Λίγο πλαστικό ακόμα.

       Έχεις αναρωτηθεί ποτέ για την εμμονή σου με το ψεύτικο? Λίγο duckface, λίγο make up παραπάνω, ένα γέλιο ψεύτικο και φτάνεις τις τρεις διαφορετικές πιστωτικές..φορτωμένες με ψεύτικο χρήμα να γεμίζουν την ψεύτικη εικόνα σου και τις τσέπες αυτών που σώθηκαν για να "σωθούμε".


     Ακόμα και αν δεν έχεις αναρωτηθεί..θα σου περιγράψω κάτι που με ταλανίζει εδώ και καιρό. Πέφτω , βλέπεις, κ εγώ στην παγίδα την "βιτρίνας" και μετά κάνω ότι και καλά αναρωτιέμαι τι μου συμβαίνει. Αλλά μάλλον είναι ανθρώπινη η ανάγκη μας να για...πλαστικό.


    Πλαστικά ευμεγέθη πιστωτικά όρια για μια πλαστικά καλύτερη ζωή. Σαν την κυρία που ανταλλάσσει την σύνταξή της με πολύχρωμες μάρκες, προσπαθώντας να ξεγελάσει την τύχη της με λίγο..πλαστικό ακόμα. Μέσα σε φρουτάκια, ρουλέτες και blackjack όλοι μετατρέπουν το αληθινό σε πλαστικό μήπως και αβγατίσουν την θλιβερή τους πραγματικότητα. Όσο θλιβερές είναι οι εικόνες της πραγματικότητας μας, τόσο πιο πολύ πλαστικό θα ζητάμε.

    Μια νέου είδους ελπίδα, γραμμένη στα πρόσωπα μας, όπως εκείνη η αγγελία στην εφημερίδα του..Σαμαράκη..σε μετατροπή "Ζητείται Πλαστικό"..πολύ πλαστικό..μήπως καλύψει με τον τρόπο του και σταματήσουμε να βλέπουμε.

 
   Και κάπως έτσι γίνεται ανθρώπινη η ανάγκη μας το ψεύτικο...όσο απομακρύνουμε τις πραγματικά ανθρώπινες ανάγκες μας. Και έτσι αφήνουμε λίγο ψέμα ακόμα να καλύπτει όλα όσα πληγώνουν τα δικαιώματα μας, τα χαμόγελα , τα όνειρα μας.


  Μετά και από αυτή την ανάλυση έρχομαι εγώ, μια απλή βαρεμένη..καθόλου νορμάλ να σε ρωτήσω. Είναι το make up, οι κάρτες, οι μάρκες και όλοι οι πλαστικούρα που σε ταΐζουν  λόγος να γίνεις όπως σε θέλουν? Είναι στα αλήθεια όλα αυτά τόσο σημαντικός λόγος να αφήσεις τα δικά σου μοναδικά όνειρα να πάνε περίπατο? Δεν περιμένω όμως εγώ την απάντηση. Δώσε την στον εαυτό σου, δείξε του λίγη αγάπη.... πριν τον πλαστικοποιήσεις.