Πρωινό ξύπνημα,με την συνηθισμένη αδυναμία σου να αποχωριστείς το ζεστό σου πάπλωμα να φαντάζει τρις χειρότερη την περίοδο χριστουγέννων . Τελευταία μαθήματα στην σχολή για το 2013 σκέφτεσαι, ίσως ο Άγιος Βασίλης (who?) να προσμετρήσει στα θετικά την σημερινή μου..κατάντια.
Και ναι, φέτος έχεις αποδεχτεί ότι τα Χριστούγεννα σου θα είναι περίεργα, ίσως απαίσια, ίσως διαφορετικά, δεν περιμένεις δώρο από τον Σαντακλοζ, γιατί δεν ξέρεις τι να (πρωτο)ζητήσεις..αλλά ακόμα και έτσι, υπάρχουν ακόμα κάποια μικρά φωτάκια που να θυμίζουν ότι είναι γαμημένα Χριστούγεννα.
Όλα αυτά που υποτίθεται ότι σε κάνουν με τρόπο μαγικό να μετατρέπεσαι από τσιγκούνη σε ανοιχτοχέρη, που φέρνουν ποιο κοντά γνωστούς και αγνώστους, που πιστεύεις ότι κάποιο θαύμα θα γίνει, που βλέπεις την χριστουγεννιάτικη διαφήμιση της κοακολα βρε αδερφε. Όλα αυτά σκέφτεσαι και δημιουργείτε εκείνο το ηλίθιο χαμόγελο , που δεν υπήρξε ακόμη άνθρωπος να καταλάβει.
Μπαίνεις στο λεωφορείο, αφού περιμένεις κανένα τέταρτο - όχι που δεν θα αργούσε, δεν είναι αυτό το χριστουγεννιάτικο θαύμα που περίμενες- με τα ακουστικά βυθισμένα στα αυτιά σου και εσένα ακόμα πιο βυθισμένο σε αυτά. Πόσο όμορφα να έχει κρύο και να ακούς μουσική,σκέφτεσαι. Πόσο όμορφα να έχει οποιοδήποτε καιρό και να ακούς μουσική, ξανασκέφτεσαι.
Δεν ακούς χριστουγεννιάτικα, (το αγαπημένο σου άλλωστε είναι το "Dont shoot me Santa Claus") κάτι σε Florence n the machine, ζηλεύοντας για άλλη μια φορά την φωνάρα της Florence, κοιτάζεις σαν χαμένο έξω από το παράθυρο. Έχει πλάκα να κοιτάζεις έτσι, παρατηρείς τα πιο κουλά πράγματα και αδιαφορείς για εκείνα που βλέπουν όλοι οι υπόλοιποι.
Αρχίζεις να νιώθεις, λίγο καλύτερα, ίσως από εκεί που δεν το περιμένεις τα Χριστούγεννα αυτά να είναι τα πιο απλά και τα πιο όμορφα (μετά από την γκαντεμιά του κόσμου πάνω σου..τι χειρότερο?). Εσύ, οι φίλοι σου, οι δικοί σου, ο μπλάκυ, ζεστές κούπες, ωραία φώτα, μπισκοτάκια κανέλας, βιβλία,μουσική. Λες να σκέφτονται και οι άλλοι τα ίδια, κοιτάζεις τριγύρω.
Ο οδηγός κορνάρει, η κλασσική ξινή κυρία κοιτάζει τον οδηγό που κορνάρει, η κοπέλα παρατηρεί το βλέμμα της ξινής κυρίας που κοιτάζει τον οδηγό που κορνάρει και στο βάθος ένας χοντρός κυριούλης - που σκέφτεσαι ότι θα μπορούσε άνετα να ντυθεί άγιος Βασίλης και να βγάλει κανένα μεροκάματο- κοιμάται, έτοιμος να πέσει από την θέση του.
Μάλλον δεν σκέφτονται τα ίδια.Μα το ηλίθιο χαμόγελο είναι ακόμα εκεί, μέχρι το επόμενο φανάρι.Και το άσπρο σκυλάκι που σου θυμίζει το δικό σου μωρό, δεμένο όμως σε ένα ξέφωτο, αδύνατο, να προσπαθεί να λυθεί.Στο σερματόπλεγμα κολλημένη μια αγγελία. "Απαλλαγείτε οριστικά από τα περιστέρια χωρίς φάρμακα" με κάτι λόγχες για τα παράθυρα σε φωτογραφία.Περνάς σχεδόν κάθε μέρα από εκεί και είναι η πρώτη φορά που το παρατήρησες.
Και σε εκείνο το φανάρι το ηλίθιο χαμόγελο εξαφανίστηκε.Τα Χριστούγεννα σου ίσως είναι ωραία, μα δεν ελπίζεις πλέον σε χριστουγεννιάτικα θαύματα. Ξέρεις ότι όσο εκείνο το σκυλάκι είναι δεμένο και αδύνατο και όσο υπάρχουν άνθρωποι που διώχνουν έτσι τα περιστέρια από τα σπίτια τους, κανένα θαύμα δεν θα έχει γίνει.
Δυναμώνεις την μουσική στα ακουστικά σου και ελπίζεις να κατέβεις στην επόμενη στάση, να περπατήσεις λίγο ακούγοντας αυτό . Προσπαθείς να ξανά γελάσεις και να κάνεις σχέδια για τα Χριστούγεννα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου