαυτό μου με ασυναρτησίες.
Ακόμα και εμείς, το "νεό αίμα", οι 20 και κάτι..έχουμε μπει στην ουρά περιμένοντας ευλαβικά την σειρά μας να γίνουμε -αυτό που λέμε ότι μισούμε- ένα με το σύστημα. Ένα σύστημα, που κάποιοι από εμάς θέλουμε να ρίξουμε, μα σχεδόν κανείς μας δεν έχει σταματήσει στιγμή να ενισχύει. Από πράγματα απλά,καθημερινά ,ένα όχι, ένα γαμημένο όχι.
Δεν αναφέρομαι σε βαρύγδουπα "όχι" σε σημαίνοντα πρόσωπα. Μιλάω για εκείνα τα όχι που δειλιάζουν να βγουν από το στόμα μας, για ότι δεν μας ταιριάζει αλλά μας δημιουργεί μια κάποια ασφάλεια. Μιλάω για την αδυναμία μας να ξεβολευτούμε,να κάνουμε για μια ώρα μακριά από τον απαλό,ζεστό καναπέ.
Και εγώ εκεί είμαι αραχτή και σου γράφω, δεν διαφέρω πολύ από τους υπόλοιπους 20χρονους,που τόσο κριτικάρω. Αναρωτιέμαι όμως, στιγμές σαν κ αυτή, πως γίνεται να υπάρχουν άνθρωποι πιο δειλοί από εμένα. Κάθε φορά που λέω ότι είμαι κότα, ένα ολόκληρο κοτέτσι εμφανίζεται για να μου αποδείξει το αναπόδεικτο. Είμαστε όλοι μας λίγο-πολύ, τα παιδιά που θέλουν μασημένη τροφή, που τελευταία στιγμή αποφασίζουν να μην αλλάξουν αυτά που ζουν..γιατί απλά η ζωή τους είναι....εντάξει.
Μα το εντάξει, δεν μου είναι αρκετό. Ούτε για εσένα είναι αρκετό. Η ζωή σου θα έπρεπε να έχει κάτι από ένα ατελείωτο πάρτυ με φάτσες που σε κάνουν να χαμογελάς, ντυμένος με τις πιτζάμες σου, με όλο τον κόσμο να χορεύει το αγαπημένο σου τραγούδι, χωρίς βήματα, χωρίς "βολικά" ψεύτικα χαμόγελα. Και κάτι από την λήξη του πάρτυ, εσένα να μαζεύεις τα κομμάτια σου, απογοητευμένος , χωρίς όνειρα , χωρίς φάτσες να σε κάνουν να χαμογελάς, νομίζοντας ότι ξόφλησες.
Και αν η ζωή σου είναι πολύ πιο βολική από αυτό που σου περιγράφω, ανησύχησε μαζί μου. Πες το γαμημένο όχι, αν δεν το πεις τώρα...all n all you're just another brick in the wall...
Τόσο νωρίς? Κατάντια.
Ακόμα και εμείς, το "νεό αίμα", οι 20 και κάτι..έχουμε μπει στην ουρά περιμένοντας ευλαβικά την σειρά μας να γίνουμε -αυτό που λέμε ότι μισούμε- ένα με το σύστημα. Ένα σύστημα, που κάποιοι από εμάς θέλουμε να ρίξουμε, μα σχεδόν κανείς μας δεν έχει σταματήσει στιγμή να ενισχύει. Από πράγματα απλά,καθημερινά ,ένα όχι, ένα γαμημένο όχι.
Δεν αναφέρομαι σε βαρύγδουπα "όχι" σε σημαίνοντα πρόσωπα. Μιλάω για εκείνα τα όχι που δειλιάζουν να βγουν από το στόμα μας, για ότι δεν μας ταιριάζει αλλά μας δημιουργεί μια κάποια ασφάλεια. Μιλάω για την αδυναμία μας να ξεβολευτούμε,να κάνουμε για μια ώρα μακριά από τον απαλό,ζεστό καναπέ.
Και εγώ εκεί είμαι αραχτή και σου γράφω, δεν διαφέρω πολύ από τους υπόλοιπους 20χρονους,που τόσο κριτικάρω. Αναρωτιέμαι όμως, στιγμές σαν κ αυτή, πως γίνεται να υπάρχουν άνθρωποι πιο δειλοί από εμένα. Κάθε φορά που λέω ότι είμαι κότα, ένα ολόκληρο κοτέτσι εμφανίζεται για να μου αποδείξει το αναπόδεικτο. Είμαστε όλοι μας λίγο-πολύ, τα παιδιά που θέλουν μασημένη τροφή, που τελευταία στιγμή αποφασίζουν να μην αλλάξουν αυτά που ζουν..γιατί απλά η ζωή τους είναι....εντάξει.
Μα το εντάξει, δεν μου είναι αρκετό. Ούτε για εσένα είναι αρκετό. Η ζωή σου θα έπρεπε να έχει κάτι από ένα ατελείωτο πάρτυ με φάτσες που σε κάνουν να χαμογελάς, ντυμένος με τις πιτζάμες σου, με όλο τον κόσμο να χορεύει το αγαπημένο σου τραγούδι, χωρίς βήματα, χωρίς "βολικά" ψεύτικα χαμόγελα. Και κάτι από την λήξη του πάρτυ, εσένα να μαζεύεις τα κομμάτια σου, απογοητευμένος , χωρίς όνειρα , χωρίς φάτσες να σε κάνουν να χαμογελάς, νομίζοντας ότι ξόφλησες.
Και αν η ζωή σου είναι πολύ πιο βολική από αυτό που σου περιγράφω, ανησύχησε μαζί μου. Πες το γαμημένο όχι, αν δεν το πεις τώρα...all n all you're just another brick in the wall...
Τόσο νωρίς? Κατάντια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου